«Η δική μου ανάγνωση των εκλογών» του Χρήστου Πουργουρίδη

 

Γράφτηκαν πολλά από πολλούς για τα αποτελέσματα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών. Στη δημοκρατία οι πολίτες διαθέτουν την ελευθερία να κρίνουν, να αξιολογούν, να επιλέγουν και να ελέγχουν τους πολιτικούς και τις πολιτικές. Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι κοινωνίες έχουν τις πολιτικές ηγεσίες που τους αξίζουν. Αν και δεν συμφωνώ απόλυτα με αυτό, δεν παύει να έχει μια δόση αλήθειας. Περισσότερο αληθινό, όμως, είναι αυτό που υποστηρίζει ο Γερμανοεβραίος φιλόσοφος Έριχ Φρομ, ότι είμαστε αποτέλεσμα της ιστορίας, αλλά ταυτόχρονα γράφουμε ιστορία.

Η δική μου ανάγνωση του αποτελέσματος είναι ότι τον Κύπριο πολίτη / ψηφοφόρο συνεχίζει να τον χαρακτηρίζει η έλλειψη βούλησης ή η αδυναμία να αντισταθεί στη χειραγώγηση και στην αλλοτρίωση που το κατεστημένο σύστημα επιδιώκει να επιτύχει, προκειμένου να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα. Ενώ ως λαός έχουμε ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το μυαλό μας και παρά τη δυσαρέσκεια προς και, την απογοήτευσή μας, από τους περισσότερους πολιτικούς, συνεχίζουμε να επιλέγουμε, όχι μόνο τα ίδια κόμματα και τα ίδια πρόσωπα, αλλά ακόμη και άτομα από τις ίδιες οικογένειες.

Ξεχνάμε –ή θέλουμε να ξεχνάμε– εύκολα τις προεκλογικές υποσχέσεις των πολιτικών και δεν αξιολογούμε αντικειμενικά και δίκαια τα όσα κάνουν. Γινόμαστε εύκολη λεία στην πολιτική προπαγάνδα, στο πολιτικό μάρκετινγκ που κάνουν τα κόμματα με τα τεράστια ποσά επιχορηγήσεων που παίρνουν από τους δικούς μας φόρους και από τις παράνομες εισφορές των κεφαλαιοκρατών. Παρότι γνωρίζουμε ότι το σύστημα μπορεί να προβάλλει τον οποιονδήποτε άσχετο και να μας τον επιβάλλει ως άξιο και έντιμο πολιτικό, εμείς κυρίως ψηφίζουμε αυτούς και όχι τους ακέραιους, τους ικανούς και τους καταξιωμένους επαγγελματικά.

Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι δεν εμπιστευόμαστε τα κόμματα και τους πολιτικούς, αλλά συνεχίζουμε να τους δίνουμε την ψήφο μας και, άρα, την εξουσία να μας κυβερνούν. Κατηγορούμε τους πολιτικούς, τους υπουργούς, τους βουλευτές και κυρίως τους Προέδρους, αλλά με την ψήφο μας τους ξαναδίνουμε την εντολή να αποφασίζουν για μας και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε τις λανθασμένες πολιτικές και τα αντικοινωνικά μέτρα χωρίς ουσιαστική διαμαρτυρία. Βλέπουμε τα χάλια και την κατηφορική πορεία της χώρας και δεν αντιστεκόμαστε.

Οι πιο πολλοί γνωρίζουμε τα δικαιώματα και τις σωστές λύσεις και όλοι τα συμφέροντά μας και όμως δεν τα διεκδικούμε. Συζητούμε όλοι στις παρέες μας και συμφωνούμε για την αποτυχία των πολιτικών, αλλά δεν κάνουμε τίποτε. Πολλοί από μας βολευτήκαμε στο περιθώριο της ιδιωτικής, προσωπικής και επαγγελματικής μας ζωής και αφήσαμε τους άλλους, αρκετοί από τους οποίους είναι μικρά ανθρωπάκια, να διαχειρίζονται τις τύχες μας ανεξέλεγκτα, ως επαγγελματίες πολιτικοί, χωρίς μάλιστα να διαθέτουν τις ικανότητες, τις αρετές και τις αξίες που όλοι πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να διαθέτουν.

Τα όσα μας καταλογίζω (σε μένα περισσότερα από ό,τι σε σας), και άλλα τόσα που θα μπορούσα να αναφέρω μέχρι που να σας κουράσω, δεν έχουν το νόημα ούτε της αυτοκαταγγελίας ούτε της συνενοχής. Απλά, αποτελούν στοιχεία μιας ειλικρινούς αυτοκριτικής και μιας προσπάθειας πολιτικής αφύπνισης που είναι προϋποθέσεις για την αλλαγή πορείας της χώρας. Αποτελούν μια απλή προσπάθεια για πολιτική σκέψη, για αποφυγή των ίδιων λαθών, για πιο σωστές πολιτικές επιλογές και, αν είναι δυνατόν, για πολιτική δράση με την ευρεία της έννοια. Μια πολιτική δράση που δεν θα επιτρέπει να εκλέγονται βουλευτές άνθρωποι που να μας θεωρούν τόσο ηλίθιους ώστε να τολμούν με θράσος να διατυπώνουν δημόσια θέσεις όπως αυτή που γράφτηκε προχθές στον «Π», ότι «η κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη έχει σαφέστατη κατεύθυνση προς τη δημιουργία ενός μοντέρνου ευρωπαϊκού κράτους που θα διορθώσει τις κοινωνικές ανισότητες που συσσωρεύτηκαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις!!». Ούτε και να τολμά ο Πρόεδρος, ο οποίος οδήγησε το διεθνές κύρος της χώρας μας στο ύστατο σημείο εξευτελισμού με τα «χρυσά» διαβατήρια, να φοβερίζει πως δεν πρέπει «να κοιμούνται ήσυχα» όσοι εμπλέκονται στο μεγάλο αυτό φαγοπότι!!!