Χάσαμε την Κύπρο όταν οι ψάθινες καρέκλες μετατράπηκαν σε πλαστικές. Όταν η μυρωδιά του σεφταλιού στη γειτονιά μας αντικαταστάθηκε με τη μυρωδιά του κοκορετσιού. Όταν όσοι έκαναν ναμάζι στα τζαμιά (έγιναν τόσοι πολλοί που» ξεχείλιζαν στους δρόμους. Όταν δολοφονήθηκαν τα αιωνόβια ελαιόδεντρα και αντικαταστάθηκαν από μπετόν. Όταν κατάφερε το πρώτο χτύπημα στα βουνά μας ο πρώτος εκσκαφέας. Τότε τη χάσαμε.
Χάσαμε την Κύπρο όταν συνδέθηκε δρόμος από την Κερύνεια στην Ανατολία. Όταν στη θέση της κυπριακής σημαίας τοποθετήσαμε άλλες σημαίες στα βουνά και στα τραπέζια μας και στο γραφείο μας. Όταν ο Καραβάς έγινε Άλσαντζακ. Όταν δεν απέμεινε έστω και ένας Ελληνοκύπριος στη Λάπηθο. Όταν τοποθετήθηκαν στους δρόμους πινακίδες που προειδοποιούσαν «προσοχή, έξοδος τανκ» και όταν εμφανιστήκαν μπροστά μας σαν χαστούκι στο πρόσωπό μας οι πινακίδες που έλεγαν «στρατιωτική περιοχή, απαγορεύεται η είσοδος». Όταν μαζί με τα πηγάδια μας ξέραναν και οι κήποι με τα εσπεριδοειδή. Όταν οι πλατείες μας δονήθηκαν με φωνές που έλεγαν «ο Αλλάχ είναι μεγάλος». Όταν διαπραττόταν μια δολοφονία γυναίκας κάθε μερικές μέρες, όταν η κοιλιά κάποιου γινόταν όλο τρύπες με ένα μαχαίρι και όταν έσπαζε η μύτη κάποιου άλλου. Ιδού, τότε χάσαμε την Κύπρο.
Τη χάσαμε όταν τα παιδιά σταμάτησαν να παίζουν κρυφτό τα απογεύματα στα σοκάκια. Όταν σταματήσαμε να χρησιμοποιούμε ποδήλατο και αρχίσαμε να πηγαίνουμε με το αυτοκίνητο ακόμα και έναν δρόμο πιο κάτω. Όταν εξαφανίστηκαν οι παπουτσήδες, οι ραφτάδες, οι μαραγκοί και οι καλαϊτζήδες. Όταν κατέβασε τα ρολά ακόμα και ο επί εκατόν χρόνια χαλβατζής μας. Όταν δεν συναντιόταν έστω και ένας Κύπριος στους χώρους των γιορτών. Όταν αρχίσαμε να ρωτάμε κάθε τόσο ο ένας τον άλλον «πόσοι μείναμε». Όταν αρχίσαμε τις συζητήσεις για το αν είμαστε λαός, κοινότητα ή εθνότητα. Και όταν δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτε άλλο εκτός από το να αφήσουμε λουλούδια στο χώμα όπου έτρεξε το αίμα ενός αδελφού μας ο οποίος πυροβολήθηκε και δολοφονήθηκε στη μέση του δρόμου. Όταν δώσαμε τίτλους ιδιοκτησίας στους ερχόμενους από το εξωτερικό για τα εδάφη των Ελληνοκυπρίων που σφετεριστήκαμε με τη βία των όπλων. Όταν γίναμε όμηροι των ξενοδοχείων πέντε αστέρων με καζίνο. Όταν οι καφενέδες έγιναν καφέ και τα σπίτια με μπαλκόνι πανσιόν. Ιδού, τότε χάσαμε την Κύπρο.
Τη χάσαμε την ημέρα που αρχίσαμε να πηγαίνουμε σαν τουρίστες στην οδό Λήδρας στη Λευκωσία, στη Λάρνακα, στη Λεμεσό, στην Πάφο. Όταν αρχίσαμε να διοργανώνουμε φεστιβάλ και γιορτές στη νεκρή ζώνη. Όταν αρχίσαμε να κοιτάμε και από το παράθυρο του σπιτιού ενός Ελληνοκύπριου φίλου στον νότο τη σημαία στον Πενταδάκτυλο. Όταν ζήτησαν εγγυητές ακόμα και εκείνοι που νοιάζονται να επανενώσουν το νησί. Όταν εκείνοι που σήκωναν το ποτήρι στην υγεία της αγάπης, της ειρήνης και της αδελφοσύνης σε ένα τραπέζι μαζί με Ελληνοκύπριους φίλους τους επέμειναν να μείνει αιωνίως στο νησί ο τουρκικός στρατός για ασφάλεια. Όταν αρχίσαμε να ονομάζουμε σύνορα και όχι οδοφράγματα την γραμμή που μας χωρίζει. Όταν κάναμε γιορτή στις 20 Ιουλίου, την πιο αιματηρή μέρα του νησιού. Όταν ιδρύθηκαν σύνδεσμοι των καταγόμενων από την Αλεξανδρέττα, τη Μαύρη Θάλασσα, την Τσουκούοροβα. Και όταν οι ερχόμενοι από το εξωτερικό έχουν περισσότερο λόγο στη χώρα από εμάς. Όταν χορεύαμε ποντιακούς χορούς στα φεστιβάλ γάβρου. Όταν νιώσαμε την ανάγκη να πούμε «η μητέρα πατρίδα μας είναι η Κύπρος». Όταν αρχίσαμε να συναντιόμαστε πλέον μόνο στους γάμους και στις κηδείες. Και όταν το Μπουγιούκ Χαν έμοιασε με τον χώρο του Τουρκοκυπριακού Συνδέσμου στο Λονδίνο. Ιδού, τότε χάσαμε την Κύπρο.
Τη χάσαμε όταν τα πάρκα μας μετατράπηκαν σε κήπους για τσάι. Τη χάσαμε όταν ανεγέρθηκε ένα τζαμί με δυο μιναρέδες στην Κερύνεια και του δώσαμε το όνομα ενός μέλους της φασιστικής χούντας. Όταν δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε τη διαφορά ανάμεσα στον απελευθερωτή και τον κατακτητή. Όταν όλοι σιωπούσαν, παρά το γεγονός ότι λέγαμε «μην σωπαίνεις, όσο σωπαίνεις θα έρθει και η δική σου σειρά», και κλειστήκαμε στα σπίτια μας κατά τις περιόδους που έπρεπε να σηκώναμε πιο πολύ κεφάλι. Όταν αρχίσαμε τις διαδηλώσεις για να μπαίνουμε δωρεάν στη θάλασσα. Όταν αναγκαστήκαμε να ιδρύσουμε περιβαλλοντικές οργανώσεις, επιτροπές κατά της βίας εναντίον των γυναικών, φιλοζωικούς συνδέσμους. Όταν παιδιά κρατώντας σακούλες ανέλαβαν να καθαρίζουν τις παραλίες μας, τους εκδρομικούς μας χώρους και τα πεζοδρόμιά μας. Όταν προσπαθήσαμε πολύ για τον αγώνα κατά των ναρκωτικών. Όταν βάλαμε 450 κατάδικους και κρατούμενους στις φυλακές μας με χωρητικότητα 175 ατόμων. Όταν αρχίσαμε πλέον να σκεφτόμαστε την Κύπρο όχι ως μια και ενιαία αλλά ως μισή. Όταν άρχισαν να μας ρωτάνε ποια μάρκα καφέ θα πιούμε. Και όταν κανένα παιδί δεν θυμάται ότι το χωριό Γενί Μπογάζιτσι στην πραγματικότητα είναι ο Άγιος Σέργιος. Όταν ο ιμάμης από την Τουρκία σταμάτησε για να μας μάθει πώς θα κάνουμε ναμάζι την ώρα που θάβουμε τους αγαπημένους μας νεκρούς. Όταν επέστρεψαν πίσω εκείνοι που πήγαν στο Λονδίνο και την Αυστραλία. Ιδού, τότε χάσαμε την Κύπρο.
Αν τώρα φωνάζουμε ότι «αυτή η χώρα είναι δική μας», τι νομίσατε; Είναι επειδή με τα πολλά καταλάβαμε ότι τη χάσαμε; Στους δρόμους μας παίζουν το «παθαίνω Τουρκία μου, πεθαίνω». Κανείς δεν λέει «πεθαίνω Κύπρος μου, πεθαίνω».
