Οι δέκα και η Χαρικλού

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει αναγάγει σε τέχνη τις επικολυρικές παρεμβάσεις και μονολόγους σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις. Ξέρει επίσης να μπλοφάρει βασισμένος στις ρητορικές αδυναμίες των άλλων. Έτσι, υποψιάζομαι με το φτωχό μου το μυαλό, ξεκίνησε το παιχνίδι με την αυτοδιάλυση της Βουλής.

Κλειδί στο παιχνίδι είναι βεβαίως η επιμονή - αριστοτεχνικό δείγμα της σχολής «ναι, αλλά εσείς...» - πως αυτός και το κόμμα του είναι έτοιμοι να αναλάβουν ευθύνες για τον Συνεργατισμό. Είναι οι άλλοι, βεβαίως, που λαϊκίζουν και δεν θα κάνουν πράξη τα λόγια τους γιατί είναι υποκριτές. Και βασίζει αυτή τη στρατηγική στο ότι ακριβώς τα μεγάλα κόμματα (και το δικό του) έχουν τεράστιες αμαρτίες, τις οποίες δεν θέλουν να αναδείξουν στον προεκλογικό.

Όμως, καμιά φορά οι όμορφες ιδέες που ξεκινούν ως μπλόφα ή ως βέβαιο στοίχημα, όμορφα καίγονται (στην περίπτωση της συμμετοχής της Ελένης Θεοχάρους, το μακρινό εκείνο 2014, τελικά αυτοαναφλέγονται). Κάποτε η ζημιά αφορά μόνο αυτόν που πήρε το ρίσκο (βλέπε, οι εκλογές με τις οποίες η Τερέζα Μέι έλπιζε να γίνει κυρίαρχος του παιχνιδιού), κάποτε όμως και ολόκληρη τη χώρα (βλέπε, την υποταγή του Κάμερον στη φαιδρότητα που έφερε το Brexit).
Πάμε λοιπόν. Ο Λιλλήκας ήδη είπε πως είναι θετικός στην ιδέα (θέλει να διαφοροποιηθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ως γνωστό, φρέσκο πρόσωπο), το ίδιο και η Άννα Θεολόγου μιλώντας στο SigmaLive (γιατί όχι;). Οι Οικολόγοι θα είχαν κάθε λόγο να συνεχίσουν το τρόλινγκ (είναι και μια ευκαιρία ακόμα να ξεχωρίσουν από την εθνικά πανομοιότυπη ΕΔΕΚ) και το ΕΛΑΜ δεν νομίζουμε να χάσει ευκαιρία να λαϊκίσει.

Άρα, από τους δέκα που ψάχνει ο Αβέρωφ, μας μένουν τέσσερις. Υποψιάζομαι ότι ο Μάγιστρος της Αργάκας έχει ήδη μετρήσει τα κουκιά του για να μην γίνει καμιά στραβή. Είναι λοιπόν μια ευκαιρία για το Σύμπαν να επιδείξει τη λειτουργία κάποιων βασικών αρχών του – όπως τον νόμο του Μέρφι, πως αν είναι κάτι να πάει λάθος, θα πάει.

Υ.Γ.: Μια απορία. Αυτή η Χαρικλού από την Τρασυπέδουλα, και άλλα ευφάνταστα ονόματα και συνδυασμούς τους με χωριά και κοινότητες που έχει εισαγάγει ο κ. Νεοφύτου αλλά υιοθέτησαν προχθές στη Βουλή και άλλοι βουλευτές, τι ακριβώς πρεσβεύει; Θεωρούν οι βουλευτές πως με υπερβολικές φολκλόρ παραλλαγές της «Μαρικκούς που τα Λεύκαρα» αγγίζουν τις καρδιές των πολιτών; Ή ελπίζουν με κακέκτυπα τηλεοπτικού χιούμορ να τραβήξουν την προσοχή των πολιτών από το «Βουράτε γειτόνοι»;