Με το δίκιο τους οι δημόσιοι υπάλληλοι

Θέμα συζήτησης των τελευταίων δύο εβδομάδων αποτελεί η συμμετοχή ή μη των δημοσίων υπαλλήλων και των εργαζομένων του ευρύτερου δημόσιου τομέα στη διάσωση της οικονομίας. Θα πληρώσουν τελικά το μερίδιο που τους αναλογεί στην κρίση όπως πλήρωσαν οι καταθέτες, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, οι επιχειρήσεις;

Η ενέργεια των δημοσίων υπαλλήλων να προσφύγουν στο δικαστήριο ακυρώνοντας πρωτόδικα την απόφαση της κυβέρνησης για τις αποκοπές των μισθών, των συντάξεων και των προσαυξήσεών τους θεωρώ πως ήταν θεμιτή. Δεδομένου ότι οι νομικές γνωματεύσεις ήταν με το μέρος τους και ο εργοδότης τους δεν μπορούσε ούτε να τους απολύσει ούτε να τους συμπεριφερθεί απαξιωτικά ούτε να τους εκφοβίσει εάν προέβαιναν στην καταγγελία της απόφασης, είχαν υποχρέωση να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους. Άλλωστε «κανένας δεν χαρίζει λεφτά».

Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που είτε είδαν τους μισθούς τους να προσγειώνονται είτε δεν ήταν τόσο τυχεροί για να διατηρήσουν τη θέση εργασίας τους, εάν δεν ένιωθαν τόσο ευάλωτοι δεν θα οδηγούσαν τον εργοδότη τους στο δικαστήριο; Φυσικά! Όμως η διαφορά που χωρίζει τους ιδιωτικούς με τους δημοσίους υπαλλήλους είναι τεράστια. Τα προνόμια και τα κεκτημένα των δημοσίων υπαλλήλων που διασφαλίζονται μέσα από συλλογικές συμβάσεις, μέσα από νομοθεσίες, μέσα από το Σύνταγμα, μέσα από τη δύναμη, κακά τα ψέματα, της συντεχνίας τους, μέσα από την κουλτούρα του δημόσιου τομέα, όλα αυτά λοιπόν τους δίνουν το δικαίωμα να συμπεριφέρονται εγωκεντρικά. Να μην βλέπουν το δημόσιο συμφέρον, αλλά το ύψος της όποιας προσωπικής απώλειας θα έχουν. Ας είμαστε δίκαιοι, η απώλειά τους στην προκειμένη ήταν βαρύ φορτίο, δεν ήταν ασήμαντη. Όχι όμως αβάστακτη όπως αυτή που πλήρωσαν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Αυτά που με ενοχλούν στην όλη συζήτηση είναι πρώτον που σε μια ευρωπαϊκή χώρα, στον 21ο αιώνα, μιλάμε ακόμα για το χάσμα που χωρίζει τον δημόσιο από τον ιδιωτικό τομέα. Για προνομιούχες επαγγελματικές ομάδες και για μη προνομιούχες. Μιλάμε ακόμα για συντεχνίες -στην προκειμένη οι προσφυγές λέγεται πως ήταν υποκινούμενες από την ΠΑΣΥΔΥ- που έχουν υπερδύναμη και κινούν τα νήματα χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις συνέπειες που έχουν οι απαιτήσεις τους στην οικονομία. Μιλάμε για έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας που μέχρι σήμερα μας έμαθε πως όποιος τρίξει τα δόντια για απεργία φεύγει από το Προεδρικό με γεμάτα τα χέρια. Με ενοχλεί κυρίως αυτό: που η κυβέρνηση η οποία διακήρυττε τη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα δεν έχει κάνει τομές υποχρεώνοντας στην αλλαγή της κουλτούρας στο Δημόσιο, παρότι διανύει τη δεύτερή της θητεία. Και ούτε θα κάνει. Αυτή είναι η μεγαλύτερη απογοήτευσή μου γιατί προφανώς τα δεδομένα όπως τα περιγράφουμε πιο πάνω υπό τις παρούσες συνθήκες δεν μπορούν να εκσυγχρονίσουν την κρατική μηχανή και να αλλάξουν τον τρόπο που σκέφτονται οι δημόσιοι υπάλληλοι. Αντίθετα, είτε θα σπρώχνουν στην οπισθοχώρηση επί θέσεων αρχής μπας και κάνουν απεργίες οι δημόσιοι υπάλληλοι και αμαυρωθεί η εικόνα της κυβέρνησης είτε εκ των υστέρων θα αναγκάζουν την πολιτεία να ψάχνει συμμαχίες για να σώσει την κατάσταση (βλέπε συνταγματικές ή νομοθετικές αλλαγές για να μην επιτρέψουμε την εφαρμογή μίας δικαστικής απόφασης που είναι σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος).