«Όλα είναι θέμα Παιδείας» του Καταϊδρωμένου Καθηγητή

 

Μετά από ερωτήσεις σε δασκάλους και δασκάλες, καθηγήτριες και καθαρίστριες σχολείων σχετικά με το τι μαθαίνουν οι μαθητές μας για τα δέντρα και με ποιο τρόπο διδάσκονται τον θαυμασμό για τη φύση, το χώμα και το νερό, οι πλείστες απαντήσεις ήταν αποκαρδιωτικές. Βασικά στο κυπριακό σχολείο τα παιδιά δεν ασχολούνται με το πράσινο, με το περιβάλλον, την προστασία κ.λπ.

Κάποτε ήταν σημαντική η γιορτή του δέντρου, τα τελευταία όμως χρόνια σε πολλά σχολεία, αν δεν σταμάτησε εντελώς, ωστόσο έφθινε, γίνεται κάποτε κάτι ενδοτμηματικά, που αφορά γενικότερα το περιβάλλον, με κάμποση θεωρία που προκαλεί κάμποση υπνηλία. Αυτά στο δημοτικό. Στο γυμνάσιο, επίσης δεν γίνεται τίποτε, εκτός αν θέλει κάποιος παρανοϊκός καθηγητής να φυτέψει πέντε – έξι δεντράκια με κάποιους συνήθως ζωηρούς μαθητές ή αποβλημένους ή υπερκινητικούς.

Τα εξαιρετικά λιγοστά δέντρα στα σχολεία υπάρχουν για να τα ταλαιπωρούν οι μαθητές, χαράζοντάς τα και κλοτσώντας τα, και πολλές φορές πυρπολώντας τα.

Κάποτε στα σχολεία μας υπήρχαν οι ελεύθερες δραστηριότητες ή οι πρακτικές γνώσεις (έτσι το έλεγαν το μάθημα), και οι μαθητές είχαν την ευκαιρία και τη χαρά να φυτέψουν οι ίδιοι το μαρούλι τους, τις μαργαρίτες και τις τριανταφυλλιές, να δουν τη μέλισσα, να πηλώσουν τα παπούτσια τους και να γεμίσουν χώμα τα νύχια τους. Τα τελευταία λίγα χρόνια στα κυπριακά σχολεία, αν θέλει ο καθηγητής να βγάλει καμιά ώρα 15 παιδάκια έξω στο χωράφι ή στο απέναντι βουναλάκι, θα πρέπει να πάρει 100 άδειες από 200 παράγοντες, με υπογραφές για την ευθύνη του τεράστιου εγχειρήματος, με ειδικά πάσα υπογεγραμμένα από τον παπά, τη γιαγιά, τον άγιο Παίσιο και τον σατανά, με αποτέλεσμα στο τέλος η παιδαγωγική έξοδος στο απέναντι χωράφι να γίνεται κάτι πιο δύσκολο από το να περάσεις τα A Level στην Ιστορία. Γι' αυτό παραιτήθηκαν οι δάσκαλοι από το να περπατούν με τους μαθητές τους στη φύση, να μιλάνε για τα έντομα, να συλλέγουν πετρώματα, να μετρούν τον άνεμο και να θαυμάζουν την ανθοφορία συζητώντας για τη φωτοσύνθεση. Γι' αυτό και οι μαθητές δεν ξέρουν τη φωτοσύνθεση, και γι’ αυτό οι άριστοι στη βιολογία, ας πούμε, φέρνουν 9 στις παγκύπριες εξετάσεις. Μόνο αυτός ο λόγος υπάρχει… και λιγάκι τα ψιλοτάκουνα πολλών νέων καθηγητριών που φοούνται να δέρουν μιαν μούγιαν.

Και να μην ξεχνάμε. Τη νοοτροπία αυτή την έχτισαν με επιμέλεια και εγκληματική παρανόηση οι κατασκευαστές των αναλυτικών προγραμμάτων, τα είπαν και «νέα αναλυτικά» οι αθεόφοβοι. Που και αυτοί τα αντέγραψαν από κάποιο αμερικάνικο ή ευρωπαϊκό όραμα, λαμβάνοντας ουκ ολίγα ποσά. Διότι, ναι, τα αναλυτικά… κοστίζουν (σόρι συμφέρουν), συντριπτικά πολύ περισσότερα από όσο κοστίζουν 20 πευκούθκια.

Έτσι χτίζεται, μέσα από την παιδεία (ως νοοτροπία), ο νέος άνθρωπος πυρομανής, βιαστής, Κύπριος κυνηγός με τον λαόν πεγμένον πάνω στο καπό του isuzu, ο μιζαδόρος των διαβατηρίων για τη γη της τραπεζικής επαγγελίας σε μια Λεμεσό που πετά. Διότι, πόσες φορές το είπαμε; Στα σχολεία οι μαθητές τα κρούζουν όλα. Που τα 10 τους. Κάλαθους, τουαλέτες, τάξεις, αυτοκίνητα, τους εαυτούς τους. Και πάντα φταίνε αυτοί. Και ποτέ εσύ, ποτέ ο γείτονας ή ο παπάς τους. Και αυτοί που το δημιούργησαν το σκηνικό, ποζάρουν στα κανάλια και δηλώνουν με εκείνο το βαρύ και πανάχαζο ύφος, το δήθεν ταραγμένο, « Όλα είναι θέμα Παιδείας...».