«Στα δύσκολα μέτρησαν οι πράξεις» του Θεόδωρου Θεοδώρου

«Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να γυρίσει πίσω. Καλούμε τον κόσμο να στηρίξει τον Δημοκρατικό Συναγερμό», ένα από τα κεντρικά συνθήματα του ΔΗΣΥ ενόψει των εκλογών της 30ής Μαΐου. Το δε, «Στα δύσκολα μετρούν οι πράξεις» το σλόγκαν της προεκλογικής εκστρατείας. Όσο κι αν θέλουν να το κρύψουν, ο προβληματισμός και η αγωνία για την πορεία του κόμματος στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές είναι πρόδηλα. Όπως δείχνουν οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, το ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί η πολυπόθητη συσπείρωση είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές και η περήφανη παράταξη του Γλαύκου Κληρίδη παρουσιάζει συσπείρωση που μόλις αγγίζει το 50%. Ακόμα με μια περαιτέρω ανάλυση των αριθμών αυτό που αποδεικνύεται είναι ότι όλοι «παίρνουν» από τον ΔΗΣΥ. Δυστυχώς κατάντησε «μπάτε σκύλοι αλέστε» ή αν θέλετε, «το χάνι του Πάντζιαρου». Από ιδρύσεώς του το κόμμα δεν νομίζω να παρουσίασε ξανά τέτοια καταθλιπτική εικόνα. Ο πρόεδρος του κόμματος αντιλαμβανόμενος το πρόβλημα ακολουθεί παρόμοια τακτική με αυτήν των ευρωεκλογών. Τότε προέβαλλε τα επιτεύγματα στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης και τώρα προβάλλει τους χειρισμούς για την αναχαίτιση της πανδημίας. Μπορεί στο θέμα αυτό, που σήμερα αποτελεί τη μεγαλύτερη έγνοια των πολιτών, να έγιναν λάθη αλλά για να είμαστε δίκαιοι οι μέχρι τώρα χειρισμοί είναι σωστοί. Επιπρόσθετα, θετικό πρόσημο έχει και η διαχείριση της οικονομικής κρίσης που προέκυψε λόγω της πανδημίας. Στον τομέα αυτόν δεν μπορεί κανένας να αμφισβητήσει τον Αβέρωφ Νεοφύτου, τουλάχιστον προς το παρόν.

Στο άλλο μείζον θέμα, αυτό της διαφθοράς που προέκυψε μετά το «This is Cyprus» του Al Jazeera αναφορικά με το πρόγραμμα των πολιτογραφήσεων, υπάρχουν περιθώρια «άμυνας» ή ακόμα και «αντεπίθεσης» καθότι ισχύει το «όλοι τα φάγανε» και το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω». Αν και πρόκειται περί πρόχειρου και φτηνού λαϊκισμού, έχουν δίκαιο να ισχυρίζονται ότι στο βίντεο της ντροπής «Guest Star» είναι στέλεχος του ΑΚΕΛ και όχι του ΔΗΣΥ. Βέβαια με τη φόρα που πήραν ακόμα λίγο θα παρουσιάσουν το πρόγραμμα αυτό ως «επινοήσεως» Τάσσου Παπαδόπουλου και «εκτελέσεως» Δημήτρη Χριστόφια. Η δε σημερινή διακυβέρνηση, ως η μόνη «άμωμη και αμόλυντη», μόλις κατάλαβαν το μέγεθος του προβλήματος, δηλαδή μετά από οκτώ χρόνια, το τερμάτισαν άμεσα για να «κτυπήσουν» τη διαφθορά.

«Κουτσά στραβά» λοιπόν, στην οικονομία, στην πανδημία ακόμα και στην διαφθορά υπάρχει τρόπος αντίδρασης για να μειωθεί όσο το δυνατόν το πολιτικό κόστος.
Τι γίνεται όμως στο εθνικό θέμα; Τι έχουν να προβάλουν ο Αβέρωφ Νεοφύτου και η ηγεσία της παράταξης της λύσης; «Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα». Πράγματι στα κάρβουνα βρισκόμαστε ή καλύτερα στα κάρβουνα μας έφερε η διαχείριση του εθνικού θέματος των τελευταίων τεσσάρων ετών. Τι έχει να πει σε όλους αυτούς τους «ρομαντικούς» συναγερμικούς που παραμένουν πιστοί στην επανένωση της πατρίδας μας στο πλαίσιο μιας ομοσπονδιακής λύσης; Πώς θα μπορέσει, για παράδειγμα, να πείσει ότι τώρα που τα βιώνουμε «η πολιτική του Τάσσου Παπαδόπουλου και αυτή του Γλαύκου Κληρίδη ήσαν οι ίδιες ως προς τις προθέσεις», όπως δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στο ετήσιο μνημόσυνο του Τάσσου Παπαδόπουλου το 2019; Πώς θα καταφέρει να πείσει ότι το άσπρο είναι μαύρο και το μαύρο άσπρο;

Δηλώνει ικανοποιημένος με τους χειρισμούς του Προέδρου στη Γενεύη και πολύ σωστά επικρίνει τις θέσεις Τατάρ, αλλά «Θου Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου» για όλες τις μαρτυρίες που κατά καιρούς είδαν το φως της δημοσιότητας και αποδεικνύουν ότι και η δική μας πλευρά, έστω επιεικώς, προβληματίστηκε για θέσεις παρόμοιες με αυτές του Τ/Κ ηγέτη. Αν και ο ίδιος (ο Αβέρωφ Νεοφύτου) διαψεύδει, αναλόγως ακροατηρίου κάποτε κατηγορηματικά και κάποτε συνειρμικά, ότι έγινε μάρτυρας μιας τέτοιας συζήτησης, δεν μπορεί να πείσει ότι όλοι αυτοί οι «κακόπιστοι», συμπεριλαμβανομένου του Αρχιεπισκόπου, παρερμήνευσαν τις θέσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Δυστυχώς και πάλι επιχειρείται βάναυση υποτίμηση της νοημοσύνης του αγνού συναγερμικού ψηφοφόρου. Ακόμα να καταλάβουν ότι η μεγάλη παράταξη ουδέποτε υπήρξε κόμμα «αμνοεριφίων». Δεν μπορείς να ρίχνεις ένα «ικανοποιημένοι από τους χειρισμούς του Προέδρου στη Γενεύη» και εσκεμμένα να λησμονείς ότι η Γενεύη ήταν το επίσημο τέλος του Κραν Μοντανά.

Σίγουρα ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ δικαιούται να ισχυριστεί ότι αυτός πρώτος μίλησε για «Τσουνάμι αρνητικών εξελίξεων» και ότι σε διάφορα «πολιτικά σαλόνια» εξέφραζε την αντίθεσή του για τους χειρισμούς του Προέδρου στο Κυπριακό. Όμως, είτε το παραδέχεται είτε όχι, δυστυχώς είναι η πρώτη φορά που η παράταξη του Γλαύκου Κληρίδη δεν έχει τίποτα το θετικό να επιδείξει στην προσπάθεια επανένωσης της πατρίδας. Αντίθετα, οι αλλοπρόσαλλες κυβερνητικές πολιτικές των τελευταίων χρόνων, με την ανοχή της Πινδάρου, συνθέτουν ένα αρνητικό πρόσημο, ίσως το αρνητικότερο εδώ και μισό αιώνα.

Επανερχόμενος στο σύνθημα «Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να γυρίσει πίσω», σίγουρα δεν έχουμε την πολυτέλεια να γυρίσουμε πίσω σε θέματα οικονομίας, μεταρρυθμίσεων και εκσυγχρονισμού. Ένα τέτοιο πισωγύρισμα θα ήταν καταστροφικό για κάθε κανονικό κράτος. Σε μια όμως ημικατεχόμενη πατρίδα, όπου η οριστική διχοτόμηση είναι εντός των πυλών, μακάρι να μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω. Να μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω τότε που λέγαμε ότι η λύση ήταν θέμα μηνών, τότε που είχαμε απέναντί μας τον Μουσταφά Ακιντζί, τον πραγματικό αντικατοχικό ηγέτη. Τότε που νομιζόμενοι ότι είχαμε εξασφαλισμένο τον ηγέτη της λύσης αναζητούσαμε τον ηγέτη της κρίσης.

«Στα δύσκολα μετρούν οι πράξεις». Μια σοφή ρήση που τη σημασία της τη ζούμε στο πετσί μας. Στα δύσκολα του Κραν Μοντανά, στο παρά πέντε ή στο παρά τρίχα της λύσης δυστυχώς μέτρησαν οι πράξεις, οι παλινδρομήσεις, οι παλινωδίες αλλά και η απραξία. Η απραξία ορισμένων που αν και διαφωνούσαν περιορίστηκαν σε ακαταλαβίστικα «ήξεις αφίξεις» και σε «ναι μεν αλλά». Η απραξία αυτών που αν και προέβλεψαν το «Τσουνάμι» που βρίσκεται σε εξέλιξη και παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του δεν είχαν το πολιτικό ανάστημα και το θάρρος να αντιδράσουν ουσιαστικά. Αντίθετα, ακόμα και τώρα, «κατόπιν εορτής», με πρωτόγνωρες «γλοιώδεις» συμπεριφορές και με γνώμονα προσωπικές ατζέντες συνεχίζουν να δηλώνουν ικανοποιημένοι και να καλούν σε συστράτευση και συμπόρευση. Τέλος, η απραξία αυτών που αν και επί των ημερών τους και με την ανοχή τους ανδρώθηκε ο απορριπτισμός μέσα στη μεγάλη παράταξη του Γλαύκου Κληρίδη συνεχίζουν να δηλώνουν πιστοί σε πολιτικές παρακαταθήκες, πολιτικούς πατέρες, μέντορες και «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε».