Η Τουρκία απαιτεί επισήμως παράδοση εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς. Είναι εντελώς μια νοοτροπία κατάκτησης. Νομίζω ότι αυτό το βλέπει και ο Γκουτέρες, το βλέπει και η Ολγκίν, όμως δεν μπορούν να το αναφέρουν λόγω των απαιτήσεων της διπλωματίας. Αν θέλετε την αλήθεια, από αυτή ακριβώς την άποψη μου προκάλεσε έκπληξη η δήλωση την οποία έκανε η Ολγκίν. Δεν μπόρεσα να το πιστέψω. Έστω και αν όχι με κατηγορητικό ύφος, αποκάλυψε τον Τουφάν Έρχουρμαν για πρώτη φορά. Δήλωσε ότι ο Τουρκοκύπριος ηγέτης «δεν θεώρησε κατάλληλη» την τριμερή συνάντηση. Σίγουρα δεν περίμενε τέτοια δήλωση ο Τουφάν. Διότι στις πρώτες δηλώσεις που έκανε, διέψευσε ότι υπήρχε μια τέτοια πρόταση. Αναγκάστηκε να το παραδεχτεί μετά που τον αποκάλυψε η Ολγκίν, όμως σκαρφίστηκε και γι’ αυτό ένα κάλυμμα. «Η πρόταση για τριμερή συνάντηση προήλθε από τον Χριστοδουλίδη, όχι από τον Γκουτέρες», είπε. Τι και αν προήλθε από τον Χριστοδουλίδη; Έπρεπε να απορριφθεί; Τι έγινε λέει; Είπε στην Ολγκίν ότι «αν υπάρχει πιθανότητα συμφωνίας, δέχομαι». Αλλά η Ολγκίν δεν του απάντησε, λέει. Τι είδους απάντηση περίμενε; Να του πει η Ολγκίν αν υπάρχει πιθανότητα για συμφωνία; Πώς μπορεί να πει κάτι τέτοιο η Ολγκίν; Ακόμα και ο Χριστοδουλίδης δεν μπορεί να απαντήσει αυτή την ερώτηση. Μήπως εκείνος ρωτά τον Τουφάν αν υπάρχει πιθανότητα συμφωνίας; Ο Τουφάν θα υπέβαλλε διαφορετικά την ερώτηση, αλλά επειδή θα ήταν μια πολύ θρασεία ερώτηση, ντράπηκε όπως φαίνεται και ρώτησε εμμέσως. Θα έλεγε, «αποδέχεται τους όρους μου ο Χριστοδουλίδης;» και όχι «υπάρχει πιθανότητα συμφωνίας;» Ιδού, αυτό είναι το έγγραφο παράδοσης που απαιτεί η Τουρκία από την ελληνοκυπριακή πλευρά. Όχι να καθίσει και να συνομιλήσει. Δεν υπάρχει παζάρεμα. Υπάρχει παράδοση άνευ όρων! Αυτό λέγεται συνάντηση; Η Άγκυρα ανέθεσε στον Τουφάν να πάρει με το ζόρι αυτό το έγγραφο παράδοσης από τον Χριστοδουλίδη. Ο Τουφάν υπηρετεί την Τουρκία, δεν υπηρετεί το συμφέρον των Κυπρίων. Και ο υποβολέας του στη Νέα Υόρκη ήταν αναμφίβολα ο Χακάν Φιντάν.
Καθώς έγραφα αυτές τις αράδες, θυμήθηκα μια συζήτηση που είχαμε κάνει στη μεγάλη αίθουσα του Πανεπιστημίου Εγγύς Ανατολής το 2000. Πάλι υπήρχαν προεδρικές εκλογές. Και ήμουν υποψήφιος και εγώ σε εκείνες τις εκλογές. Υποψήφιοι ήταν και ο Μουσταφά Ακιντζί, ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο Δάσκαλος Αρίφ, ο Ντερβίς Έρογλου και ο Ραούφ Ντενκτάς. Ο Ντενκτάς δεν είχε συμμετάσχει σε κανένα πρόγραμμα που κάναμε ομαδικά ως υποψήφιοι στην τηλεόραση του BRT. Όμως, ο πρωτοκλασάτος δημοσιογράφος της Τουρκίας Μεχμέτ Αλί Μπιράντ είχε καταφέρει να τον πείσει για το πρόγραμμα στο πανεπιστήμιο. Όταν ήρθε η ώρα να πάρει τον λόγο ο Ντενκτάς είπε «ήρθα εδώ για να βάλω τους προδότες της πατρίδας στη θέση τους». Ήταν ασφυκτικά γεμάτη η μεγάλη αίθουσα. Ζητωκραύγασαν πολύ στον Ντενκτάς. Φώναξαν ρυθμικά «η Τουρκία νιώθει περήφανη για εσένα». Μετά τον Ντενκτάς, πήρα εγώ τον λόγο. Είπα το εξής: «Η Τουρκία νιώθει περήφανη για εσένα, αλλά η Κύπρος δεν νιώθει περήφανη για εσένα»! Και το παράξενο είναι πως ζητωκραύγασαν και σε εμένα!
Αυτό θα έλεγα και στον Τουφάν. Η Τουρκία μπορεί να νιώθει περήφανη για εσένα, όμως η Κύπρος δεν νιώθει. Είμαι περίεργος στα αλήθεια πότε θα αρχίσει ο Τουφάν να υπερασπίζεται ανοικτά, χωρίς ντροπή τα δύο κράτη. Οι πιο κοντινοί του προσπαθούν να εξηγήσουν στους γύρω τους το εξής: «Τα δύο κράτη δεν είναι τόσο άσχημα όσο νομίζετε, διότι αυτό δεν είναι προσάρτηση». Ναι, δεν είναι προσάρτηση. Είναι χειρότερο από την προσάρτηση. Ακριβώς όπως τώρα. Μάς ανακηρύσσουν στον κόσμο ως «ανεξάρτητο κράτος»! Αυτός είναι ξεκάθαρος εμπαιγμός για εμάς. Μακάρι να διέλυαν και τούτη τη βουλή μαριονέτα και τούτη την κυβέρνηση μαριονέτα και να έβαζαν τον εκ Τουρκίας κυβερνήτη να καθίσει στην ηγεσία μας! Δεν το κάνουν όμως, ύστερα θα καταρρεύσει ο μύθος. Τι χρειάζεται αυτό, την ώρα που μπορούν να αποκοιμίζουν το παιδί με νανουρίσματα και παραμύθια. Το κάλυμμα της κατοχής είναι όπως το κάλυμμα της Καάμπα στη Μέκκα. Δεν σηκώνεται!
