«Δημόσιο σχολείο vs ιδιωτικό: 2-0» του καταϊδρωμένου καθηγητή

Η επίθεση με σφυρί σε σχολείο κυριάρχησε στις ειδήσεις του τόπου. Το ίδιο και η «επιτυχία στην αξιολόγηση TIMSS» στα Μαθηματικά. Ο στρατός των δασκάλων και καθηγητών του δημόσιου σχολείου πανηγύριζε. Διότι το μεν πρώτο έγινε σε ιδιωτικό σχολείο, το δεύτερο σε δημόσιο.
2-0 το δημόσιο, γεγονός που ποτέ δεν ξανάγινε τον τελευταίο αιώνα.
Και οι δύο ωστόσο πράξεις... πίνουν νερό, σηκώνουν μεγάλη και κουραστική ανάλυση, για άλλους ενδοσκόπηση ,για άλλους επανάσταση. Από αυτά τίποτα δεν έγινε φυσικά και τίποτα δεν θα γίνει σίγουρα. Ακόμα και αυτός ο «πανηγυρισμός» που λέγαμε αυτό αποδεικνύει. Μας αρέσουν τα παναΰρκα, τα κρυφογελούθκια του δήθεν σπουδαίου μας εαυτού. Και ο εκπαιδευτικός μας κόσμος ξανάπεσε στην παγίδα της αυτοϊκανοποίησης του τίποτα.

Και αν τα λόγια βρομούν αρνητισμό, είναι γιατί χιλιοειπώθηκαν και έμειναν στο ράφι. Τις καθημερινές λαμπρές πράξεις μέσα στα κυπριακά σχολεία κανείς ποτέ δεν θα τις μάθει. Γιατί είναι άπειρες. Το βλέμμα της δασκάλας στον φτωχό Κωστάκη, το χαμόγελο του κυρίου Κώστα όταν ο Μάριος δεν καταλάβει Φυσική, τα δώρα των καθηγητών στους φτωχούς μαθητές, η γενναιοδωρία όσον αφορά τους βαθμούς που θα πάρει ο αδύναμος για να περάσει να πάει στο καλό, με την κυριολεξία της λέξης, οι καθημερινές συζητήσεις με γονείς που διέλυσαν τα «ηλίθια» παιδιά τους. Η ουσία της παιδείας.

Ταυτόχρονα το εφιαλτικό τρέξιμο των εκπαιδευτικών πίσω από τη βάρβαρη και ασήκωτη ύλη, μοναδική σε μέγεθος σε σύγκριση με αυτήν ευρωπαϊκών σχολείων που μας στοιχειώνουν, το τρέξιμο πίσω από τις άσχετες των ασχέτων εγκυκλίους του υπουργείου, την εφαρμογή των πρωτοκόλλων της πανδημίας με απόλυτη έκθεση του εαυτού τους και των παιδιών, τις εξετάσεις τετραμήνων με τις οποίες όλοι διαφωνούν αλλά όλοι θα τις κάνουν, ταυτόχρονα με την κάθε υποταγή με Υ κεφαλαίο.

Αυτοί είναι οι δάσκαλοι και αυτοί είναι που δεν ξέρουν τον εαυτό τους, αλλιώς κάτι θα άλλαζε. Αν πλάσαραν και πίστευαν πολύ παραπάνω στους εαυτούς τους. Αν σταματούσαν την ετοιμασία φυλλαδίων η ώρα μια τη νύχτα μετά 'που ετζοιμήσαν τα κοπελλούθκια τους. Οι δάσκαλοι κοιμούνται ελάχιστα. Και τους είπες τεμπέληδες. Με μια έννοια μπορεί και να είναι. Αφού χρόνια τώρα τεμπελιάζουν στο να αφήσουν τον αληθινό τους εαυτό, που είναι λαμπρός και γεμάτος κατανόηση, να φανεί γι’ αυτό γκρίζεψαν τα σχολεία μας, γι’ αυτό βγαίνουν σφυριά και πέφτουν ξύλο και βρισίδι.

Το πιο εύκολο είναι να πιάσεις πόντους σε έναν διαγωνισμό, ακόμα και ο πιο βλάκας το καταλαβαίνει αυτό. Προετοιμάζεις τα παπαγαλάκια σου για αυτό μόνο το γεγονός και μετά κελαηδάνε όλα μαζί.
Το πιο δύσκολο, και μάλλον το ζητούμενο, είναι να χτίσεις θεμέλια καινούργια ξηλώνοντας τα σαθρά παλιά. Και αυτό θα γίνει μόνο μέσα από την αίσθηση της ελευθερίας και την επικρότηση του διαφορετικού. Μέσα του βαθιά ο κάθε υπουργός και το εκάστοτε υπουργείο αυτό πρέπει να ονειρεύονται. Αλλά εμείς θα συζητήσουμε πολύ ακόμα για τις εξετάσεις τετράμηνων και για τα σχέδια μαθήματος που θα δοθούν στους επιθεωρητές να τα βάλουν στα συρτάρια τους και να τα ανασύρουν σε κανά-δυο σεμινάρια το εξάμηνο.
Έτσι γίνονται οι κύκλοι του τίποτα. Χωρίς κανένα όραμα. Μόνο διαχείριση. Και μεταπτυχιακά στη Διοίκηση. Αλίμονό μας. Και ποιος αληθινά θα φταίει; Ποιος φταίει ήδη; Ποιος έφταιξε χτες;