«Ή εμάς ή τα “τανκς”» του Θεόδωρου Θεοδώρου

 

Σε όλες ανεξαιρέτως τις μετρήσεις, αναφορικά με τις εκλογές της ερχόμενης Κυριακής, κύριο χαρακτηριστικό των ευρημάτων είναι οι χαμηλές συσπειρώσεις των κομμάτων με το πρόβλημα αυτό να είναι πολύ πιο μεγάλο στον ΔΗΣΥ και στο ΔΗΚΟ. Στο ΔΗΚΟ, αν ληφθεί υπόψιν το γεγονός ότι σχεδόν η μισή του κοινοβουλευτική ομάδα «αποστάτησε», είναι αναμενόμενο.

Το θέμα έγκειται στην μεγάλη παράταξη. Ουδέποτε, λίγες μέρες πριν από εθνικές εκλογές, η συσπείρωση έφτανε μόλις το 70%. Το πρόβλημα μάλιστα είναι τόσο έντονο που ορισμένοι ειδικοί μιλούν πλέον για αποσυσπείρωση του ΔΗΣΥ παρά για συσπείρωση.

Μια πρόχειρη αλλά επιπόλαιη, υπερφίαλη και ίσως και εκ του πονηρού εξήγηση, είναι το ότι πάντα τα κυβερνώντα κόμματα υφίστανται την φθορά της διακυβέρνησης. Μπορεί να υπάρχει μια δόση αληθείας αλλά το θέμα είναι το εύρος της φθοράς και το μέγεθος των απωλειών. Μήπως στις εκλογές του 2001, επί διακυβερνήσεως Γλαύκου Κληρίδη, ο ΔΗΣΥ έδειχνε παρόμοια εικόνα; Ας μην ξεχνούμε το 34% που έλαβε το τότε κυβερνών κόμμα χάνοντας μόλις 0.47%. Ας μην λησμονούμε ακόμα το ότι τότε η αντιπολίτευση «χρέωνε» το σκάνδαλο του χρηματιστήριου, πολύ μεγαλύτερο από αυτό των πολιτογραφήσεων, στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη.

Ως αποτέλεσμα του φαινομένου αυτού, μια μεγάλη μερίδα μεταξύ των αναποφάσιστων αποτελείται από παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ κάτι που κάνει ορισμένους να ελπίζουν ότι την τελευταία στιγμή όλοι αυτοί θα στηρίξουν και πάλι το κόμμα τους.

Όπως συμβαίνει σε όλες τις ασθένειες, γιατί η αποσυσπείρωση είναι κομματική ασθένεια, για να επιτευχθεί η ίαση θα πρέπει πρώτα να γίνει η ορθή διάγνωση. Στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει πρώτα να εντοπιστούν οι αιτίες γι αυτήν την συμπεριφορά των συναγερμικών ψηφοφόρων.

Στην προσπάθεια να περιοριστεί η διαρροή προς το ΕΛΑΜ ορισμένοι «πολιτικοί φωστήρες» είχαν την φαεινή ιδέα να προσφέρουν δείγματα εθνικισμού, απορριπτισμού και πολιτικής της φουστανέλας μέσα στο ίδιο το κόμμα. Όλοι θυμούνται τα απαράδεκτα τερτίπια για τα οδοφράγματα και το συρματόπλεγμα της ντροπής που απλώθηκε στον Αστρομερίτη. Σίγουρα οι ενέργειες αυτές είχαν απήχηση στο εθνικιστικό ακροατήριο αλλά τελικά προτίμησαν «αυθεντικό εθνικισμό» παρά «απομιμήσεις».

Η άλλη αιτία, η διαφθορά, μπορεί να ξεκίνησε ως το κυριότερο πρόβλημα αλλά σιγά σιγά οι επιπτώσεις περιορίζονται γιατί οι πλείστοι έχουν πεισθεί ότι το φαινόμενο αυτό είναι παντού σε όλους τους κομματικούς σχηματισμούς. Σίγουρα θα έχει επιπτώσεις στην αποχή παρά στην μετακίνηση ψηφοφόρων.

Αυτό που απομένει ως η κυριότερη αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο ΔΗΣΥ, είναι το Κυπριακό. Είτε αρέσει σε ορισμένους είτε όχι οι διάφορες λεκτικές αλχημείες της ηγεσίας με πρωτοστάτη τον πρόεδρο της παράταξης, όχι μόνο δεν πείθουν αλλά αντίθετα εκνευρίζουν τον κάθε καλόπιστο, μελετημένο συναγερμικό ψηφοφόρο, ο οποίος είναι πιστός στις παρακαταθήκες του μεγάλου ηγέτη Γλαύκου Κληρίδη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι βάσει των δημοσκοπήσεων που είδαν το φως της δημοσιότητας η πρωτοβουλία «Αμμόχωστος για την Κύπρο», η πλέον καθαρή φωνή της ομοσπονδιακής λύσης και επανένωσης, αντλεί ψηφοφόρους σχεδόν αποκλειστικά από τον ΔΗΣΥ.

Ούτε τα απλουστευμένα λαϊκίστικα και παιδαριώδη επιχειρήματα για το ποιοι τάχθηκαν υπέρ και ποιοι εναντίον του Σχέδιού Ανάν το 2004, έχουν απήχηση στους συνειδητοποιημένους ψηφοφόρους της λύσης. Σίγουρα η στάση του ΑΚΕΛ, του ΟΧΙ για να τσιμεντώσουν το ΝΑΙ, ήταν εθνικά εγκληματική και ενόσω δεν απολογούνται δεν πρόκειται ποτέ να ηγηθούν των δυνάμεων της λύσης ανεξάρτητα του ότι τα τελευταία χρόνια οι θέσεις τους είναι σωστές αναφορικά με το εθνικό θέμα.  Από την άλλη όμως η διαχείριση του εθνικού θέματος,  κατά και μετά το Κρανς Μοντανά, απέδειξε ότι ακόμα και για το καταστροφικό, «ΟΧΙ για τσιμέντωμα του ΝΑΙ», υπάρχουν και χειρότερα και μάλιστα μη αναστρέψιμα. Το «τσιμέντωμα του ΟΧΙ», ως αποτέλεσμα μεταλλάξεων, παλινδρομήσεων και τακτικισμών.

Σίγουρα η στάση της αντιπολίτευσης είναι απογοητευτική, όπως άλλωστε καταγράφεται σε όλες τις μετρήσεις. Όμως η υπεροψία η έπαρση και η αλαζονεία δεν προσφέρουν το παραμικρό. Συνεπώς δεν είναι καιρός για μεγάλα λόγια και κούφια συνθήματα. Ούτε έχουν θέση οι εκβιασμοί και οι απειλές προς το εκλογικό σώμα. Ο λαός δεν εκβιάζεται με ατάκες όπως, «Αν αφήσουμε την αντιπολίτευση θα τουμπάρει τον τόπο», ούτε με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς για «αρνητές της προκοπής του τόπου».

Καλό είναι να αφήσουν κατά μέρος τα «τουμπαρίσματα», να μας εξηγήσουν τι απέγινε το «Τσουνάμι αρνητικών εξελίξεων» και να απαντήσουν στο αν ισχύει ακόμα το «μηδέν στρατός και μηδέν εγγυήσεις αποτελούν μαξιμαλιστικές θέσεις που δεν υποβοηθούν την λύση του Κυπριακού». Αυτά περιμένει να ακούσει ο σοβαρός ψηφοφόρος και όχι όλα τα άλλα για «πράσινα άλογα».

Η εποχή του «Καραμανλής ή τανκς» παρήλθε ανεπιστρεπτί και γι αυτό ας προσγειωθούν ορισμένοι και ας παύσουν, με αναίδεια χιλίων πίθηκων, να θέτουν έμμεσα, σίγουρα μεταφορικά, το δίλημμα «ή εμάς ή τα τανκς».