Πώς να τα μαζέψετε, Πρόεδρε; Μαζεύονται πλέον;

Ήταν το λιγότερο άβολο να παρακολουθείς ως Κύπριος τη σκηνή -από το Euronews- με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να μεταμορφώνεται υπό το βάρος των εξελίξεων στην υπόθεση με τον εξαναγκασμό σε προσγείωση της πτήσης της Ryanair από την Αθήνα στο Βίλνιους και την απαγωγή του αντικαθεστωτικού δημοσιογράφου Ρομάν Προτάσεβιτς και της συζύγου του.

Ήταν άβολο για κάποιον που γνώριζε την προϊστορία και, για όσους δεν τη γνώριζαν, έγινε μάλλον άβολο όταν ο Πρόεδρος προσπάθησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα και να εξηγήσει στη συνάδελφο Έφη Κουτσοκώστα γιατί η Κύπρος είχε μπλοκάρει την προηγούμενη φορά την απόφαση για κυρώσεις ενάντια στο τυραννικό καθεστώς Λουκασένκο, πίσω από το οποίο κρύβεται η Μόσχα.

Εκεί θα έλεγα πως το πράγμα έφτασε στα όρια της αστειότητας, μιας αστειότητας φυσικά η οποία κάθε άλλο παρά ευχάριστη ήταν, εάν μιλάμε για εμάς. Ο Πρόεδρος προσπάθησε να συνδέσει το θέμα της προηγούμενης στάσης της Λευκωσίας με την Άγκυρα και, εμμέσως πλην σαφώς, κατηγόρησε την ΕΕ για δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Ήταν επιεικώς θλιβερή η ενέργειά του, όχι τόσο σε σχέση με την Ευρώπη όσο σε σχέση με εμάς και με το γεγονός ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που είχαμε λειτουργήσει ως ο Δούρειος Ίππος της Μόσχας στην ΕΕ μπλοκάροντας αποφάσεις με κριτήρια ενίοτε προσωπικά, οικονομικά και σίγουρα όχι εθνικά, προβάλλοντας κιόλας γελοιότητες ως δικαιολογίες.

Καλή ώρα τα επιχειρήματα της «λογικής» Σπύρου Κυπριανού -άξιος συνεχιστής της οποίας είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης- τα οποία επανέλαβε ο Πρόεδρος μιλώντας στο Euronews και τα οποία μέσα από χίμαιρες, μεγαλοστομίες εσωτερικής κατανάλωσης, τζάμπα μαγκιές και καταγέλαστους ερασιτεχνισμούς μας οδηγούν από αποτυχία σε αποτυχία.

Η Κύπρος αναξιόπιστη και δέσμια των συμφερόντων πολλών και διαφόρων με το ρωσικό καθεστώς και κατ’ επέκταση με αυτό της Λευκορωσίας, πότε παρακαλεί τους εταίρους της να τη βοηθήσουν στα δικά της και εμφανίζεται βασιλικότερη του βασιλέως και ευρωπαϊκότερη της Ευρώπης και πότε, με τέτοιες καταγέλαστες προφάσεις, όταν νιώσει ότι μπορεί να το κάνει, λειτουργεί διασπαστικά μπλοκάροντας για χάρη της Ρωσίας κοινά συμφέροντα και την ασφάλεια των υπολοίπων αλλά και πράγματα αδιαπραγμάτευτα: τη δημοκρατία και τις ελευθερίες.

Αδιαπραγμάτευτα για άλλους, μάλλον. Απλά όχι για εμάς. Και αυτή η κατάσταση και οι κυπριακές μεταλλάξεις, σε συνδυασμό με τα σκάνδαλα και τη διαφθορά, έχουν σπρώξει προ πολλού την Κύπρο σε μια θέση ανυποληψίας και αφερεγγυότητας έναντι των εταίρων μας στην ΕΕ.

Αυτή τη φορά σταθήκαμε τυχεροί. Η πτήση είχε απογειωθεί από την Αθήνα, με την τελευταία να είναι με όλα τα δίκαια του κόσμου έξαλλη με την ενέργεια των (Λευκο)ρώσων και να έχει αντίκτυπο σε έναν σωρό πράγματα. Ακόμα και στον τουρισμό στην Ελλάδα το καλοκαίρι.

Η Λευκωσία δεν είχε άλλη επιλογή, η δε στάση της κυβέρνησης Ορμπάν στην Ουγγαρία βοήθησε αφού εκείνη είναι το τελευταίο διάστημα ο πιο προβληματικός εταίρος της ΕΕ όταν κάποιος πάει να πειράξει (άλλους) ελλειμματικούς όπως και δικτάτορες και έτσι καταφέραμε να διασώσουμε κάπως τη δική μας εικόνα.

Και έτσι, ο Νίκος Αναστασιάδης να βγει και να δώσει μια μοναδική παράσταση στο Euronews, λέγοντας πόσο απαράδεκτα είναι αυτά τα πράγματα και πόσο αυστηρή πρέπει να είναι η αντίδραση. Βεβαίως, στο τέλος δεν άντεξε και επανέλαβε τη συνθήκη υπό την οποία αντιλαμβάνεται η Λευκωσία την έννοια της αλληλεγγύης.

Δυστυχώς, για τον Πρόεδρο και για εμάς, όσο κι αν η Ευρώπη έχει κουραστεί με τη στάση της Άγκυρας η αλήθεια είναι μία και απλή: η Τουρκία δεν είναι μόνο πολύτιμη λόγω συμφερόντων στην Ευρώπη. Είναι μια σημαντική χώρα την οποία η ΕΕ δεν μπορεί να τη μεταχειριστεί σαν να ήταν ένα απομακρυσμένο, ασήμαντο κράτος στο όνομα της «αλληλεγγύης» με την Κύπρο και της μεγαλομανίας η οποία μας κυνηγά μες στο μυαλό μας.

Δεν μπορεί, κοντολογίς, η Ευρώπη να συνυπογράψει την κυπριακή φαντασίωση ότι το (μισό) μας νησί είναι η αυτοκρατορία που νομίζει ότι είναι και να πετάξει τα συμφέροντα, πλέον και την ασφάλεια των κρατών της, επειδή η Λευκωσία η οποία ερωτοτροπεί με το ρωσικό κατεστημένο και χρήμα, θέλει να την πείσει ότι αυτό είναι η αλληλεγγύη.

Δυστυχώς, όσοι δεν μας ήξεραν στην Ευρώπη, Πρόεδρε, μας έχουν μάθει. Όσοι δεν σας ήξεραν, επίσης.