Τότε που ναυάγησε το Κραν Μοντανά, με τον τρόπο που ναυάγησε και με τον Πρόεδρο να κατηγορείται ότι επέλεξε να προχωρήσει «άνενοιας» στις προεδρικές παρά να μπλέξει σε κορύφωση διαπραγματεύσεων, δημοψηφίσματα, κ.λπ., άκουγα αρκετούς φίλους που προσβλέπουν σε λύση ΔΔΟ, ακόμα και άτομα προσκείμενα στο ΑΚΕΛ, να επιρρίπτουν ευθύνες στον… Άντρο Κυπριανού και το κόμμα επειδή εμπιστεύτηκαν τον Αναστασιάδη και τον στήριξαν στη διαπραγματευτική διαδικασία. Λίγο πολύ υποστήριζαν ότι ο κ. Κυπριανού παγιδεύτηκε, ξεγελάστηκε, εξαπατήθηκε, κοινώς… πιάστηκε κορόιδο από τον Αναστασιάδη, ο οποίος ροκάνισε τον χρόνο έχοντας στο πλευρό του το ΑΚΕΛ στο πιο σημαντικό θέμα που είχε να διαχειριστεί και όταν πλέον έφτασε ο καιρός να διεκδικήσει δεύτερη θητεία έκανε στροφή, αρνήθηκε να αξιοποιήσει τη μεγάλη ευκαιρία στο Μοντ Πελεράν και στο Κραν Μοντανά και άφησε ξεκρέμαστο το ΑΚΕΛ και τον Άντρο, να κατηγορούνται ότι είναι… το ένα από τα δύο άκρα στο Κυπριακό και ότι λειτουργούν σαν οπαδοί της όποιας λύσης.
Δεν συμμερίστηκα ποτέ την κριτική που δέχτηκε η ηγεσία του ΑΚΕΛ κυρίως από κομματικούς ή απλούς ψηφοφόρους του για την πολύτιμη στήριξη στον κ. Αναστασιάδη κατά την τελευταία διαδικασία αναζήτησης λύσης. Από πού κι ώς πού να υφίσταται πολιτικό κόστος αυτός που παραμένει σταθερός σε θέσεις και αρχές στο Κυπριακό και στηρίζει ακόμα και έναν ανελέητο πολιτικό αντίπαλο για να προχωρήσουν οι συνομιλίες και όχι αυτός που αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων και ανάξιος της εμπιστοσύνης που δικαιούται ως Πρόεδρος που εξελέγη με σημαία τη ΔΔΟ; Υποστήριζα λοιπόν ότι η στήριξη του ΑΚΕΛ στις διαπραγματεύσεις και κατ’ επέκταση στον διαπραγματευτή της ε/κ πλευράς μόνο πολιτική πίστωση άξιζε και όχι κόστος.
Επαναφέρω εκείνες τις σκέψεις γιατί πιστεύω ότι ο Άντρος Κυπριανού και το ΑΚΕΛ κινούνται σήμερα με γνώμονα την αποφυγή νέου πολιτικού κόστους αν στηρίξουν πάλι έναν διαπραγματευτή που πλέον δεν πείθει ότι είναι έτοιμος να εισέλθει με ζήλο σε έναν νέο γύρο διαπραγματεύσεων. Θα θυμίσω στον κ. Κυπριανού κάτι που είπε πολλές φορές ο ίδιος: Στηρίζουμε τη διαδικασία για λύση ΔΔΟ, όχι προσωπικά τον κ. Αναστασιάδη. Υπό αυτό το πρίσμα, η διαδικασία χρειάζεται το ΑΚΕΛ. Όχι ως κριτή ή παρατηρητή από το περιθώριο, αλλά ως δραστήριο μέλος της. Κι αυτό μπορεί σε κάποιο βαθμό να επιτευχθεί με τη συμμετοχή του Τουμάζου Τσελεπή στη διαπραγματευτική ομάδα. Ο διαπραγματευτής δικαιούται, εκ της θέσεώς του, να έχει ανά πάσα στιγμή στη διάθεσή του τις θέσεις του ΑΚΕΛ για κάθε πτυχή της διαπραγμάτευσης και βεβαίως τη σκληρή κριτική του, μέσα από τη διαπραγματευτική ομάδα, αν όντως το πήρε απόφαση να εγκαταλείψει τη γραμμή που δύο φορές του επέτρεψε να εκλεγεί Πρόεδρος.
