Δύο δευτερόλεπτα ανάμεσα στη στιγμή…

Ήταν εκείνη η στιγμή που αλλάζει τα πάντα. Και πέρασε έτσι. Αγόγγυστα, με δύο βαριές ανάσες ανακούφισης, ελαφρύ κρύο ιδρώτα, κρυφά από τη σύζυγο και τα παιδιά στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου.

Τέσσερις μέρες στο νησί, διακοπές, ήλιος, θάλασσα, υπέροχο ξενοδοχείο, ωραίο φαγητό, χαλάρωση, πόσο το είχανε ανάγκη. Αυτός, η σύζυγός του, τα δύο τους παιδιά. Το πρόγραμμα χαλαρό, με πρωινό στο ξενοδοχείο, θάλασσα το πρωί, μεσημεράκι σε ταβερνάκι στο κύμα, μπιρίτσα, μεζεδάκια, μετά για ύπνο, απόγευμα στην πισίνα, βράδυ στην πόλη, στα στενά, στα μαγαζάκια, στις βιτρίνες, βραδινό κοκτέιλ κάτω από τις βουκαμβίλιες, τα παιδιά παγωτό, όλοι ευχαριστημένοι, ο κόσμος χαλαρά, καλοκαιρινές διακοπές, τι ωραία να είχαμε πάντοτε.

Λίγο πιο μετά λοιπόν εκτυλίχθηκε η μετέωρη στιγμή. Δεν ήπιε πολύ ο οδηγός πατέρας. Μα ένα κοκτέιλ, λίγο η κούραση, λίγο το μεταμεσονύχτιο της στιγμής...

Οδηγώντας το ενοικιασμένο των διακοπών σε κύριο δρόμο του νησιού, χωρίς φανάρια, με πινακίδα stop σχεδόν αόρατη, δεν σταμάτησε σε στρίψιμο στα αριστερά καθώς οδηγούσε στη δεξιά λωρίδα. Ο ερχόμενος οδηγός ταξί εξ αριστερών κορνάρισε, έπαιξε τα φώτα, φρέναρε…μάταια. Ήταν αυτή η στιγμή που ανάθεμα έπιασε ο πατέρας το τιμόνι. Τα κορναρίσματα και τα φρεναρίσματα αυξήθηκαν, οι ρόδες γλιστρούσαν στην άσφαλτο, η σύζυγος πανικοβλήθηκε, πάγωσε…έβλεπε τρομαγμένη…τα παιδιά δεν αντιλήφθηκαν τίποτα.

Πόσα άσχημα (θα) χαλούσανε οι όμορφες διακοπές της οικογένειας. Η ζωή τους; Ίσως να μην έβγαινε κανένας ζωντανός από την επικείμενη σύγκρουση. Σε μια στιγμή… μια στιγμή από αυτές που δεν ξανάρχονται. Μια στιγμή που τυγχάνει καθημερινά στους ανθρώπους και οδηγεί σε θρήνο. Ήταν όλα τόσο ωραία. Μα τώρα κτυπημένες λαμαρίνες, κλάματα, αίμα…πόνος... Τα παιδιά; Τι να έκανε τις προηγούμενες ώρες ο πατέρας οδηγός; Να κοιμόταν περισσότερο, να φεύγανε από την πόλη πιο νωρίς, να μην έπινε εκείνο το κοκτέιλ, να μην έβγαιναν όλοι μαζί, να κλείνονταν στο ξενοδοχείο; Ό,τι και να έκανε η στιγμή ήταν εκεί, δεν άλλαζε τα δεδομένα. Μια στιγμή από τις τόσες που μπορεί να τύχουν στον καθένα και αλλάζουν τη ζωή μας. Κάθετα.

Όπως και να 'χει, ο πατέρας οδηγός αύξησε ταχύτητα, κέρδισε δύο δευτερόλεπτα, πέρασε απέναντι στο χωράφι και σταμάτησε ανάμεσα σε σκόνη και ταραχή. Ο οδηγός του ταξί σταμάτησε φρενάροντας λίγο πιο κάτω και ευτυχώς όσοι τον ακολουθούσαν το ίδιο. Η σύζυγος έκανε να θυμώσει στον άντρα της μα τον είδε άσπρο και τον λυπήθηκε. Η στιγμή δεν ήταν η συγκεκριμένη. Ήταν ακριβώς η προηγούμενη για δύο δευτερόλεπτα. Και τι θα μπορούσε να κάνει; Τίποτα και περισσότερα. Συγκυρία στην οποία θα βοηθούσε λίγο η μικρότερη ταχύτητα ίσως, λίγο μεγαλύτερη προσοχή, ίσως το μισό κοκτέιλ αντί για ολόκληρο.

Η οικογένεια ολοκλήρωσε τις διακοπές της στο νησί με επιτυχία. Για δύο δευτερόλεπτα. Το λόγκο των ημερών έγραφε: Προσοχή στις στιγμές. Γιατί όσα δεν φέρνει ο χρόνος, τα φέρνουν οι στιγμές. Τα μάτια σας δεκατέσσερα, οδηγείτε με προσοχή!