Η ελίτ της ρεμούλας και το Σύνταγμα

Τα είπε έξω από τα δόντια ο δήμαρχος Αμμοχώστου Αλέξης Γαλανός τη βδομάδα που πέρασε. Κάποιοι τον κατηγορούν ότι άργησε να μιλήσει, αλλά έστω και αργά έβαλε επί τάπητος ένα θέμα το οποίο αυτή η εφημερίδα θέτει εδώ και δύο δεκαετίες. Αυτό της δημιουργίας πολιτών δύο ταχυτήτων. Των προσφύγων του 1974 που προόδευσαν και άλλαξαν προς το καλύτερο τη ζωή τους, αλλά και των μη προσφύγων μεγάλο μέρος των οποίων είδαν την αξία της γης τους να φτάνει στα ύψη.

Δεν είναι η στιγμή βέβαια να σπέρνει κανείς καινά δαιμόνια, ούτε και να τσουβαλιάζει τους μη πρόσφυγες χαρακτηρίζοντάς τους συμφεροντολόγους και πολίτες που δεν θέλουν λύση του Κυπριακού για λόγους προσωπικού συμφέροντος. Θα μπορούσε κανείς εδώ να αντιτείνει ότι οι Λεμεσιανοί και οι Παφίτες το 2004 στα δημοψηφίσματα ψήφισαν σε ποσοστό κοντά στο 80% εναντίον της λύσης, αλλά και οι Βαρωσιώτες δεν πήγαν καθόλου πίσω. Το ποσοστό του «όχι» και στους κατοίκους της επαρχίας Αμμοχώστου κινήθηκε κατά περιοχή από 65-70%.

Ακόμα και μετά τις δηλώσεις του Αλέξη Γαλανού, ο οποίος άφησε σοβαρές αιχμές εναντίον ομάδων συμφερόντων, τσουβαλιάζοντας και τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ότι δηλαδή «αν χαθεί η Κύπρος δεν ενδιαφέρει όσους έχουν λεφτά στις Σεϋχέλλες και στην Ελβετία», κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι οι Βαρωσιώτες αυτό που θέλουν καθολικά σήμερα είναι η εξεύρεση άμεσης λύσης και όχι, π.χ., η αποζημίωση της αξίας της γης τους ή έστω κάποιες πρόσθετες οικονομικές χορηγίες. Ο κ. Γαλανός στην ομιλία του δήλωσε «ότι κάποιοι έπιασαν το λαχείο με την τουρκική εισβολή» σημειώνοντας ακόμα «ότι μέχρι σήμερα νέα συμφέροντα διαμορφώνονται στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπως με τους επιχειρηματίες ανάπτυξης γης, οι οποίοι εναντιώνονται σε κάθε προσπάθεια λύσης του Κυπριακού». Αυτό μπορεί να ισχύει, αλλά πραγματικά θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για καθαρόαιμο λεμεσιανό λόμπι, όταν στη Λεμεσό, την Πάφο και τη Λάρνακα δραστηριοποιούνται και εκατοντάδες Αμμοχωστιανοί και Κερυνειώτες μεγαλοεπιχειρηματίες, οι οποίοι κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με τους υπόλοιπους;

Η παρεξήγηση

Αυτό που θα μπορούσε κάποιος να πει με σιγουριά πάντως είναι ότι καμιά εκατοσταριά οικογένειες και επιχειρηματικές ομάδες, που σήμερα ελέγχουν όλα τα φιλέτα στον νότο, δείχνουν να φοβούνται την προοπτική μιας λύσης, με κύριο επιχείρημα ότι θα καταστραφούν οικονομικά. Όλοι αυτοί κτίζουν πολυτελή ξενοδοχεία, πύργους και επαύλεις με τις τιμές να κυμαίνονται γύρω στο 1 εκατ. ευρώ το τριάρι. Λένε ότι έχουν αγοράσει, λόγω της φούσκας, ακριβά τη γη και ότι σε περίπτωση λύσης, με την Κύπρο ως ενιαίο πλέον οικιστικό χώρο, οι περιουσίες που θα απελευθερωθούν στον βορρά θα είναι πιο φθηνές με αποτέλεσμα να μείνουν με τις επαύλεις, τους πύργους και κυρίως τα χρέη στο χέρι. Βεβαίως εδώ υπάρχει και σοβαρός αντίλογος. Ο οποίος υποστηρίζει ότι την οικονομία δεν μπορεί να την αντιμετωπίζει κανείς στατικά. Μια ενωμένη Κύπρος π.χ. δεν θα προσελκύει 3,5 εκατ. τουρίστες που έχουμε τώρα, αλλά πιθανό να διπλασιαστεί αυτό το νούμερο ή και να τριπλασιαστεί ιδιαίτερα αν κάνει κάποιος συγκρίσεις με την Κρήτη. Η οποία είναι μικρότερη από την Κύπρο αλλά προσελκύει κάθε χρόνο πέραν των 8 εκατ. τουρίστες. Κάποιοι επίσης υποστηρίζουν ότι με τη λύση πολύ σύντομα οι τιμές της γης θα εξομοιωθούν προς τα πάνω σε όλη την Κύπρο. Οπότε μεσοπρόθεσμα κανένας δεν θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση. Απεναντίας αν διασφαλιστεί η ειρήνη στην Κύπρο όλο και περισσότερες εταιρείες και επενδυτές θα τη χρησιμοποιήσουν ως βάση τους για να επιχειρούν στη γύρω ταραγμένη περιοχή μας. Δεν είναι λίγοι επίσης αυτοί που πιστεύουν ότι διά της λύσης θα αναπτυχθούν και άλλοι τομείς της οικονομίας, όπως η ναυτιλία, η ακαδημαϊκή εκπαίδευση, η διαχείριση του φυσικού αερίου, η καινοτομία και άλλα πολλά.

Ενιαίο οικονομικό δόγμα

Ένας λοιπόν από τους σοβαρούς λόγους γιατί η πολιτική ηγεσία αυτής της χώρας έχει κάνει πίσω σε ό,τι αφορά τη λύση του Κυπριακού, είναι ακριβώς γιατί δεν υπάρχει σοβαρή και επικρατούσα οικονομική ανάλυση για την επομένη της λύσης του Κυπριακού. Οι έχοντες, οι κατέχοντες και κυρίως ελέγχοντες την Κυπριακή Δημοκρατία, δείχνουν να προτιμούν μια Κύπρο την οποία έχουν απόλυτα, παρά να μπουν σε μια διαδικασία νέας σύνθεσης.

Το Σύνταγμα το οποίο διά του δικαίου της ανάγκης επικρατεί από το 1964 εξυπηρετεί πλήρως αυτή την κάστα ανθρώπων, υπό μία βασική προϋπόθεση: Να βρίσκονται κοντά στον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας και κυρίως να τον ελέγχουν. Ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην πράξη και με βάση το ε/κ Σύνταγμα της ανάγκης του 1964, είναι ένας εκλεγμένος δικτάτορας. Ο οποίος μόλις ανακηρυχθεί Πρόεδρος στην αίθουσα Ελευθερία στη Μακεδονίτισσα και ξεκινήσει η πομπή, με τα αστυνομικά αυτοκίνητα της προεδρικής φρουράς, τους μπλε φάρους, τις μοτόρες και τις σειρήνες, δίκην κυπριακής επιφοιτήσεως, προσαρμόζεται αμέσως με το κυπριακό συμφεροντολογικό λεβαντίνικο κεκτημένο. Μόλις καθίσει στην προεδρική καρέκλα στον λόφο, έχει με βάση το ανόητο Σύνταγμα που έχουμε, το δικαίωμα σχεδόν ανέλεγκτα να ξεχάσει και τις θέσεις και το προεκλογικό του πρόγραμμα και να μας κυβερνά για τα επόμενα 5 χρόνια, όπως του έρθει. Μαζί με τη ρεμουλο-ελίτ που πάντα κρύβεται πίσω του.