«Όταν η ανθρώπινη αξία γίνεται bullied και δεν είναι δουλειά μας» της Μαρίας Θεριστή

Ξαφνικά μπήκε μέσα στο πλάνο μας, μια δικαστική απόφαση που μας είπε ότι ένας έφηβος πέθανε αβοήθητος, με άλλους γύρω να κοιτάνε χωρίς να κάνουν κάτι. Εκδόθηκε εκεί που το είχαμε ξεχάσει το συμβάν και μας είπε ότι υπάρχει bullying, ενώ ήταν πάντα το πρόβλημα κάποιων άλλων.

Λίγο πιο πριν, παρακολουθούσαμε το αποτέλεσμα μακροχρόνιου δικαστικού αγώνα για να πεισθούν οι ανακριτικές αρχές ότι ήταν εγκληματική ενέργεια ο θάνατος ενός στρατιώτη, ο οποίος υπήρξε επίσης θύμα εκφοβισμού.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι που δεν έκαναν κάτι; Εμείς, που ο μικρόκοσμος μας είναι το άλφα και το ωμέγα, που αν μας πούνε ότι ο γιος μας δέρνει άλλα παιδιά, τους κόβουμε την καλημέρα, ή αν στο χωριό ένα μωρό είναι επιθετικό στο σχολείο -επειδή έχει π.χ. κάποιο αναπτυξιακό πρόβλημα - μαζεύουμε υπογραφές να το διώξουν να πάει σε άλλο χωριό;

Εμείς, που δεν είναι η δουλειά μας και μας είπαν ότι το bullying δεν υπάρχει πια και πως τελείωσε; Από τότε που το ανακάλυψαν διάφοροι και κάνουν copy paste τις σχετικές θεωρίες; Επειδή στα σχολεία τις μοιράζουν σε γραπτά μανιφέστα στις αρχές του χρόνου και μετά, «μη μου τους κύκλους τάραττε» κάποιου καθόλου σπάνιου τύπου, καθηγητή ή δασκάλου;

Εμάς τώρα, θα μας την πούνε τα δικαστήρια, ότι βλέπαμε και δεν κάναμε κάτι;

Εμείς οι μέσοι νοικοκυραίοι του Χρυσοπράσινου φύλλου, διδάσκουμε με το παράδειγμά μας τα αγόρια μας και δεν δεχόμαστε ούτε μύγα στο σπαθί μας. Τα φλομώνουμε σε τέχνες αθλητικές, ενίοτε και πολεμικές να γίνουν παλικάρια.

Μόλις κοντεύουν να τελειώσουν το δημοτικό, τους διοργανώνουμε ατέλειωτα καταναλωτικά γενέθλια και φιέστες σε γήπεδα και τόπους με events προσομοίωσης, είτε πολέμου είτε τεχνολογικών ασυναρτησιών ακόμα και επιθετικότητας ( βλ. paint ball και άλλες αππωμάρες).

Εμείς, οι μέσοι νοικοκυραίοι το προτιμάμε το παιδί μας επιθετικό και πονηρό, παρά ευαίσθητο και με ενσυναίσθηση. Του μαθαίνουμε ακόμα πότε είναι η δουλειά του και πότε δεν είναι. Τώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, λίγο μετά τις 28 Οκτωβρίου, τα παιδιά στα γυμνάσια, κάνουν αστεία μαθαίνω, με τον Χίτλερ και χαιρετάνε για πλάκα, ναζιστικά.

Αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε;

- Μα είναι των άλλων τα παιδιά. Πάντα των άλλων.

Οι πιο ισχυροί και βαρύμαγκες του σχολείου, λίγο μετά το δημοτικό, εκλέγονται πρόεδροι τάξεων, οι κλίκες αρχίζουν να λαμβάνουν σχηματισμό, στα σχολεία συνεχίζουν να αποκαλούν την κάθε εμπλοκή και κάθε επεισόδιο ως δήθεν απλό τσακωμό, όπως επίσης ως τσακωμό ονοματίζουν και την επίθεση ισχυρού απέναντι σε αδύνατο.

Άντε τώρα να του θυμίσεις του παιδιού σου το χρέος του προς τον αδύνατο… άντε τώρα να του θυμίσεις ότι δεν πρέπει να σωπαίνει αν βλέπει να αδικείται κάποιο παιδί, άντε τώρα να του υποδείξεις ότι θα πρέπει να πει την αλήθεια για τους bullies και τι έκαναν, ακόμα και αν αυτά είναι παιδιά των κολλητών της μάνας ή του πατέρα του. Τι να του πεις από την άλλη, όταν λέει πως δεν υποφέρεται το άκουσμα του λεξιλογίου που ακούγεται στα σχολεία;

Το θέμα όμως ξεκινά από το νηπιαγωγείο, όταν μια μέρα σου πει το παιδί σου «δεν θέλω να πηγαίνω νηπιαγωγείο επειδή βάζουν στο ράδιο το πουλάκι τσίου και συνέχεια το πατάει ένα τρακτέρ και δεν θέλω να το βλέπω να το πατάει τρακτέρ». Τι να του πεις, ε; Να του πεις απλά να συνηθίσει τη θέα και πως δεν είναι προφανώς η δουλειά του;

Κι αν μια μέρα πάλι, το παιδί σου δυόμισι χρονών, σου δείξει έξω από το νηπιαγωγείο τη Φιλιππινέζα καθαρίστρια και σου πει αυτολεξεί: «Αυτή είναι η Μάρτζορυ. Μόνο η Μάρτζορυ αγαπά τα παιδάκια», μην ανησυχήσεις.

Θα το θυμάσαι μέχρι τα γεράματα ίσως, αλλά είναι η αγάπη το παν; Δεν πληρώνονται σε νηπιαγωγεία και σχολεία για να αγαπάνε.

‘Υστερα, αν στο δημοτικό σου πει το παιδάκι σου «είσαι η μόνη μάνα που μιλά και στα άλλα παιδιά και δεν δείχνει αγάπη μόνο στο δικό της», πάλι μην ανησυχήσεις για τον κόσμο γύρω σου. Έτσι είναι ο κόσμος στην ξερόνησο. Δεν είναι δουλειά του. Δεν συμβαίνει κάτι δίπλα του, αλλά στο μακρινό Θιβέτ. Και δεν είναι νιρβάνα. Είναι Φάτα Μοργκάνα. Παραπλανητικοί αντικατοπτρισμοί. Πραγματικά δεν είναι δουλειά του. Δεν είναι δουλειά του αν ορφανέψει ένα παιδί ή αν θα ανοίξει την πόρτα του στο παιδί ενός μετανάστη, ή ευάλωτου.

Εσύ θα ξεχάσεις μια μέρα τα απειλητικά μηνύματα που σου έστελνε η μάνα ενός bullie. Θα έχεις ήδη ξεχάσει τους αδέξιους χειρισμούς δασκάλων και καθηγητών. Μπορεί και να έχεις σταματήσει να παλεύεις να αποδείξεις ότι δεν ονοματίζεται τσακωμός η επίθεση ισχυρού προς τον αδύνατο.

Ή να αποδείξεις ότι ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξία δεν είναι κάτι που ενεργοποιείται μόνο όταν θιγούν τα συμφέροντά σου. Το να προσπαθεί να τα βάλει κανείς με το bullying στην Κύπρο είναι σαν να προσπαθεί να τα βάλει με έναν αόρατο εχθρό που μεταλλάσσεται συνέχεια σε ένα περιβάλλον χωρίς ουσιαστικές θεραπείες, χωρίς νομοθεσία, χωρίς μηχανισμούς αντανακλαστικών. Το Bullying μιμείται τους μηχανισμούς ιού. Επινοεί τρόπους επιβίωσης σαν κατσαρίδα. Θα ψιθυρίζει π.χ. με εγγαστρίμυθη φωνή την ώρα που περνάς και θα σε αποκαλεί psychο, και άντε να το καταγγείλεις. Θα σου πούνε ότι ακούς φωνές. Φαντάσου τέλος, να είναι οι γονείς των bullies, αυτοί που κάνουν και το φρικτό bullying της ανθρωποφαγίας σε χώρους εργασίας… Πού ζούμε, ε;