Με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού Οικονομικών κ. Μάκη Κεραυνού σχετικά με τους περίπου 6.500 ωρομίσθιους κυβερνητικούς εργαζομένους, οι οποίοι προετοιμάζονται για απεργιακές κινητοποιήσεις, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω δημόσια ορισμένες σκέψεις.
Σύμφωνα με τις τοποθετήσεις του Υπουργού, τα αιτήματα των εργαζομένων χαρακτηρίζονται ως «παράλογα», ενώ διατυπώθηκε και η άποψη ότι σε ένα ευνομούμενο εργασιακό καθεστώς δεν θα έπρεπε να υπάρχουν τόσοι πολλοί ωρομίσθιοι εργαζόμενοι. Είναι πραγματικά λυπηρό να ακούγονται τέτοιες αναφορές, ιδιαίτερα όταν αφορούν χιλιάδες ανθρώπους που καθημερινά προσφέρουν έργο στο κράτος και στην κοινωνία.
Εάν πράγματι θεωρείται προβληματικό το γεγονός ότι υπάρχουν τόσοι ωρομίσθιοι εργαζόμενοι, τότε τίθεται ένα εύλογο ερώτημα: ποιος δημιούργησε αυτή την πραγματικότητα; Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ή το ίδιο το κράτος που εδώ και δεκαετίες στηρίζει μεγάλο μέρος των υπηρεσιών του πάνω στην εργασία τους;
Οι ωρομίσθιοι δεν είναι αριθμοί σε έναν πίνακα ούτε ένα λογιστικό μέγεθος που μπορεί εύκολα να παραμεριστεί. Είναι εργαζόμενοι που βρίσκονται καθημερινά στην πρώτη γραμμή σε κρίσιμες υπηρεσίες του κράτους: στις επαρχιακές διοικήσεις, στα δημόσια έργα, στα λιμάνια, στις Κτηνιατρικές Υπηρεσίες, στο Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων, στην Ηλεκτρομηχανολογική Υπηρεσία, στα νοσοκομεία και σε πολλές άλλες υπηρεσίες που διασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία του κράτους και την εξυπηρέτηση των πολιτών.
Είναι επίσης οι άνθρωποι που για δεκαετίες συνέβαλαν ουσιαστικά στην ανοικοδόμηση και ανασυγκρότηση της χώρας μετά τα τραγικά γεγονότα του 1974. Πολλοί εργάστηκαν νυχθημερόν κάτω από ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, με περιορισμένα μέσα και μεγάλες δυσκολίες, για να στηρίξουν μια χώρα που προσπαθούσε να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Σήμερα γίνεται συχνά λόγος για εκσυγχρονισμό, ψηφιοποίηση και ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Αυτές είναι αναγκαίες αλλαγές για ένα σύγχρονο κράτος. Ωστόσο, ο εκσυγχρονισμός δεν αφορά μόνο την τεχνολογία και τα πληροφοριακά συστήματα. Αφορά και τους ανθρώπους που καθημερινά υπηρετούν το κράτος. Δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική μεταρρύθμιση χωρίς σεβασμό στους εργαζομένους.
Οι ωρομίσθιοι δεν ζητούν προνόμια. Δεν ζητούν ιδιαίτερη μεταχείριση. Ζητούν αξιοπρεπείς απολαβές, σεβασμό στις συλλογικές συμβάσεις και εφαρμογή όσων συμφωνούνται μέσα από τον κοινωνικό διάλογο.
Η διαφωνία είναι θεμιτή σε μια δημοκρατία. Όμως είναι άδικο και προσβλητικό να δημιουργείται η εντύπωση ότι οι εργαζόμενοι αυτοί αποτελούν το πρόβλημα, όταν επί δεκαετίες αποτελούν μέρος της λύσης.
Οι ωρομίσθιοι δεν είναι εργαζόμενοι δεύτερης κατηγορίας. Είναι άνθρωποι που προσφέρουν, εργάζονται, στηρίζουν οικογένειες και αξίζουν τον ίδιο σεβασμό με κάθε άλλο εργαζόμενο.
