Στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης υπάρχει και μια τάση απαξίωσης των δημοσιογράφων από οργανωμένες ομάδες και ορισμένους πολίτες. Με την πρώτη ευκαιρία μηδενίζουν τον δημοσιογραφικό κόσμο στο σύνολο του μέσα από γενικεύσεις και ισοπεδωτικές προσεγγίσεις. Βέβαια η γενίκευση πάντοτε οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα και είναι ο δρόμος που οδηγεί στον ρατσισμό.
Η επιστήμη έχει εξηγήσει γιατί δεν πρέπει να γενικεύουμε και τουλάχιστον όσοι σπούδασαν οφείλουν να εφαρμόζουν αυτά τα βασικά πράγματα όταν προσπαθούν να καταλήξουν σε συμπεράσματα. Σπουδάζεις για να μάθεις να σκέφτεσαι σωστά, όχι για να βγάλεις λεφτά ή για να λες στη γειτονιά ότι σπούδασες. Εάν θέλουμε λοιπόν να αναλύσουμε και να κρίνουμε τα φαινόμενα πρέπει να σκεφτόμαστε με σύνθετο τρόπο. Εκτός και αν ο σκοπός μας δεν είναι η αλήθεια αλλά τα συνθήματα και τα χειροκροτήματα.
Ας επιστρέψουμε στο φαινόμενο της απαξίωσης των δημοσιογράφων. Σίγουρα ανάμεσα στους επικριτές του δημοσιογραφικού κόσμου υπάρχουν και πολίτες με καλά κίνητρα και οφείλουμε να το αναγνωρίζουμε αυτό. Είναι η λεγόμενη καλόπιστη κριτική που είναι απαραίτητη ακόμη και αν ορισμένες φορές μας στεναχωρεί. Είναι η κριτική που έχει σκοπό να σε βελτιώσει και πάντοτε υπάρχει περιθώριο βελτίωσης αλλά και η ανάγκη της άσκησης ελέγχου από τους πολίτες προς τους δημοσιογράφους.
Υπάρχει όμως και κακόπιστη κριτική που στόχο έχει την απαξίωση και όχι την βελτίωση του δημοσιογράφου. Είναι η κριτική που λειτουργεί ισοπεδωτικά και καμιά φορά έχει στόχο να αναδείξει το πρόσωπο που την ασκεί και όχι τις αξίες της σωστής και αντικειμενικής ενημέρωσης. Δηλαδή κάποιος ασκεί κριτική στους δημοσιογράφους γενικά και αόριστα με στόχο να φανεί ο ίδιος ως κάποιος ηθικά ανώτερος. Στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης υπάρχουν αρκετοί.
Υπάρχουν και οι οργανωμένες ομάδες που ισοπεδώνουν τους δημοσιογράφους επί σκοπού. Πρόκειται συνήθως για ακροδεξιές και αριστερίστικες ομάδες ατόμων που δεν έχουν πρόθεση να στηρίξουν το δημοκρατικό πολίτευμα και προσπαθούν να καλλιεργήσουν την καχυποψία για να διαβρώσουν την εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς και να προετοιμάσουν το έδαφος για κάτι άλλο. Αυτός είναι και ο λόγος που η κριτική που ασκούν στους δημοσιογράφους έχει ισοπεδωτικό χαρακτήρα (βλ. Δέφτερη Ανάγνωση). Αυτές οι ομάδες παρουσιάζουν την αστική δημοκρατία ως μια αμαρτωλή κατάσταση. Προσπαθούν να δημιουργήσουν το αίσθημα της δυσαρέσκειας για τον τρόπο που λειτουργεί η δημοκρατία σε όλο τον κόσμο. Δαιμονοποιούν το σύστημα, αναφέρονται συνεχώς σε συμφέροντα αλλά αποσιωπούν τα δικά τους κίνητρα και τους δικούς τους χρηματοδότες.
Στο σημείο αυτό θα επικεντρωθώ σε εκείνους τους πολίτες που διαμαρτύρονται ότι οι δημοσιογράφοι δεν είναι αιχμηροί όσο αυτοί θα ήθελαν. Το περιστατικό με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και τη δημοσιογράφο Kristen Welker επανέφερε το επιχείρημα ότι οι δημοσιογράφοι στην Κύπρο δεν έχουν τσαγανό. Πρόκειται και πάλι για μια γενίκευση και μια υστερική απαίτηση που δεν λαμβάνει υπόψη μια σύνθετη κατάσταση. Υπάρχουν πολλά στυλ δημοσιογράφου και είναι όλα απαραίτητα. Ούτε στο εξωτερικό όλοι οι δημοσιογράφοι έχουν το ίδιο ύφος. Υπάρχουν οι αιχμηροί και οι συγκρουσιακοί δημοσιογράφοι που κυρίως καταγγέλλουν καταστάσεις. Υπάρχουν οι νηφάλιοι δημοσιογράφοι που κυρίως αναλύουν τα φαινόμενα. Υπάρχουν οι διερευνητικοί δημοσιογράφοι που κυρίως διεξάγουν έρευνες. Υπάρχουν δημοσιογράφοι που κυρίως σατιρίζουν τα φαινόμενα.
Όλα αυτά τα στυλ δημοσιογραφίας αποτελούν απαραίτητοι κρίκοι στην αλυσίδα της ενημέρωσης. Δεν μπορεί να υπάρξει σωστή ενημέρωση δίχως ένα από αυτούς τους κρίκους. Φανταστείτε δηλαδή όλοι οι δημοσιογράφοι να καταγγέλλουν έντονα και με αιχμηρό τρόπο τα φαινόμενα. Θα ήταν πάρα πολύ κουραστικό. Εκτός αυτού, υπάρχει ο κίνδυνος να καταλήξει η ενημέρωση σε θέαμα διότι το κοινό παρασύρεται σε μια κατάσταση όπου το ζητούμενο είναι ο καβγάς και όχι η ενημέρωση.
Ο κυριότερος λόγος που χρειάζονται και τα άλλα στυλ δημοσιογράφου είναι διότι ο καταγγελτικός λόγος δημιουργεί συναισθηματική φόρτιση στο κοινό και συναισθήματα θυμού και δυσαρέσκειας. Χρειάζεται όμως το κοινό να σκεφτεί με νηφάλιο τρόπο. Χρειάζεται επίσης να γελάσει με την πραγματικότητα διότι το χιούμορ είναι ένας υγιής τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων. Στην Κύπρο υπάρχουν όλα τα στυλ των δημοσιογράφων όπως και στις υπόλοιπες χώρες.
