«Κι από τον Κάππαρη της Λεμεσού ζούμε μια Αναστασιάδα» της Μαρίας Θεριστή

 

Άραγε, πόση ακόμα Αναστασιάδα απομένει να γραφτεί;

Το ερώτημα παραμένει βασανιστικά μετέωρο. Με απρόβλεπτη ή προβλεπτή εξέλιξη, οριακά αναπάντητο μα και παρακμιακό. Ρεμβάζοντας από τον Κάπαρη της Λεμεσού πλάι από τα συρματοπλέγματα των Βρετανών στην παραλία Ακρωτηρίου, με έναν δυνατό άνεμο πάνω από αμμόλοφους να θυμίζει Σαχάρα, φανερώνεται μέσα από ένα τοπίο σαν σεληνιακό, η πόλις που υμνήθηκε στο έπος Αναστασιάδας. Αυτός είναι ο Κάππαρης της Λεμεσού και κουβαλά μαζί του μια ατέλειωτη ησυχία ερήμου, σκοτεινιάς και απομόνωσης που φωτίζεται μόνο από Βρετανικές αντένες.

Ξεπρόβαλε προχθές μέσα από μια νεφελώδη πάντα ομίχλη καλοκαιρινής υγρασίας η Πυργοακτογραμμή που το έπος Αναστασιάδας έφερε μαζί του κι από την άλλη, μούγκριζαν πτήσεις μαχητικών αεροσκαφών στο διπλανό αεροδρόμιο των Βάσεων πάνω από τα κοχλαστά – συνεπεία καύσωνα - νερά του Ακρωτηρίου.

Ακόμα και το τοπίο αντιφατικό: Ένα Ακρωτήρι που ήθελε στα παλιά χρόνια, σώνει και καλά να ενωθεί και να προσαρτηθεί με τη νήσο και κουβάλησε τόσες προσχώσεις ώστε να ενωθεί. Tέτοιο γινάτι ένωσης, που στο τέλος δημιούργησε το σεληνιακό τοπίο που ξέρουμε εκεί.

Εκείνο, με την έρημο από αμμόλοφους και τις λίγες αλυκές, που απέναντί του, όπως θα καταγραφεί στους τόμους της Παλαιοντολογίας, ακμάζει  ακόμα και αχνοφαίνεται στον ορίζοντα ο πολιτισμός του προαναφερόμενου Πυργοέπους.

Από πάνω αντένες. Τεράστιες, Κατασκοπευτικές. Για να ρωτούν τα παιδιά ποιος τις φύτρωσε και να μάθουν μια μέρα, πως αν δεν ήταν οι κατασκοπευτικές αντένες και η αγγλική κυριαρχία, μπορεί να είχε κτιστεί ο βιότοπος πριν ανακαλυφθεί ως τέτοιος.

Παραμένει στο τέλος, πάντοτε άγνωστο, ποιος βλάπτει περισσότερο από όλους τον βιότοπο και τη Σατραπεία.

Θα θυμούνται, πιθανόν, μόνο τα παιδιά τι συνέβη στο έπος της Αναστασιάδας, που ξεκίνησε από έναν ταπεινό βιότοπο που ονειρεύτηκε να γίνει πυργότοπος.

Θα το τραγουδάνε τυφλοί Ραψωδοί στα συμπόσια και από τα ευρήματα του πολιτισμού θα εξάγονται συμπεράσματα για την ειρηνικότητα και μακαριότητα των υπηκόων της.

Θα εντοπίσουν οι ιστοριοδίφες του μέλλοντος τον ιδρυτή της Αναστασιάδας και της χρυσής εποχής του, ενώ από τα κτερίσματα επιγραφών ευρημάτων ανευρεθέντων ακόμα και εις Αραβίαν Σαουδική, θα συνδέσουν το παζλ της σχετικότητας μεταξύ ερήμου Ακρωτηρίου και απολιθωμάτων καμήλων Βεδουίνων Σαουδαράβων που περνούσαν τυχαία  και προσέφεραν ένα είδος ωτοστόπ της εποχής.

Ο Κάπαρης της Λεμεσού προσφέρει πάντα μια πολύτιμη ευκαιρία για αυτοσυγκέντρωση και αναδρομή πριν από τη διέλευση στην τελική ευθεία της καλοκαιρινής αταραξίας.

Από τη μια, τα συρματοπλέγματα των Βρετανών μέσα στη θάλασσα- με μια παρακάτω γη, που δεν τη βαδίσαμε ποτέ.

Πόσες γαίες της νήσου, σαν αυτή μετά το συρματόπλέγμα στο Ακρωτήρι, δεν πατήθηκαν ποτέ από τους κατοίκους της...

Θα τις αναζητήσουν αρχαιολόγοι εκ μέρους των ιθαγενών που δεν τις έζησαν.

Από την άλλη, η πόλη λίκνο, της ακμάζουσας ή παρακμάζουσας Αναστασιάδας.

Με τις συγκεχυμένες τάξεις υπηκόων, συγκεχυμένες ασχολίες κατοίκων, αναποφάσιστα τείχη, νοητά τείχη, άγνωστη αρχή και τέλος παρακμής.

Μόλις μετά την κομβική λήξη μιας επταετίας έπους Αναστασιάδας, μας προειδοποιούν αριθμοί και αριθμολογία για την κατάσταση στην οποία περιήλθαν τα πράγματα σε μια επταετία.

Βλάπτει και βλάπτεται η Σατραπεία. Η πόλις δεν ακολουθεί. Τραβούν την τζιαι πως κλαίει.

Είπα σήμερα να γράψω και για άλλες πληγωμένες πόλεις σαν την Αμμόχωστο.

Έκατσα στον Κάππαρη της Λεμεσού, ώσπου ενύχτωσε. Για να κοιτάζω το λίκνο της Αναστασιάδας από μακριά.

Μια βασανισμένη πόλη που οι αφεντάδες της, την περιφέρουνε για δούλα και κυρά.

Εδώ, σαν σε ένα άλλο Buffer Zone, στα συρματοπλέγματα του Ακρωτηρίου, βλέπω τη Λεμεσό να πετά σαν σε έναν άλλον πίνακα του Γαβριήλ, από εκείνους που δεν ζωγράφισε ακόμα.

Που απεικονίζει τη Λεμεσό να πετά στους αιθέρες, αποκομμένη πάνω στο μεγάλο κομμάτι γης της, σε μια πτήση διαφυγής από την Αναστασιάδα.

Αν τη ρωτήσουν στη διαδρομή για πού το έβαλε, θα απαντήσει πως έπαθε και αυτή εμμονή με την Αμμόχωστο και πως δεν αντέχει να τη βλέπει έτσι.

Με αυτή τη σουρεαλιστική εικόνα, λέω να φύγω για διακοπές.

*Η Μαρία Θεριστή είναι δικηγόρος.