«Εγώ, ο άλλος και ο καναπές» της Τώνιας Παγιάτα

 

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί μας απωθεί και μας θυμώνει τόσο καθετί το διαφορετικό από το δικό μας. Οτιδήποτε το διαφορετικό από όλα αυτά που εμείς είμαστε, πολλές φορές μας φέρνει αυτόματα απέναντι από τον «Άλλο». Το διαφορετικό από αυτό που εμείς πιστεύουμε, ο διαφορετικός τρόπος από τον τρόπο που εμείς αγαπούμε, το διαφορετικό χρώμα στο δέρμα, οι διαφορετικές συνήθειες, το διαφορετικό σώμα…

Δεν κουραζόμαστε να επαναλαμβάνουμε και να διακηρύττουμε τον σεβασμό μας προς το διαφορετικό και προς όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, σφραγίζοντας όμως την ίδια ώρα ερμητικά τα αφτιά μας σε άλλα από τα δικά μας ακούσματα.

Θυμώνουμε γιατί άνθρωποι αγαπούν αλλιώς από ό,τι εμείς αγαπούμε. Και που δεν ταιριάζουν οι δικές τους στιγμές με τις οικογενειακές φωτογραφίες που εμείς έχουμε. Με μεγάλη ευκολία τους αρνιόμαστε το δικαίωμα του αυτοορισμού και εγκληματούμε καθιστώντας τους αόρατους. Με πείσμα, κρατούμε σφιχτά αυτό που εμείς μάθαμε να ονομάζουμε ως το μοναδικό σχήμα «οικογένειας», και σιωπούμε σε κάθε μορφή βίας έναντί τους, αφαιρώντας τους έτσι το δικαίωμα να ζήσουν όπως οι ίδιοι επιθυμούν.

Θυμώνουμε με αυτούς που δεν θρησκεύουν ή με αυτούς που θρησκεύουν ή με αυτούς που λατρεύουν άλλους από τους δικούς μας θεούς. Τους χλευάζουμε χαμογελώντας, σίγουροι για τον δικό μας παράδεισο, όπου αυτοί δεν χωρούν.

Μας απωθούν οι άνθρωποι που δεν έχουν το σώμα που ταιριάζει στις «σωστές» προδιαγραφές. Ξεχνούμε με τόση ευκολία ότι ένας δικός μας άνθρωπος αυτοκαταστρέφεται εδώ και χρόνια, προσπαθώντας να μπει στο καλούπι του «σωστού».

Mας ενοχλεί που δίπλα μας κάποιος κινείται στον χώρο με διαφορετικούς από εμάς τρόπους ή ρυθμούς. Εκνευριζόμαστε γιατί κάποιος κινείται αργά, ή γιατί βρίσκεται σε τροχοκάθισμα και μας κόβει τον δρόμο. Και την ίδια ώρα παρκάρουμε επιδεικτικά, κορδώνοντας μες στην αγένεια και την αλαζονεία του αππωμένου.

Αντιδρούμε με καχυποψία και θυμό γιατί βλέπουμε στις γειτονιές μας ανθρώπους με διαφορετικό από μας χρώμα δέρματος, αυτούς με τα πλεγμένα μαύρα τους μαλλιά! Που έχουν έρθει από μακριά, αφήνοντας μισές ζωές, για να μπορούμε εμείς να ζούμε τις ολόκληρες…

Ξινίζουμε τα μούτρα μας που στις κουζίνες μας οι μυρωδιές του βασιλικού, του δυόσμου και του λασμαρί σμίγουν με αυτές του ινδοκάρυδου, του κάρι, του σκόρδου και του κάρδαμου.

Μας προκαλεί αποστροφή αν παραδίπλα ζουν άνθρωποι στη φτώχεια, δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να σκεφτούμε ότι ίσως να ευθυνόμαστε και εμείς γι' αυτό που ζουν. Ανερυθρίαστα γυρίζουμε το κεφάλι αλλού, για να μην βλέπουμε.

Όλοι αυτοί… είμαστε εμείς, ένας κόσμος που χωράει στη φούχτα μας!

Και η απόσταση τόσο μεγάλη………….

Η «Αμμόχωστος για την Κύπρο» είναι εδώ…

Για να μην είμαστε συνένοχοι, με τη σιωπή μας,

με την ανοχή μας, με την απουσία μας.

Στις 30 του Μάη Φώναξε μαζί μας να σε Ακούσουν!!!

*Η Τώνια Παγιάτα είναι υποψήφια βουλεύτρια του κόμματος «Αμμόχωστος για την Κύπρο», στη Λευκωσία.