Χρόνια πολλά «ΠΟΛΙΤΗ». Καλοτάξιδος και καλοδιάβαστος

Η είδηση ήταν ευχάριστα απαλή. Είκοσι χρόνια εφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ». Και το σχόλιο σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης ακόμα πιο χαριτωμένα ευχάριστο: «Είκοσι χρονών και νουν δεν έβαλε».

Γενικά και υπό το βάρος της είδησης δεν συγκινήθηκα. Ιδίως γιατί δεν συνηθίζω να γιορτάζω. Δεν θεωρώ την ανάμνηση της παρόδου ακόμη ενός έτους της ζωής μου ως στιγμή εορτασμού. Ούτε γιορτάζω τη γιορτή του Αγίου Χριστοδούλου. Ο άγιος γιορτάζει και εγώ δεν είμαι άγιος. Πέρα από αυτό, όμως, η υπενθύμιση μιας γιορτής με θλίβει καθώς δημιουργείται ο αυτόματος ψυχαναγκασμός του «πρέπει». Παρ' όλα αυτά, γιορτάζω με χαρά τις σημαντικές στιγμές των πολύ δικών μου ανθρώπων.

Όπως και να 'χει, αφού ομολόγησα την αμαρτία μου θα πρέπει να αιτιολογήσω την ανάγκη μου να γράψω αυτό το προοίμιο.

Στην εφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ» γράφω εδώ και πέντε χρόνια όταν με εμπιστεύθηκε ο Διονύσης με την παρούσα στήλη. Μόνος του τη δημιούργησε, την ονόμασε, και φιλοξένησε το πρώτο μου άρθρο το οποίο αφορούσε την καλή δουλειά που κάνουν οι μαίες στο Μακάριο Νοσοκομείο όταν γεννήθηκε ο Θωμάς, ο γιος του αδερφού μου. Από τότε η στήλη «Στιγμές» περιέχει άρθρο μεγέθους 450 λέξεων κάθε Κυριακή. Τα άρθρα που δημοσιεύονται είναι ανοιχτής θεματολογίας μέσα από την οπτική μου και την κρίση μου (όσο σωστή ή λανθασμένη κι αν είναι).

Η σχέση μου με την εφημερίδα είναι εξαιρετικά ευχάριστη και δημιουργική. Η θεματολογία μου επιτρέπει να γράφω για την οικονομία, την πολιτική, το Κυπριακό, για θέματα παιδείας, προσωπικά θέματα συμπολιτών μας, προβλήματα κοινοτήτων, διεθνή θέματα, προσωπικές ανησυχίες και μικρά διηγήματα. Η συγγραφή των άρθρων δεν διεκδικεί ποτέ το αλάθητο. Είναι απλώς η οπτική ενός πολίτη του τόπου.

Σε αυτά λοιπόν τα πέντε χρόνια η εφημερίδα δεν πείραξε ή δεν αφαίρεσε ούτε ένα γράμμα από τα άρθρα μου. Η σχέση μας είναι Τετάρτη αποστολή, Κυριακή δημοσίευση. Με συνέπεια. Η συνεργασία μου με τους ανθρώπους της εφημερίδας άψογη έστω κι αν δεν έχω επισκεφτεί τα γραφεία του «ΠΟΛΙΤΗ» στη Λευκωσία ποτέ. Άλλωστε η ψυχή ενός εντύπου είναι οι ίδιες οι λέξεις μέσα στις σελίδες και το μήνυμα.

Θα αναρωτιέται φυσικά ο αναγνώστης της εφημερίδας τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον χαρακτήρα της στήλης και τον πρήζω κυριακάτικα. Ε, τι να κάνουμε; Η εφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ» με φιλοξενεί εδώ και πέντε χρόνια. Κάθε Κυριακή λέω τον πόνο μου, μου δίνει βήμα, είναι η φωνή μου αγκαλιασμένη σε μια εφημερίδα. Δεν θα άξιζε να γράψω μια-δυο αράδες και γι’ αυτό;

Αυτήν την Κυριακή λοιπόν η στήλη αφιερώνει αυτές τις 450 λέξεις στην εφημερίδα για τα 20χρονά της. Χρόνια πολλά «ΠΟΛΙΤΗ». Καλοτάξιδος και καλοδιάβαστος. Ευχαριστώ για το βήμα στον κόσμο και την άψογη συνεργασία.