Έχει ανάγκη ο ΔΗΣΥ να ταυτίζεται με τον Πρόεδρο;

 

Οι συζητήσεις στη δημόσια σφαίρα τις τελευταίες μέρες γύρω από τα έγγραφα της Πανδώρας είναι πρωτοφανείς, όχι μόνο για την ανάγκη της κοινωνίας και των πολιτικών σχηματισμών να προβληματιστούν για ένα γεγονός το οποίο επιτείνει τα πλήγματα τα οποία αναμφισβήτητα δέχεται η χώρα, αλλά και για την πολιτική πρακτική των κυβερνώντων στην πολεμική που τους ασκεί η αντιπολίτευση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα στελέχη του ΔΗΣΥ, και κυρίως ο Αβέρωφ Νεοφύτου, με τίποτε θα επιθυμούσαν, ειδικά αυτήν την περίοδο, μια τέτοια εξέλιξη στην εσωτερική πολιτική σκηνή, η οποία σαφώς τους αναγκάζει να βρίσκονται σε συνεχή άμυνα ενώπιον των καταιγιστικών ερωτημάτων, όχι μόνο των πολιτικών τους αντιπάλων, αλλά ευρύτερα της κοινωνίας των πολιτών. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου είχε σχεδιάσει με τέτοιο τρόπο τον προγραμματισμό του τους μήνες που έρχονται, έως και την αρχή τουλάχιστον του νέου έτους, έχοντας ως δεδομένο ότι θα υπήρξε μεν ένταση στο πολιτικό διάλογο, χωρίς ωστόσο δε να εκτοξεύεται αυτή η κόντρα στο εύρος στο οποίο καταγράφεται σήμερα στη πολιτική κονίστρα. Επιθυμούσε ένα πιο εύκρατο και πιο ομαλό για τον ίδιο κλίμα στο εσωτερικό μέτωπο χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, και το οποίο θα του έδινε ευχέρεια κινήσεων στην άτυπη προεκλογική του εκστρατεία προς τη βάση του κόμματός του, και κυρίως προς την κρίσιμη μάζα της λεγόμενης «Λαϊκής Δεξιάς».

 Ποιος ευνοείται από την κόντρα;

Ο Αβέρωφ Νεοφύτου κάνει το μπάσιμό του στα βαθιά της Συναγερμικής Δεξιάς γιατί κατανοεί άριστα ότι δεν του αρκεί μόνο η έγκριση της υποψηφιότητάς του για τις εκλογές του 2023 από το Διευρυμένο Ανώτατο Συμβούλιο του κόμματος, μάλλον μια εύκολη μάχη για τον ίδιο. Γνωρίζει πολύ καλά, και είναι προφανώς συνειδητοποιημένος επί τούτου, πως αν δεν λάβει το μήνυμα ότι η υποψηφιότητά του μπορεί να γίνει ευμενώς αποδεκτή από τους φίλους του κόμματος, τότε πολύ δύσκολα ο ίδιος θα επιμείνει στο ρίσκο να σηκώσει το βάρος μιας τέτοιας υποψηφιότητας. Με αυτά τα δεδομένα, είναι άξιον απορίας ποιος ευνοείται από την κόντρα σήμερα όπως αυτή διαμορφώνεται, με λεκτική βιαιότητα θα έλεγε κάποιος, με πολιτικούς βεβαίως όρους.

 Αμηχανία και αμετροέπεια

Στις πρώτες ημέρες μετά το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για τα έγγραφα της Πανδώρας, με την αναφορά και στον όνομα του Κύπριου Προέδρου, τα στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού, παρά το γεγονός ότι επιχείρησαν να μην γίνει συζήτηση στην Επιτροπή Θεσμών της Βουλής, ανεξάρτητα αν στην πορεία ανέκρουσαν πρύμναν αφού βρέθηκαν πλήρως εκτεθειμένοι, στην πραγματικότητα δεν πήραν καμία δημόσια θέση, σαφώς ευρισκόμενοι σε πλήρη αμηχανία ως προς τι εξελίξεις. Για ορισμένα εκ των στελεχών του ΔΗΣΥ, η αφωνία των πρώτων ημερών, μετά και το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, θεωρήθηκε ως μορφή αυτοάμυνας με απουσία μιας συλλογικής στάσης. Μια φυσιολογική αντίδραση, η οποία ωστόσο διήρκησε μερικά εικοσιτετράωρα, αλλά έτσι και αλλιώς τα στελέχη του κόμματος ήταν εκτεθειμένα ακόμη και με τη σιωπή τους.

Ωστόσο, τις τελευταίες ημέρες, προφανώς και υπό την πίεση του Προεδρικού, εισήλθαν στον δημόσιο διάλογο έχοντας ως προμετωπίδα μια πρωτοφανή αντίληψη για την ηθική στην πολιτική, ενώ η αμετροέπεια τους αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της αλαζονείας που δημιουργεί η εξουσία τους. Η επιχειρούμενη προσπάθεια του ΔΗΣΥ και σχεδόν όλων των στελεχών του να «αποδείξουν» ότι ο Νίκος Αναστασιάδης δεν έχει καμία σχέση με τον δικηγορικό γραφείο που φέρει το όνομά του και ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος επίκρισης του Προέδρου γιατί δεν έχει αποδειχθεί τίποτε το μεμπτό, είναι πρωτοφανής συγκάλυψη ενός νοσηρού φαινομένου το οποίο εξακολουθεί να κυριαρχεί στην ενάσκηση της εξουσίας από τους σημερινούς κυβερνώντες. Υπάρχει μάλιστα η αίσθηση στην ηγεσία του ΔΗΣΥ ότι αυτή η χονδροειδής συγκάλυψη του Αναστασιάδη αποτελεί μια πετυχημένη συνταγή, επειδή στις τελευταίες εκλογές, με παρόμοιες παραμέτρους στον εσωτερικό διάλογο, ο ΔΗΣΥ έχει δικαιωθεί ή θεωρεί ότι έχει πετύχει. Αν το 27% του ΔΗΣΥ στις περασμένες βουλευτικές εκλογές είναι δικαίωση των θέσεών του, τότε ας μας εξηγήσουν εκεί στον Συναγερμό πώς αυτό το ποσοστό θα τους οδηγήσει σε νίκη στις προεδρικές εκλογές.

 

ΔΗΣΥ και προεδρικοί σύμβουλοι

Η παρουσία του ΔΗΣΥ στην εξουσία στην πραγματικότητα δημιούργησε τις συνθήκες ώστε η λειτουργικότητα των εσωτερικών σωμάτων του κόμματος να ατονήσει, να αυτοαναιρεθεί, να εκχωρηθεί το δικαίωμα του προβληματισμού και της δημιουργίας της σύνθετης άποψης, σε ένα μωσαϊκό ασύνδετων και ανερμάτιστων θέσεων πολιτικής σε όλα τα ζητήματα, όχι μόνο στην παρούσα φάση με τη διαφθορά στα ψηλότερα δώματα της εξουσίας, αλλά και σε σχέση με το εθνικό ζήτημα, όσο και με άλλα κοινωνικά θέματα που απασχολούν την κοινωνία. Η πολυτέλεια της διαχείρισης της εκτελεστικής εξουσίας μετέτρεψε το κόμμα της Δεξιάς σε ουρά μιας συγκεντρωτικής εξουσίας, η οποία εκχωρείται από το Προεδρικό και μερικούς αστείους τύπους που τυγχάνει να αποτελούν τους προεδρικούς συμβούλους. Την πολιτική αυτή, τόσο του Προέδρου όσο και της πάλαι ποτέ Κληριδικής παράταξης, θα την πληρώσει δυστυχώς ο τόπος. Ο ΔΗΣΥ χάνει την ευκαιρία της επανεκκίνησής του στην πολιτική δράση της χώρας, αλλά ταυτοχρόνως η κοινωνία χάνει τελεσιδίκως και την όποια εμπιστοσύνη της στην πολιτική και τους πολιτικούς.