Του Χαράλαμπου Σταυρίδη
Όταν ο Hans Beck αποδεχόταν την πρόκληση της γερμανικής εταιρείας παιχνιδιών, Horst Brandstatter, να κατασκευάσει ένα φθηνό και ελκυστικό παιδικό παιχνίδι, δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί την επιτυχία που θα γνώριζαν οι χαριτωμένες φιγούρες της σειράς Playmobil. Πολύ σύντομα, όχι μόνον έγιναν ανάρπαστα αλλά απέκτησαν και ιδιαίτερη εκπαιδευτική αξία. Όλοι παίξαμε μαζί τους και όλοι τα αγαπήσαμε.
Φαίνεται ωστόσο ότι ορισμένοι μεγαλώνοντας συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τον πραγματικό κόσμο σαν να είναι φτιαγμένος από τις χαριτωμένες φιγούρες των Playmobil. Ακόμη και κάποιες πολιτικές ηγεσίες. Όχι φυσικά διότι αναπολούν τα παιδικά τους χρόνια, αλλά μάλλον διότι πιστεύουν ότι οι πολίτες δεν μπορούν να διαχωρίσουν την πραγματικότητα από τη φαντασία. Ειδικότερα όταν το φανταστικό σενάριο που πλασάρουν είναι γεμάτο από εύηχα συνθήματα και φανταχτερές στρατηγικές. Κλασικό τέτοιο παράδειγμα αποτελεί ο Νικόλας Παπαδόπουλος.
Γκουτέρες εναντίον Γκουτέρες
«Γιατί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αλλά και πολιτικοί αρχηγοί έκαναν παντιέρα το πλαίσιο Γκουτέρες και όχι το έγγραφο της τελευταίας νύχτας στο Κραν Μοντανά που κατέθεσε ο γ.γ. του ΟΗΕ και το οποίο δεν περιέχει τις υποχωρήσεις Αναστασιάδη;», διερωτήθηκε σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη ο Νικόλας Παπαδόπουλος.
Αυτό το σενάριο είναι πραγματικά φτιαγμένο για… Playmobil, αφού μας παρουσιάζει τον Γκουτέρες να… πολεμάει τον Γκουτέρες. Είναι ποτέ δυνατόν ο ίδιος άνθρωπος, και δη ο γ.γ. των Ηνωμένων Εθνών, να κατέθεσε δύο έγγραφα σε λίγες μόνο ημέρες, που το ένα να αντιμάχεται το άλλο;
Το περιβόητο άτυπο έγγραφο του γ.γ. του ΟΗΕ πολύ απλά αποτελεί συνέχεια του δικού του πλαισίου, ή, καλύτερα, την εξειδίκευση μιας συγκεκριμένης πτυχής. Του πώς θα εφαρμοσθούν αυτά που θα συμφωνηθούν στη βάση του πλαισίου Γκουτέρες. Εξάλλου, είναι η δική μας πλευρά που απαίτησε την ύπαρξη ενός τέτοιου μηχανισμού υλοποίησης της λύσης, ο οποίος φυσικά δεν μπορεί από μόνος του να αποτελεί τη λύση του Κυπριακού. Το να επιχειρείται να παρουσιαστεί το ένα ως αναιρετικό του άλλου, αυτό είναι κάτι που μόνο η φαντασία του κ. Παπαδόπουλου μπορούσε να συλλάβει.
Φανταστικοί σύμμαχοι και πλοία πειρατικά
Στην ίδια τηλεοπτική συνέντευξη, μας λέει ο κ . Παπαδόπουλος: «Βασικό μέλημα είναι να προκαλέσουμε πολιτικό κόστος στην Τουρκία, να εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει τις αδιάλλακτες θέσεις της. Με συμμαχίες που μπορούν να διαμορφωθούν, ιδιαίτερα στο ενεργειακό επίπεδο με χώρες όπως είναι η Γαλλία, η Ιταλία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος. Θα μας βοηθήσουν ν’ αντιμετωπίσουμε την Τουρκία. Αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο να προκληθεί πολιτικό κόστος σε ό,τι αφορά τη χρηματοδότηση, το άνοιγμα περαιτέρω ενταξιακών κεφαλαίων, την προσπάθεια αναβάθμισης της τελωνειακής ένωσης».
Ποιος μας είπε όμως ότι η Γαλλία, η Ιταλία, το Ισραήλ και η Αίγυπτος είναι διατεθειμένες να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε την Τουρκία; Τους ρωτήσαμε; Η κάθε χώρα προσπαθεί να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα. Πολύ ορθά ο Πρόεδρος Αναστασιάδης φρόντισε να δημιουργήσει ένα πλέγμα συνεργιών με όλες τις χώρες τις περιοχής για τα θέματα ενέργειας. Κάτι που αποτέλεσε ασπίδα στις απειλές της Άγκυρας σε ό,τι αφορά την συνέχιση των ερευνών στην κυπριακή ΑΟΖ. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο προς την Τουρκία. Αλλά ποιος μας είπε ότι οι υπόλοιπες χώρες ενδιαφέρονται να μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε την Τουρκία ώστε να υποχρεωθεί να λύσει το Κυπριακό όπως εμείς θέλουμε; Το πρόσφατο παράδειγμα του Ισραήλ, το οποίο φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι η συνεργασία με την Κύπρο στα θέματα ενέργειας δεν στρέφεται κατά της Τουρκίας και ότι αντίθετα εξετάζει τρόπους ενεργειακής συνεργασίας και με την Τουρκία, θα έπρεπε να ήταν αρκετό. Δυστυχώς, για τις δικές τους σκοπιμότητες, κάποιοι επιμένουν να συντηρούν σενάρια με φανταστικούς συμμάχους που είναι έτοιμοι να μας βοηθήσουν να ρίξουμε τον εχθρό στη θάλασσα.
Σε ό,τι αφορά την αόριστη πρόκληση μεγαλύτερου πολιτικού κόστους στην Τουρκία σε σχέση με την ευρωπαϊκή της προοπτική, ας μας εξηγήσουν συγκεκριμένα πώς θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο, σήμερα που η Τουρκία απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την Ευρώπη και αρκετά μέλη της ΕΕ, με προεξάρχουσα τη Γερμανία, ζητούν τερματισμό της ευρωπαϊκής της πορείας, απορρίπτοντας ακόμη και τυχόν διεύρυνση της τελωνειακής της ένωσης. Διερωτάται λοιπόν κάποιος, τι περισσότερο θα μπορούσαμε να κάνουμε σήμερα και δεν το πράττουμε. Αυτό που θα ήταν χρήσιμο να απαντήσει ο Νικόλας Παπαδόπουλος, είναι γιατί επί ημερών διακυβέρνησης του ΔΗΚΟ -και σε μια περίοδο που ο Ταγίπ Ερντογάν συνέδεε την πολιτική του επιβίωση με την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας- επέλεξαν να δώσουν πράσινο φως στην Τουρκία και να υπερψηφίσουν την τότε έκθεση προόδου που έδιδε εύσημα στην Τουρκία για τη θετική της στάση στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού.
Καλή είναι λοιπόν η φαντασία, αλλά το Κυπριακό μπορεί να επιλυθεί μόνο με ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες προσεγγίσεις.
Γραμματέα πολιτικού σχεδιασμού ΔΗΣΥ
