«Από το τσουνάμι, στο τέλος εποχής και στην ταφόπλακα» του Θεόδωρου Θεοδώρου

 

Η διεθνής κοινότητα ασχολείται και πάλι με τη μικρή μας πατρίδα. Όλοι επί ποδός για την επίσκεψη Ερντογάν στην Κύπρο την ερχόμενη Τρίτη 20 Ιουλίου, ανήμερα της επετείου της τουρκικής εισβολής του 1974. Η συζήτηση ως προς το τι θα εξαγγείλει, η οποία συντηρείται εδώ και καιρό, έχει πάρει διαστάσεις προγνωστικών ενός μεγάλου αγώνα.

Μετά από δικές μας παρεμβάσεις, όλοι ανεξαιρέτως πιέζουν τον Τούρκο Πρόεδρο να είναι «προσεκτικός» και «φρόνιμος» ως προς το τι θα ανακοινώσει.

Η ομογένεια στις ΗΠΑ, με επιστολή προς τον Πρόεδρο Μπάιντεν τον καλεί να ασκήσει πίεση στην Τουρκία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση το ίδιο. Με τηλεφωνικές παρεμβάσεις, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ και η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν «προειδοποίησαν» τον Τούρκο Πρόεδρο για τις συνέπειες που θα έχει σε περίπτωση που προβεί σε νέες έκνομες ενέργειες.

Όλη αυτή η συζήτηση αγγίζει πραγματικά τα όρια του θεάτρου του παραλόγου. Σίγουρα δεν αναμένει κάνεις ότι μετά τις «πιέσεις» ο Τούρκος Πρόεδρος θα μας παραδώσει την Αμμόχωστο υπό τη διοίκηση των ΗΕ, όπως προνοούν τα ψηφίσματα 550 και 789 του Συμβουλίου Ασφαλείας. Από την άλλη, δεν είναι εφικτό «να τη «φορτώσει» και να την «πάρει και να φύγει» υπό την έννοια του πλήρους εποικισμού. «Η γης δεν έχει κρικέλια για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν», έλεγε ο Γιώργος Σεφέρης. Τίποτα από τα πιο πάνω δεν πρόκειται να συμβεί. Εδώ έγκειται το παράλογο. Το τι θα ανακοινώσει ο Τούρκος, μας το έχουν πει εδώ και καιρό με χίλιους δύο τρόπους. Ανεξάρτητα αν εμάς το μονό που μας ενδιαφέρει είναι η εσωτερική κατανάλωση, η τελευταία φάση της καταστροφικής πορείας για την περίκλειστη πόλη άρχισε πριν τέσσερα χρόνια μετά το τραγικό δείπνο της 7ης Ιουλίου στο Κραν Μοντανά.

Όλο αυτό το έντονο αλλά όψιμο ενδιαφέρον μας για την Αμμόχωστο, δυστυχώς δεν πείθει. Μπορεί οι ξένοι να προσπαθούν να «συνετίσουν» τους Τούρκους, αλλά δεν μπορούν να πείσουν, γιατί απλούστατα δεν έχουν πεισθεί οι ίδιοι για τις προθέσεις μας. Ας μην ξεχνούμε ότι Ηνωμένα Έθνη και Ενωμένη Ευρώπη έγιναν μάρτυρες των τσάπα μαγκιών, των παλινδρομήσεων και των τακτικισμών μας στον Κραν Μοντανά. Κραυγαλέο παράδειγμα η τελευταία έκθεση του γ.γ. του ΟΗΕ, όπου με σαφήνεια φαίνεται το πού έχουν «γραμμένα» τα αφηγήματά μας και τα άλλα «κουραφέξαλα» που σερβίρουμε στους «ιθαγενείς». Από την άλλη, βέβαια, αυτό δεν μας ενοχλεί, αφού έτσι και αλλιώς στόχος μας δεν είναι να πείσουμε τους ξένους, αλλά το εσωτερικό ακροατήριο. Τουλάχιστον διαθέτουμε το «γνώθι σ' αυτόν» και έχουμε συνειδητοποιήσει ότι το «παιχνίδι» της αξιοπιστίας στο εξωτερικό είναι ήδη μη αναστρέψιμο.

Δυστυχώς έχουμε φτάσει σε τέτοιο τραγικό σημείο, που οι εξαγγελίες Ερντογάν, μαζί με το «πάθος» που επιδεικνύουμε για τη σωτηρία της περίκλειστης πόλης, φαίνεται να μας βολεύουν. Από τη μια ενισχύεται το «ακλόνητο» άλλοθί μας περί τουρκικής αδιαλλαξίας και από την άλλη νομίζουμε ότι μπορούμε να πείσουμε και τον πλέον «κακόπιστο» στο εσωτερικό για το ότι, όπως όλοι οι προηγούμενοι, έτσι και οι σημερινοί κυβερνώντες «έχουν καταβάλει το άπαν των δυνάμεών τους για να εξευρεθεί λύση», όπως δήλωνε τις προάλλες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Επιπρόσθετα, ας μην ξεχνούμε ότι ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2023, είναι εκ των ουκ άνευ να μετατοπισθούν όλες οι ευθύνες για την οριστική διχοτόμηση στον Νεοσουλτάνο της Άγκυρας, σε ξένους δάκτυλους, σε σκοτεινά κέντρα συμφερόντων, ακόμα και στον «Χαζτηπετρή» αν χρειαστεί, φτάνει ο υποψήφιος, ο οποίος θα προέρχεται από την Πινδάρου ή από τον Λόφο, να παρουσιαστεί «άμωμος και αμόλυντος», τουλάχιστον αναφορικά με το εθνικό θέμα.

Σίγουρα η Αμμόχωστος είναι μία από τις σημαντικότερες πτυχές του Κυπριακού. Χωρίς Αμμόχωστο δεν υπάρχει περιουσιακό και συνεπώς ούτε λύση. Χαρακτηριστική η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας. «Αν η Τουρκία προχωρήσει σε τέτοιες παράνομες ενέργειες, ιδιαίτερα σε σχέση με την περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου, αυτό θα αποτελέσει την ταφόπλακα, όχι μόνο της επανέναρξης της διαπραγματευτικής διαδικασίας, αλλά πιο σημαντικά, της επίτευξης βιώσιμης και λειτουργικής λύσης».

Όμως, αυτό που παραμένει αναπάντητο είναι το τι θα αλλάξει αναφορικά με τις προοπτικές επίλυσης του Κυπριακού, αν ο Ταγίπ Ερντογάν δεν προβεί σε ακραίες εξαγγελίες. Μήπως θα ανατραπεί η καταστροφική μας πορεία; Μήπως υπάρχει, τουλάχιστον εκ μέρους μας, η απαραίτητη πολιτική βούληση για λύση και επανένωση; Η συνέχιση του υφιστάμενου στάτους κβο δεν διασφαλίζει την επιστροφή της Αμμοχώστου. Απλά αναβάλλει για το άμεσο μέλλον την οριστική απώλεια της βουβής πόλης, και όχι μόνον.

Είναι καιρός να σταματήσουμε τα κροκοδείλια δάκρυα για την πόλη του Ευαγόρα. Η Αμμόχωστος δεν είναι μεμονωμένο γεγονός ή μεμονωμένη αρνητική εξέλιξη. Σίγουρα ο χειρισμός της επιστροφής της πόλης διαχρονικά αποτελεί την τραγικότερη πτυχή του Κυπριακού. Όμως, η ταφόπλακα, στην οποία σωστά αναφέρεται ο Πρόεδρος, «έπεσε» επί δικής του διακυβέρνησης, με διαπραγματευτή τον Ανδρέα Μαυρογιάννη, ο οποίος μας προειδοποιούσε για το τέλος εποχής ως και να ήταν απλός ξένος παρατηρητής και τέλος με ηγέτη του κυβερνώντος κόμματος τον Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος, αν και σωστά είχε προβλέψει το «τσουνάμι», μετά μας καλούσε σε συστράτευση και έβλεπε «καλοκαιρίες».

Είτε αρέσει σε ορισμένους είτε όχι, έτσι θα καταγράψει η ιστορία την απώλεια της Αμμοχώστου. «Κοφτά και Τρικωμίτικα», γεγονότα, υπεύθυνους και συνυπεύθυνους. Χωρίς φλυαρίες και αχρείαστες λεπτομέρειες.