Με τον Χριστόδουλο Σταμάτη
Ξυπνάω στις 6. Η μάνα μου με σπρώχνει και μου φωνάζει μέχρι τις έξι και μισή. Τη λυπάμαι και επειδή δεν θέλω να φάω απουσία την πρώτη περίοδο, σηκώνομαι. Η μάνα μου, μου φτιάχνει το φραπέ μου σε πλαστικό και το παίρνω μαζί μου. Η τσάντα μου έχει τα βιβλία μόνο των εξεταζόμενων μαθημάτων. Στη διαδρομή ακούω στο ραδιόφωνο τις ειδήσεις, για πολιτική, για σκάνδαλα, για ποδόσφαιρο. Μόνο το ποδόσφαιρο με ενδιαφέρει. Κυρίως η ομάδα μου. Μόνο η ομάδα μου.
Φέτος τελειώνω αλλά δεν ξέρω πού θέλω να περάσω. Μάλλον όπου περάσουν οι παρέες μου. Μόνο αυτούς έχω. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν τον κόσμο των μεγάλων. Ειδήσεις, πολιτική, σκάνδαλα, ποδόσφαιρο. Γύρω από αυτά υπάρχει η αίσθηση της διαφθοράς. Ο κόσμος των μεγάλων. Τράπεζες, χρήμα, υπουργοί, βουλευτές, καθηγητές, γονείς. Μια ασαφής ομάδα εχθρών. Δυσπιστία και φόβος. Μόνο τους παρέες έχω. Αυτούς που βγαίνουμε και πίνουμε και περνάμε καλά. Με αυτούς που θα πάω στρατό, μετά για σπουδές ή για δουλειά. Ακούνε και αυτοί στις ειδήσεις αυτά που ακούω και γω και τους φαίνονται αλαμπουρνέζικα. Δεν χωράει στο μυαλό μας τόση διαφθορά.
Είμαστε ακόμη παιδιά. Η ηθική μας πλάθεται. Όσα ακούμε είναι ξένα. Θέλουμε όλοι να γίνουμε σωστοί άνθρωποι. Δεν έχω γνωρίσει συμμαθητή μου που να μην θέλει να γίνει σωστός άνθρωπος με ήθος. Μου φαίνεται θα ρωτήσω τον πάτερ Δημήτρη τον θεολόγο του σχολείου μας πώς θα γίνω άνθρωπος τέτοιος. (Τα περισσότερα σχολεία έχουν έναν θεολόγο ιερέα.) Κάτι θα ξέρει. Μα από την άλλη αν ήξερε, δεν θα χρειαζόταν ο Αρχιεπίσκοπος να κάνει τα δικά του σχολεία. Μόνο αυτά θα έχουν ήθος. Και πού θα το βρει τόσο ήθος να ξεπλύνει την κυπριακή κοινωνία από τις βρομιές των τελευταίων ετών και βάλε;
Μου φαίνεται η κυρία Μαίρη θα ξέρει περισσότερα από τον πάτερ Δημήτρη για το ήθος. Από την πρώτη Λυκείου κερνάει τον Γιώργο και τον Τάσο σάντουιτς. Είναι δίδυμοι και ορφανοί. Η κυρία Μαίρη τρέχει καθημερινά κυνηγημένη από την ύλη και τις αξιολογήσεις αλλά ποτέ δεν ξεχνάει τα δίδυμα. Και στο μάθημα των Ελληνικών κάτι κάνουμε για το ήθος, πότε πότε απ’ όσο θυμάμαι… για έναν, κάποτε, σωστό άνθρωπο, ποιητή… που έγραφε ποιηματάκια βασισμένα σε ιστοριούλες… που είχαν μέσα για το ήθος και την ανθρωπιά και για Θερμοπύλες και Ιθάκες… μα στην τελική το ήθος δεν αποτελεί ύλη μαθήματος, είναι μουντζούρες πάνω μας απ’ όσα βλέπουμε, από τον κόσμο που εσείς οι μεγάλοι έχετε φτιάξει. Στο σπίτι, στο σχολείο, στην εκκλησία, στην κοινωνία.
Και μέσα σ’ όλα πρέπει να αποφασίσω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω… Μα στ’ αλήθεια θέλω να γίνω σωστός άνθρωπος με ήθος… Μου φαίνεται ότι μια από αυτές τις μέρες θα κόψω τα ποιηματάκια και τις ιστοριούλες…
