|
Έστω κι αργά?
ΕΝ ΠΛΩ
του Λούη Ηγουμενίδη
Θετική και ενθαρρυντική η απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε συστηματική και συνεχή διαφώτιση του λαού για το περιεχόμενο, τη σημασία και την αξία της λύσης της διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας. Είναι μια αποφασιστικής σημασίας κίνηση, που γίνεται με καθυστέρηση 30 χρόνων και που μπορεί ν΄ αλλάξει τα δεδομένα, σε σχέση με τη στάση που τηρεί η πλειοψηφία του λαού, απέναντι στο ενδεχόμενο να συμβιώσει ισότιμα με την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Από την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας άρχισε μια συστηματική προετοιμασία του λαού, από όλα τα κόμματα, την Εκκλησία, την Εκπαίδευση και γενικά όλους τους κοινωνικούς θεσμούς του τόπου, για να είναι έτοιμος να απορρίψει κάθε ιδέα ομοσπονδιακής συμβίωσης με τους Τουρκοκύπριους, ιδιαίτερα αν αυτή θα στηριζόταν στην πολιτική ισότητα των κοινοτήτων. Και τα γεγονότα του 1963-64 ήταν η πρόβα τζενεράλε για την κατάργηση κάθε ομοσπονδιακής πρόνοιας που περιλαμβανόταν στη συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου, καθώς και το πρελούδιο του διπλού εγκλήματος του ΄74, που έφερε την καταστροφή και την Κύπρο στο κατώφλι της διχοτόμησης. Το ΑΚΕΛ, για να είμαστε δίκαιοι, δεν συμμεριζόταν αυτήν την εθνικιστική πολιτική, που έφερνε με μαθηματική ακρίβεια τη διχοτόμηση, όμως ενώ διαφώτιζε σωστά τα μέλη του για τις ιστορικές εξελίξεις, δεν τόλμησε να συγκρουστεί με τους εθνικιστές του απορριπτισμού, με το επιχείρημα ότι έτσι θα διαφύλαττε τις δυνάμεις του κόμματος. Μ΄ αυτή την τακτική εφηύρε «τις πατριωτικές-δημοκρατικές» δυνάμεις και εν ονόματί τους ανέχθηκε την πολιτική των εθνικιστών και συχνά τους στήριξε, όπως στην περίπτωση του Σπύρου Κυπριανού και του Τάσσου Παπαδόπουλου. Ορισμένοι άλλοι, όπως ο Κληρίδης και ο Βασιλείου, ενώ έβλεπαν πού μας οδηγούσε ο εθνικιστικός φανατισμός, προτίμησαν να διαφυλάξουν την παραμονή τους στην εξουσία και να μη συγκρουστούν με τον απορριπτισμό...
Δεν γνωρίζω πώς προτίθεται η κυβέρνηση να οργανώσει τη διαφώτιση για την ομοσπονδία, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι θα πρόκειται για μια μεγάλης έκτασης εκστρατεία που θα αντιμετωπίζει πολύπλευρα, ουσιαστικά και σε βάθος τις φοβίες που διακατέχουν το λαό και είναι βαθιά ριζωμένες μέσα του. Και δεν αρκεί το έργο τούτο να το αναλάβει μόνη της η κυβέρνηση. Πρέπει να συστρατευθούν μαζί της όλες οι δυνάμεις που πιστεύουν στη λύση, με κομματική κάλυψη ή όχι, και να προσεγγιστεί το όλο ζήτημα με πολυεπίπεδη επιχειρηματολογία. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης ή θα πρέπει να συνεργαστούν με ειλικρίνεια, αλλάζοντας «ρότα», ή θα πρέπει να παροπλιστούν από την κυβέρνηση και να κηρυχθούν εχθρικά προς τη λύση της διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, όπως τα ίδια επιλέγουν μέχρι σήμερα.
Ο ουσιαστικότερος παράγοντας που θα πρέπει να συμβάλει θετικά προς αυτήν την κατεύθυνση είναι τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα η τηλεόραση. Μέχρι σήμερα τα ΜΜΕ, στην πλειοψηφία τους, όχι μόνο δεν υπερασπίζονταν την ιδέα της ομοσπονδίας, αλλά και την καταπολεμούσαν, ευθυγραμμιζόμενα με την πολιτική των κυρίαρχων τάσεων της κοινωνίας μας. Οι διάφοροι απορριπτικοί που μας κυβερνούσαν έως σήμερα και ιδιαίτερα οι κύκλοι του κατεστημένου που διαφεντεύει τη ζωή μας από την εποχή του γιωρκατζισμού, φρόντισαν να επανδρώσουν τα ΜΜΕ με κουλαούζους τους και τα ιδιωτικά μέσα φρόντισαν να παραχωρηθούν στους ένθερμους θιασώτες του απορριπτισμού. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας οφείλει να υποδείξει στα κρατικά μέσα ότι δεν δικαιούνται να υπονομεύουν την πολιτική που ενέκρινε η πλειοψηφία του λαού και τα στελέχη τους να συμπεριφέρονται ως εθνοπατέρες και πατριδοκάπηλοι. Ας σεβαστούν τουλάχιστον το γεγονός ότι πολλοί αντιλαμβάνονται τα γνωσιολογικά τους ελλείμματα και δεν νομιμοποιούνται να εκφέρουν κρίσεις για άτομα και καταστάσεις που δεν έχουν το ανάστημα να περιφρονούν, όπως κάνουν με τον κ. Ταλάτ...
Η διαφώτιση όμως δεν πρέπει να έχει μόνο παιδαγωγικό χαρακτήρα. Θα πρέπει, επί καθημερινής βάσης, να αξιολογούνται και να κρίνονται οι εξελίξεις, σε όλα τα επίπεδα, με το φακό της προσδοκίας να ζήσουμε υπό ένα νέο καθεστώς διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, που το επιλέγουμε ως το καλύτερο, για να συμβιώσουμε ειρηνικά με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους και όχι ως εξαναγκασμό γιατί πληρώνουμε το τίμημα της ήττας. Μόνο έτσι θα έχουμε ελπίδες να εγκριθεί μια λύση την οποία θα συμφωνήσουν Χριστόφιας και Ταλάτ, σύντομα...
Κωδικός άρθρου: 916528
ΠΟΛΙΤΗΣ - 13/12/2009, Σελίδα: 20
|
