«Τι θα πει λεύτερος; Αυτός που δεν φοβάται τον θάνατο». Και τη φτώχεια, κ. Λεμπέντεφ!

«Τι θα πει λεύτερος; Αυτός που δεν φοβάται τον θάνατο». Με τη ρήση του Καζαντζάκη, υποδέχθηκε την 28η Οκτωβρίου ο Νίκος Αναστασιάδης. 

Όμως, οι μυημένοι γνώριζαν ότι το μήνυμα του -ιστάμενου έστω και με αδικαιολόγητη υπό τις περιστάσεις άνεση επί του τάφου του μεγάλου λογοτέχνη- ηγέτη μας, έναν και μοναδικό αποδέκτη είχε: τους θρασείς αδιάφθορους του Dik Squad -της ομάδας άμεσης δράσης του πεντακάθαρου Δικηγορικού Συλλόγου- οι οποίοι διανοήθηκαν να μπουκάρουν στο «πρώην» γραφείο του, ζητώντας τον φάκελο του Λεονίντ Λεμπέντεφ. 

Και το έκαναν, οι αχαρακτήριστοι, την ώρα που οι Θυγατέρες πενθούσαν! Το έκαναν μετά την ανακοίνωση της είδησης -ενωρίτερα εκείνη την ημέρα, μάλιστα- ότι η Chanel διακόπτει οριστικά και την τελευταία συνεργασία που είχε με κατάστημα στην Κύπρο. Ειλικρινά, σας το λέω, δεν ξέρω πού θα μας βγάλει αυτή η απανθρωπιά. Τέτοιοι γίναμε; Εδώ καταλήξαμε;

Δεν ξέρω εάν ο Πρόεδρος διαβάζει Καζαντζάκη. Αν διαβάζει, πολύ καλά κάνει. Και εάν δεν το έχει διαβάσει, καλό θα ήταν να αφεθεί ένα Σαββατοκύριακο στο «Ταξιδεύοντας. Ιταλία - Αίγυπτος - Σινά - Ιερουσαλήμ - Κύπρος - Ο Μοριάς». 

Δεν ξέρω αν θα του αρέσει αλλά είναι ένα σημείο στην Ιταλία, όπου ο Καζαντζάκης μιλά για τον Μουσολίνι και γράφει το ακόλουθο: «Είναι έτοιμος να πεθάνει κάθε στιγμή. Ο Μουσολίνι ζει σε μια ατμόσφαιρα τραγική. Όλες οι πόζες που μας φαίνονται […] θεατρινισμοί, είναι για τον Μουσολίνι ειλικρινείς, τις νιώθει με μια ρομαντική, βαθιά έξαψη, τις ζει τραγικά».

Το θυμήθηκα με αφορμή την 28η Οκτωβρίου, βέβαια. Σημαδιακός μήνας ο Οκτώβριος. Οκτώβρη του 1926 είχε πάει ο Καζαντζάκης στη Ρώμη και πήρε συνέντευξη από τον Μουσολίνι, τη συνάντησή τους περιγράφει στο βιβλίο άλλωστε. Από εκεί είναι και οι εντυπώσεις του και φυσικά το παρεξηγημένο εκείνο «Ο Μουσολίνι είναι ο αρσενικός Βενιζέλος», το οποίο δεν είναι αυτό που ακούγεται. 

Οκτώβρη μήνα, στις 26 Οκτωβρίου συγκεκριμένα, φέτος, ο Νίκος Αναστασιάδης θα έλεγε το συγκλονιστικό όσο και ιστορικό: «Η παρουσία μου στον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη, μου δίνει την ευκαιρία να αντλήσω θάρρος και πίστη για να συνεχίσω να αγωνίζομαι για την απελευθέρωση, επανένωση και την ειρηνική λύση του κυπριακού προβλήματος. Χρόνια πολλά στον Ελληνισμό!». 

Εκείνη την ημέρα -26 Οκτωβρίου και ευτυχώς για εκείνον 65 ολόκληρα χρόνια ασφάλειας ενωρίτερα αν και ένα τρίξιμο θα ακούστηκε στο Ηράκλειο, πιστεύω- το 1956, είχε πεθάνει ο Καζαντζάκης. Την ίδια μέρα, το 2021 και ενώ ο Πρόεδρος αντλούσε θάρρος, τριπλό -για απελευθέρωση, επανένωση και ειρηνική λύση- αλλά και πίστη έκλεινε και η Chanel, στην Κύπρο. 

Ενώ, λίγο αργότερα, οι Θυγατέρες του αγωνιζόμενου Προέδρου που δεν φοβάται μάλλον τον θάνατο και, ως εκ τούτου είναι λεύτερος, θα παρέδιδαν τον φάκελο του φίλου του πατρός τους και Προέδρου μας, φυγόδικου Λεονίντ Λεμπέντεφ στο Dik Squad.

Ο Λεμπέντεφ είναι ύποπτος ότι μέσω εταιρείας που του ενέγραψε το δικηγορικό γραφείο του Προέδρου, το «πρώην» όπως το λέει διότι εκτός από αγωνιστής είναι και σεμνός, μέσω λοιπόν αυτής της εταιρείας την οποία του έφτιαξε το δικηγορικό του Προέδρου, είναι ύποπτος ότι ξέπλυνε 115 εκατομμύρια δολάρια. 

Χωρίς να δώσει, βρε παιδί μου, κάτι στον Πρόεδρο, ο οποίος τότε διατηρούσε ακόμα και τις μετοχές του στο γραφείο και μέσω αυτού, του γραφείου, ο Λεμπέντεφ είχε πολιτογραφηθεί Κύπριος. Μετά την εκλογή Αναστασιάδη ο Λεμπέντεφ θα δάνειζε στον καλό φίλο του Νίκο Αναστασιάδη το αεροπλάνο του και θα γινόταν δεκτός και στο Προεδρικό (μας) μαζί με τους συνεταίρους του Προέδρου στο γραφείο για φαΐ. Στην υγειά μας!

Άτιμο όμως είδος αυτοί οι Ρώσοι. «Questi Russi!» τους αποκαλεί ο Μουσουλίνι, σε άλλο σημείο του ίδιου κειμένου του Καζαντζάκη. «Αυτοί οι Ρώσοι!». Προσέξτε: ελέγχεται ο τύπος αυτός για ξέπλυμα 115 εκατομμυρίων δολαρίων και ενώ ξέρει ότι φίλος του ζει με τρεις και εξήντα -θα είδατε φαντάζομαι το Πόθεν Έσχες του- πάει σε κοτζάμ Προεδρικό Μέγαρο, που η μάνα του του έπαιρνε ένα ζευγάρι παπούτσια με τα κουπόνια του κόμματος κάθε τρία χρόνια, στρογγυλοκάθεται, τρώει κύριος και δεν του λέει, «πάρε ρε Νίκο μου ένα εκατομμύριο». 

Σαφώς ο Αναστασιάδης δεν θα δεχόταν αλλά αν ήταν άνθρωπος σωστός ο άλλος και φίλος αληθινός θα επέμεινε. «Πάρτο, δεν σηκώνω κουβέντα! Να το έχεις για τα γεράματά σου!». «Όχι!» Θα έλεγε ο Αναστασιάδης. Και εκείνος αν επέμενε να μην το δέχεται θα του το έβαζε σε ένα ταμιευτήριο, σε ένα «δεφτεράκι» που λέμε σε ένα παραδεισένιο νησί, στις Σεϋχέλλες ας πούμε, να παίρνει την κυρία Άντρη και να πηγαίνουν διακοπές όταν γεράσουν, να ξεκουράζονται. 

Όχι όμως. Έφαγε και ήπιε με τον Πρόεδρο και τον άφησε με τα παλιοαμπέλια που του κληροδότησε ο θείος του και με κάτι πενταροδεκάρες συν τη σύνταξή του. «Questi Russi»!

Αλλά ας είναι. Ο Νίκος Αναστασιάδης αντλεί -μέσα στις εκκλησιές κυρίως, ως υπόδειγμα χριστιανού- θάρρος και πίστη για να λευτερώσει τη χώρα του. Μόνο αυτό τον νοιάζει. Κι ούτε τον θάνατο δεν τον φοβάται, κ. Λεμπέντεφ και λοιποί, πάλαι ποτέ ξεβράκωτοι της ρωσικής ολιγαρχίας. 

Διότι, «τι θα πει λεύτερος; Αυτός που δεν φοβάται τον θάνατο!». Ένας γνήσιος αγωνιστής και πατριώτης ο οποίος ως τέτοιος θα πεθάνει στην ψάθα. Δεν τον νοιάζει, ρε! Δεν τον νοιάζει.

Και, χρόνια να 'χει, όταν θα έρθει εκείνη η μαύρη η ώρα, θα λένε οι Θυγατέρες πως ακόμα και την απώλεια της Chanel και τα ρεζιλίκια του Dik Squad τα βίωσαν με καρτερικότητα γιατί εκείνη τη μέρα έμαθαν από τον πατέρα τους να αντλούν πίστη και θάρρος. 

Σχεδόν εδάκρυσα. Το αφήνω ώς εδώ.