«Ιδού η Ρόδος» του Θεόδωρου Θεοδώρου

 

Μπορεί το σκηνικό αναφορικά με τις προεδρικές εκλογές του 2023 να μην έχει ξεκαθαρίσει ακόμα, αλλά οι υποψηφιότητες είναι σχεδόν γνωστές. Αν και σε κάθε κανονικό κράτος οι εκλογές που θα αναδείξουν τον ύπατο «άρχοντα» είναι πάντα σημαντικές, για εμάς, λόγω της συνεχιζόμενης κατοχής, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν κρίσιμες. Βέβαια, αν, όπως διαφαίνεται, το Κυπριακό έχει λήξει, τουλάχιστον όπως το γνωρίζαμε, ο νέος Πρόεδρος θα κληθεί να διαχειριστεί όλα τα τραγικά επακόλουθα που πηγάζουν από την οριστική διχοτόμηση. Από την άλλη, αν μέχρι τότε υπάρχει κάποια χαραμάδα ελπίδας, τότε οι εκλογές αυτές είναι οι πλέον καθοριστικές στη νεότερη ιστορία της πατρίδας μας.

Πολλοί μέχρι τώρα, είτε έχουν ανακοινώσει την πρόθεσή τους για να διεκδικήσουν την προεδρία της Δημοκρατίας, είτε αφήνουν να νοηθεί ότι υπό προϋποθέσεις θα είναι υποψήφιοι.

Στον χώρο του κυβερνώντος κόμματος, όπως όλα δείχνουν, υποψήφιος θα είναι ο πρόεδρος του κόμματος Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος φαίνεται να έχει ήδη πάρει το περιβόητο δακτυλίδι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Βέβαια, στον ίδιο χώρο κινείται και ο υπουργός των Εξωτερικών Νίκος Χριστοδουλίδης, ο οποίος ουδέποτε έκρυψε την πρόθεσή του για τις εκλογές του 2023. Όσο και αν το προβάδισμα για το χρίσμα του υποψήφιου του κυβερνητικού χώρου το έχει ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ, εξίσου απήχηση έχει και το όνομα του υπουργού των Εξωτερικών μεταξύ των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος, και όχι μόνο. Όλοι θυμούνται το, «Είσαι ο επόμενος», που φώναζαν οι υποστηρικτές του Προέδρου Αναστασιάδη το βράδυ της επανεκλογής του το 2018, εννοώντας το υπουργό των Εξωτερικών.

Συνεπώς, με τα υφιστάμενα δεδομένα και με απουσία εκλέξιμης υποψηφιότητας από μέρους του ΑΚΕΛ, τις περισσότερες πιθανότητες εκλογής συγκεντρώνει η υποψηφιότητα του κυβερνητικού στρατοπέδου, δηλαδή είτε ο Αβέρωφ Νεοφύτου είτε ο Νίκος Χριστοδουλίδης.

Όσο και αν πολλοί σφυρίζουν αδιάφορα, το μεγαλύτερο στοίχημα του νέου Προέδρου είναι η ανάκτηση της καταρρακωμένης αξιοπιστίας μας στη διεθνή σκηνή και κυρίως στην Ενωμένη Ευρώπη και στα Ηνωμένα Έθνη.

Στο θέμα της διαφθοράς, ιδίως μετά και το ρεζιλίκι των «Pandora Papers», δυστυχώς όλοι θεωρούν, δικαίως ή αδίκως, τη μικρή μας πατρίδα ως κέντρο διαφθοράς και ξεπλύματος βρόμικου χρήματος. «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια». Μετά και το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, τουλάχιστον στο «φαίνεται» η βαθμολογία μας είναι μηδενική.

Πώς θα πείσουν λοιπόν οι δύο, Αβέρωφ Νεοφύτου και Νίκος Χριστοδουλίδης, ότι στο θέμα αυτό επήλθε αλλαγή, τη στιγμή που ο μεν πρώτος στήριξε όλες τις πολιτικές της κυβέρνησης στα «χρυσά» διαβατήρια, ο δε δεύτερος συμμετείχε, με την ψήφο του στο Υπουργικό Συμβούλιο, σε όλες τις πολιτογραφήσεις τών ανά τον κόσμο απατεώνων. Κυρίως για τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ, πώς θα πείσει τους «κουτόφραγκους» εταίρους μας τη στιγμή που οι ευρωβουλευτές του κόμματός του καταψήφισαν το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου εναντίον της διαφθοράς για το θέμα των «Pandora Papers»;

Αναφορικά με το Κυπριακό, η κατάσταση είναι ακόμα τραγικότερη. Πώς θα πείσουν ότι πλέον υπάρχει η πολιτική βούληση για λύση και επανένωση. Ό μεν Αβέρωφ Νεοφύτου, ο οποίος μετά την «τσουνάμι» εποχή του Οκτωβρίου του 2018, στηρίζει πλήρως και συμπορεύεται με τις θέσεις του Προέδρου, πώς θα ανασκευάσει όλες αυτές τις παλινδρομήσεις, τις παλινωδίες και τις ατυχέστατες πολιτικές που μας έφεραν ένα βήμα πριν την οριστική διχοτόμηση;

Σίγουρα σε δυσχερέστερη θέση, αναφορικά με το Κυπριακό, βρίσκεται ο υπουργός των Εξωτερικών, ο οποίος ουδέποτε διαφοροποιήθηκε και ουδέποτε άφησε έστω και την παραμικρή αιχμή για τις πολιτικές του Προέδρου της Δημοκρατίας. Δυστυχώς, τον Νίκο Χριστοδουλίδη ο διεθνής παράγοντας τον θεωρεί κατά γράμμα συνεχιστή των πολίτικων Νίκου Αναστασιάδη.

Με τα πιο πάνω δεν αμφισβητείται ο πατριωτισμός και η εντιμότητα των δύο εν δυνάμει υποψηφίων του ΔΗΣΥ. Αυτό που αιωρείται είναι το εάν θέτουν, έστω και άθελά τους, τις προσωπικές τους φιλοδοξίες υπεράνω των συμφερόντων της πατρίδας.

Η αλλαγή είναι επιβεβλημένη. Για το εθνικό θέμα ίσως και να είναι ήδη αργά. Βέβαια, αλλαγή δεν σημαίνει επάνοδος του ΑΚΕΛ στην εξουσία, το οποίο, αν και στο Κυπριακό διατηρεί σωστές θέσεις, η διακυβέρνησή του, την περίοδο 2008 – 2013, αποδείχθηκε καταστροφική για τον τόπο.

Αλλαγή μπορεί να γίνει μέσα από τις τάξεις του κυβερνώντος κόμματος. Οι Αβέρωφ Νεοφύτου και Νίκος Χριστοδουλίδης θα μπορούσαν, από κοινού ή μεμονωμένα, να υποδείξουν και να στηρίξουν μια τρίτη επιλογή. Η περήφανη παράταξη του Γλαύκου Κληρίδη μπορεί να αναδείξει υποψήφιο ο οποίος να ικανοποιεί της προδιαγραφές του πολιτικού που θα μας βγάλει από τα τραγικά αδιέξοδα. Μια τρίτη επιλογή, με κύρια χαρακτηριστικά τη διαχρονική εντιμότητα και την προσήλωση στη σχολή του Ρεαλπολιτίκ του ιδρυτή του ΔΗΣΥ. Ακόμα, να έχει απήχηση στις Βρυξέλλες, να τον γνωρίζουν και να τον εμπιστεύονται ούτως ώστε να ανακτηθεί η χαμένη μας αξιοπιστία. Ας μην ξεχνούν ότι μια τέτοια πράξη θα ήταν και ένας τρόπος εξιλέωσης για όλα αυτά που, αν και μπορούσαν, δεν έκαναν και για την άνευ όρων στήριξη που παρείχαν σε αλλοπρόσαλλες πολιτικές που έφεραν το εθνικό θέμα στη χειρότερη φάση εδώ και μισό αιώνα.

Ήρθε η ώρα ο καθένας να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να αφήσει κατά μέρος τις προσωπικές ατζέντες, αποδεικνύοντας έτσι ότι κάνει πράξη τη ρήση του Σωκράτη, «Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρίς». Ιδού η Ρόδος.