Ο Αβέρωφ, ο Παμπορίδης και μια παρτίδα πιλόττα

Ο Γιώργος Παμπορίδης το πήρε απόφαση. Στις 28 Νοεμβρίου θα είναι εκεί. Στην κάλπη. Όρθιος, ακλόνητος με όλα τα ακαδημαϊκά του προσόντα και τους συνεπακόλουθους παπύρους παραμάσχαλα. Ό,τι κι αν γίνει, πίσω δεν κάνει. Ακόμα και αν του πουν ότι άλλαξε η ημερομηνία, ότι χάλασε η κάλπη ή ότι η εκλογική συνέλευση μεταφέρθηκε στο Νέο Χωριό Πάφου, θα πάει να ψηφίσει. Έστω και μόνος του.

Από την άλλη, ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει ένα πρόβλημα. Δεν είναι ότι φοβάται τον Παμπορίδη. Ο Αβέρωφ δεν φοβάται τις εκλογές, φτάνει να ξέρει από πριν ποιος θα τις κερδίσει. Ιδανικά αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν δεν υπάρχει και αντίπαλος. Εδώ κάπου έπεσε έξω. Πίστευε ότι μετά την αποχώρηση της Αννίτας θα έφευγε και ο Παμπορίδης, κυρίως αν άκουγε τον βρυχηθμό του Φρίξου Κουλέρμου: «Πού πάεις ρε κκελλόγιωρκο; Εβάλθηκες να καταστρέψεις την πολιτική σου καριέρα»;

Δεν έπιασαν τα κόλπα του Φούλη αλλά, ως γνωστόν, ο αλουπός της Αργάκας δεν πτοείται. Για όσους τον γνωρίζουν, ο τέως πρόεδρος του ΔΗΣΥ είναι άνθρωπος της στρατηγικής, της τακτικής, των ελιγμών, των κτυπημάτων πάνω και κάτω από το τραπέζι, κάτω από τη μέση και λίγο πάνω από τους αστραγάλους. Αν υπήρχε ολυμπιακό άθλημα πολιτικών χειρισμών, θα είχε πάρει χρυσό μετάλλιο χωρίς να κατέβει στον τελικό. Θα είχε πείσει προηγουμένως τους αντιπάλους του ότι η συμμετοχή βλάπτει την ενότητα του αθλήματος.

Όμως, αυτή τη φορά βρήκε μπροστά του τον Παμπορίδη. Με τα τέσσερα πτυχία του, με το χάι κλας δικηγορικό του γραφείο, με τη σύζυγό του που κάνει τα καλύτερα γεμιστά και, βεβαίως, με την κοινωνική του προσφορά αφού ο ίδιος αυτοσυστήνεται ως ο πατέρας του ΓεΣΥ.

Ως γνωστόν, ο Παμπορίδης δεν φαίνεται να συγκινείται από τις γνωστές σουφλέ συναγερμικές συνταγές περί ενότητας, συναίνεσης και αποφυγής της εσωστρέφειας. Είπαμε μόνο από τις συνταγές της Γαλάτειας συγκινείται. Τον πιέζουν, λοιπόν, τον ζορίζουν, του εξηγούν ότι προέχει το καλό της παράταξης. Εκείνος, όμως, επιμένει. Σιγά να μην υποχωρήσει μπροστά στον Φούλη. 

Το δράμα

Εδώ αρχίζει το πραγματικό δράμα του Αβέρωφ. Σκέφτεται ο αλουπός τι να του κάνει για να υποχωρήσει, όχι προς όφελος του ιδίου (προς Θεού) αλλά της παράταξης; 

Να του στείλει αντιπροσωπεία γερόντων του Συναγερμού να του εξηγήσουν ότι δεν είναι σωστό να διχάζει την παράταξη; Ο Παμπορίδης θα τους ζητήσει γραπτή γνωμάτευση, θα εντοπίσει τρεις νομικές αντιφάσεις και θα τους τις στείλει πίσω με διορθώσεις.

Να του προτείνει μια θέση σε μελλοντικό Υπουργικό Συμβούλιο; Ο Παμπορίδης θα ζητήσει πρώτα να μάθει ποιος θα είναι Πρόεδρος. 

Να του προτείνει να αποσυρθεί για το καλό του κόμματος; Θα του απαντήσει ότι το καλό του κόμματος είναι να γίνουν εκλογές και να εκλεγεί ο ίδιος.

Να του κόψει το τηλέφωνο; Μπορεί. Αλλά θα πρέπει πρώτα να πείσει και όλους τους υπόλοιπους να κάνουν το ίδιο.

Να ζητήσει να αποκλειστεί η Λευκωσία από τις εκλογές αφού στην πρωτεύουσα ο Παμπορίδης δείχνει ισχυρός; 

Τα πτυχία

Υπάρχει, βεβαίως, και το ζήτημα των ακαδημαϊκών προσόντων. Ο Παμπορίδης, με τέσσερα πτυχία, μπορεί να αναλύσει το Καταστατικό του ΔΗΣΥ σε τέσσερις διαφορετικές επιστημονικές προσεγγίσεις. Ο Αβέρωφ, σύμφωνα με το δικό μας αρχείο, διαθέτει ένα πτυχίο από ένα πανεπιστήμιο του Long Island το οποίο επέλεξε διότι αυτό βρισκόταν δίπλα στο εστιατόριο που δούλευε busboy. Διαθέτει όμως και δύο υπερπολύτιμα πιστοποιητικά. Ένα για παλαριστή πιλόττα και ένα για πόκερ.

Αντιλαμβάνεστε, δεν υποτιμούμε ποτέ έναν καλό παίκτη της πιλόττας. Λέμε μάλιστα ότι το παιχνίδι αυτό έχει μέσα τακτική, κάτι που στην πολιτική ενδέχεται να αξίζει περισσότερο από τέσσερα διδακτορικά.

Ο Παμπορίδης μπορεί να γνωρίζει το δίκαιο, αλλά ο Αβέρωφ ξέρει πότε να δηλώσει καπό αφήνοντας τον άλλο σύξυλο. Ο Παμπορίδης μπορεί να επικαλεστεί μια νομολογία, αλλά ο Αβέρωφ μπορεί να κάνει τον αντίπαλο να νομίζει ότι χάνει αλλά στην πραγματικότητα κρατά Φλος Ρουαγιάλ.

Η πρόταση Τορναρίτη

Κάποιοι, όπως ο Τορναρίτης, ζήτησε να συναντηθούν για να τα βρουν. Φανταστείτε, λοιπόν, την επόμενη συνάντηση.

«Γιώργο μου, σκέφτου το καλά. Έν' κρίμα να διχάσουμε τον Συναγερμό».

«Αβέρωφ μου, γι' αυτό ακριβώς θέλω εκλογές. Να αποφασίσει ο κόσμος».

«Μα έν' τούτο που σου λαλώ. Να αποφασίσει ο κόσμος. Απλώς να μεν ταλαιπωρήσουμε τον κόσμο να πάει να ψηφίσει».

«Δηλαδή;»

«Ε, να τα βρούμε εμείς πρώτα».

«Και ποιος θα είναι υποψήφιος;»

«Έν' ανάγκη να τα συζητούμε ούλλα, Γιώργο μου;»

Η διαφορά

Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η διαφορά των δύο ανδρών. Ο Παμπορίδης θέλει να φτάσει στις 28 Νοεμβρίου για να μετρήσει ψήφους. Ο Αβέρωφ θα προτιμούσε να φτάσει στις 28 Νοεμβρίου έχοντας ήδη μετρήσει τους ψηφοφόρους, τους αντιπροσώπους, τους αναποφάσιστους και, ει δυνατόν, τα κουκιά προτού μπουν στην κάλπη.

Δεν αποκλείεται, μάλιστα, να δοκιμάσει και το έσχατο όπλο. Να προτείνει στον Παμπορίδη τηλεοπτικό ντιμπέιτ με αποκλειστικό θέμα την ενότητα του κόμματος με συντονιστή τον ίδιο τον Αβέρωφ. Αν ούτε αυτό πετύχει, υπάρχει πάντοτε η λύση της πιλόττας.

«Έλα, Γιώργο, να παίξουμε μια παρτίδα. Όποιος χάσει αποσύρεται».

«Δέχομαι. Αλλά να ορίσουμε πρώτα ανεξάρτητη εφορευτική επιτροπή».

«Μα έν' πιλόττα που θα παίξουμε!»

«Ακριβώς. Με σένα αντίπαλο θέλω και παρατηρητές».

Και κάπως έτσι, η μάχη του χρίσματος μπορεί να καταλήξει σε σύγκρουση δύο εντελώς διαφορετικών σχολών σκέψης.

Της σχολής Παμπορίδη, σύμφωνα με την οποία οι εκλογές γίνονται για να αναδείξουν τον νικητή.

Και της σχολής Αβέρωφ, σύμφωνα με την οποία το ιδανικό είναι να έχει αναδειχθεί ο νικητής προτού γίνουν οι εκλογές.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Παμπορίδης, αν επιμείνει μέχρι τέλους, θα υποχρεώσει τον Αβέρωφ να χρησιμοποιήσει όλη την πολιτική του τέχνη.

Και αν ούτε η πιλόττα ούτε το πόκερ αποδώσουν, του απομένει μία τελευταία επιλογή.

Να εγγραφεί σε πανεπιστήμιο και να αποκτήσει άλλα τρία πτυχία.

Μόνο που μέχρι τις 28 Νοεμβρίου δεν προλαβαίνει.

Εκτός αν πείσει την Πινδάρου ότι, για λόγους ενότητας, πρέπει να αναβληθούν οι εκλογές μέχρι την αποφοίτησή του.