Ο άνθρωπος απευθύνει έκκληση στον κόσμο από το βήμα των Ηνωμένων Εθνών λέγοντας «αναγνωρίστε την ΤΔΒΚ». Σάμπως την αναγνώρισε ο ίδιος και θα την αναγνωρίσουν και οι άλλοι. Άλλωστε, αν επιχειρήσει κάποιος να την αναγνωρίσει, ο ίδιος είναι αυτός που πρώτος θα τον σταματήσει. Είναι και αυτό ένα παραμύθι όπως το παραμύθι των δύο κρατών. Ούτε αυτό το θέλει. Μήπως θα ήθελε ποτέ να χάσει την αποικία του; Ουσιαστικά δεν θέλει καμία λύση. Γι’ αυτόν, η μη λύση είναι λύση. Κάποιοι αδαείς ανάμεσά μας νομίζουν ότι ήθελε λύση το 2004 στο δημοψήφισμα του Σχεδίου Ανάν ή στο Κραν Μοντανά και τραβούν τα μαλλιά τους επειδή χάσαμε αυτές τις ευκαιρίες. Εκπλήσσομαι. Τα έγραψα πολλές φορές αυτά. Ποιος ξέρει πόσες φορές θα τα ξαναγράψω. Όμως, υπάρχει κάτι για το οποίο είμαι βέβαιος. Δεν αρκεί να γραφτούν μόνο μια φορά!
Ο Τραμπ πάλι τον χαϊδεύει στην πλάτη. Είναι σκληρός άνδρας, λέει. Σκληρό καρύδι, λέει. Τι ανοησίες. Όμως και εκείνος υποδέχεται αυτές τις ανόητες φιλοφρονήσεις με ευγνωμοσύνη βάζοντας το δεξί του χέρι στην καρδιά του. Έχει ικανοποιήσει τον Τραμπ ως γνωστόν, είναι μέσα στην τρελή χαρά. Ένα κοτζάμ μπράβο. Εκείνος ήταν ο πρώτος που υπάκουσε μόλις επέβαλε κυρώσεις στις αερογραμμές του Ιράν. Πάγωσε αμέσως τους λογαριασμούς των Ιρανών υπουργών στην Τουρκία. Έκλεισαν αμέσως για το Ιράν την αερογραμμή της Τουρκίας, τα αεροδρόμιά της. «Θα τιμωρήσω όποιον δεν τα κλείσει», λέει ο Τραμπ. Τι θα του κάνει, λέει. Θα τον βγάλει από το σύστημα του δολαρίου. Όμως, δεν έπιασε στην Κίνα αυτή η απειλή. Το Πεκίνο τον προκάλεσε. Μήπως ο Ταγίπ είναι σε θέση να προκαλέσει τον Τραμπ; Θα κάνει ό,τι πει, ό,τι ζητήσει. Θα το κάνει, ακόμα και αν είναι μεγάλη ζημιά για την Τουρκία. Είναι δεμένα τα χέρια του. Ο Τραμπ κρατά στα χέρια του τόσο πολύτιμα ατού εναντίον του που αν βγάλει έστω και το ένα από αυτά, θα καταρρεύσει ο Ταγίπ, ο οποίος ούτως ή άλλως δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Η Τουρκία ήταν πάντα κάτω από τις διαταγές των ΗΠΑ από το 1950, όμως αυτή τη φορά είναι διαφορετικά. Αυτή τη φορά πιάστηκε για τα καλά στη φάκα. Οι ΗΠΑ είναι αυτές που διοικούν την Τουρκία με τηλεχειριστήριο και αυτή τη στιγμή. Από το δικό τους κεφάλι βγήκε τόσο το κόλπο της «ειρηνευτικής διαδικασίας» με τους Κούρδους όσο και οι εξελίξεις στη Συρία. Δικό τους έργο είναι και η τόσο μακρά διάρκεια της κατοχής στην Κύπρο. Ο μονοπολικός κόσμος έγινε πολύ χειρότερος από τον διπολικό κόσμο.
Και τι δεν είδαμε που μας έκανε να βρίσουμε. Κοιτάξτε τι ρεζιλίκι. Ο Άσσαντ είναι όμηρος στη Μόσχα. Μαζί με την οικογένειά του. Και ακριβώς αυτό το διάστημα, έρχεται στη Μόσχα με πρόσκληση του Πούτιν ο Τζολάνι, δηλαδή ο Αχμέτ Σάρα στον οποίο φόρεσαν γραβάτα και τον έκαναν πρόεδρο της Συρίας. Συναντιέται κατ’ ιδίαν με τον Πούτιν. Μπαινοβγαίνει ο Τζολάνι από τις πόρτες του Κρεμλίνου, από τις οποίες μόλις πρόσφατα μπαινόβγαινε ο Άσσαντ. Τι κόσμος είναι αυτός…
Κάτι το οποίο δεν θα μπορέσω να ξεχάσω ποτέ σε αυτές τις σελίδες της ιστορίας είναι και το εξής: Δεν εξεπλάγην που μπαινοβγαίνει στον Λευκό Οίκο στην Ουάσιγκτον αυτός ο γνωστός τζιχαντιστής τρομοκράτης, τον οποίο είχαν επικηρύξει οι ΗΠΑ για δέκα εκατομμύρια δολάρια, όμως όταν τον είδα και στο βήμα των Ηνωμένων Εθνών, είπα στον εαυτό μου πως έχασε τελείως τα μυαλά του ο κόσμος. Έγιναν όλα για όσα λέγαμε πως δεν μπορεί να γίνουν. Μήπως έμεινε κάτι που θα μπορούσε να μας εκπλήξει; Δεν το ξέρω αυτό. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι η διάλυση των κουρδικών ένοπλων δυνάμεων και η προσχώρησή τους στον στρατό των ψυχασθενών τζιχαντιστών, που αποκαλείται ο συριακός στρατός. Όλα θα μπορούσα να τα σκεφτώ, όχι όμως αυτό. Συνεργασία επαναστατών-φασιστών. Σε έναν τέτοιο κόσμο, εμείς σε αυτό το νησάκι ακόμα ονειρευόμαστε να μας φέρουν ειρήνη αυτοί οι ανήθικοι που κρατάνε στα χέρια τους την τύχη της πατρίδας μας. Η κατοχική δύναμη, που κρατάει στα χέρια της την Κύπρο εδώ και 52 χρόνια, απευθύνει έκκληση στον κόσμο να αναγνωρίσει το κράτος φάντασμα, το οποίο ίδρυσε στα εδάφη που κατέχει. Και κάποιοι ανάμεσά μας θεωρούν πολύ «ιστορική» αυτή την έκκληση την οποία υποδέχονται με χειροκροτήματα. Είμαστε πολύ καημένοι.
Έκλεισε και το κεφάλαιο Γκουτέρες. Να έρθει ο επόμενος…
