«Ποιοι είναι οι "μυθοπλάστες¨ και οι "παραφραστές";» του Θεόδωρου Θεοδώρου

 

 

Τα επίσημα πρακτικά των συναντήσεων του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες με τα εμπλεκόμενα μέρη πριν το τραγικό δείπνο της 6ης Ιουλίου του 2017 στο Κραν Μοντανά, καθώς και αυτά του δείπνου που ακολούθησε, είναι πλέον γεγονός. Όλα στο φως.

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Αυτοί που αμφισβητούν τη στάση που τήρησε η δική μας πλευρά, όχι μόνο στηρίζουν τις τουρκικές θέσεις αλλά, διά στόματος του ιδίου του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι μυθοπλάστες, παραφραστές των εγγράφων και προσποιούνται ότι δεν κατανοούν.

Οι συνήθεις ύποπτοι της «όποιας λύσης», άλλως τα «ανανικά απομεινάρια», οι «τουρκοπροσκυνημένοι», οι της «γονυκλισίας» και πάλι στο στόχαστρο των «πατριωτικών δυνάμενων». Είτε υιοθετούν το «διάβαζε και μη ερεύνα», είτε δεν κατανοούν το τι διαβάζουν. Ίσως όλοι αυτοί, εκτός από μειωμένων εθνικών αντιστάσεων, να είναι τελικά και μειωμένης νοημοσύνης και αντιλήψεως.

Το κλίμα που επικρατεί δεν είναι πρωτόγνωρο. Δυστυχώς, η τοξικότητα θυμίζει την περίοδο πριν το δημοψήφισμα του 2004. Οι δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, των πλείστων αρχηγών των κομμάτων και τα γραφόμενα ή λεγόμενα στα διάφορα ΜΜΕ, καθώς και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναδεικνύουν ένα αδικαιολόγητο αίσθημα έπαρσης για το «άψογο» της δίκης μας στάσης, αλλά και λαϊκή οργή ενάντια στην αντίθετη άποψη.

Η παραπλάνηση και η παραπληροφόρηση στην ημερήσια διάταξη. Το ίδιο σκηνικό όπως κατά το δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν. Ένα φαινόμενο που πολύ ορθά, ο τότε πρόεδρος του ΔΗΣΥ και σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε καταγγείλει στις Βρυξέλλες.

Ποιοι είναι όμως όλοι αυτοί οι παραφραστές και μυθοπλάστες που τολμούν να διαφωνούν με τη δική μας ανάγνωση και ερμηνεία των επίσημων πρακτικών των ΗΕ;

Δυστυχώς για τους σημερινούς κυβερνώντες είναι οι ίδιοι που το 2004, θέτοντας σε κίνδυνο την επαγγελματική ή πολιτική τους καριέρα, αλλά και με τεράστιο προσωπικό και πολιτικό κόστος, δεν παρασύρθηκαν από το λαϊκό ρεύμα, μόνο και μόνο για να γίνουν αρεστοί ή για να ανελιχθούν πολιτικά. Η τραγική δε ειρωνεία, ο πρώτος που είχε επισημάνει το γεγονός αυτό ήταν ο τότε πρόεδρος του ΔΗΣΥ, κατά την ιστορική του ομιλία στο συνέδριο του κόμματος για το σχέδιο Ανάν, στις 15 Απριλίου του 2004.

«Σαν υπεύθυνος ηγέτης μιας παράταξης που έταξε σαν έναν από τους ιδρυτικούς της στόχους την επανένωση της πατρίδας μας, θα ένιωθα ανάξιος αν τούτη την κρίσιμη ώρα παρασυρόμουν από το λαϊκό ρεύμα για να γίνω αρεστός, αλλά και συνάμα συνυπεύθυνος για τα όσα θα επακολουθήσουν από την απόρριψη της προτεινόμενης λύσης».

Το εκπληκτικό δε αν κάποιος ανατρέξει στην τότε αρθρογραφία και δηλώσεις αναφορικά με το εθνικό θέμα, τα γραφόμενα αυτών που σήμερα στοχοποιούνται ήσαν ακριβώς τα ίδια με τα σημερινά. Ή, αν χρησιμοποιήσουμε τις δηλώσεις του Προέδρου, τους ιδίους «μύθους» έγραφαν και έλεγαν και τότε και τώρα.

Το μεγάλο ερώτημα είναι το τι έχουν όλοι αυτοί οι παραφραστές παραφράσει. Mε μια προσεκτική ανάγνωση, ούτε δεύτερη χρειάζεται, των πρακτικών, αφήνοντας κατά μέρος τους προφανείς τακτικισμούς, το αβίαστο συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι πήγαμε στο Κραν Μοντανά εσκεμμένα με κόκκινη γραμμή το «μηδέν εγγυήσεις μηδέν στρατεύματα», δηλαδή, κατά τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ, με μαξιμαλιστικές θέσεις και όπως ήταν αναμενόμενο αντικρύσαμε την άρνηση της Τουρκίας. Μήπως όμως το 2004 υπήρξε πρόνοια για κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, καθώς και αποχώρηση των στρατευμάτων από την πρώτη ημέρα;

«Θέλατε να δεχθούμε τη διατήρηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, καθώς και την παραμονή εσαεί των κατοχικών στρατευμάτων;», είναι το ρητορικό ερώτημα που προβάλλεται από τους πολέμιους αυτών που, έστω εν τη βλακεία τους, ερμηνεύουν με διαφορετικό τρόπο τα πρακτικά του Κραν Μοντανά.

Όμως όλοι αυτοί, οι σημερινοί μυθοπλάστες, ούτε τότε, το 2004, παραγνώριζαν τα αρνητικά του σχεδίου των ΗΕ αναφορικά με τα θέματα ασφάλειας. Πρώτος μάλιστα ο τότε ηγέτης του ΝΑΙ, όπως ανέφερε στην ομιλία του, αν και είχε πλήρη επίγνωση των κινδύνων, άκουσε το κτύπημα της ιστορίας, γιατί η τότε λύση που είχε προταθεί οδηγούσε στην επανένωση της πατρίδας μας.

«Θέλω να εξομολογηθώ με ειλικρίνεια πως θα ήμουν ο πρώτος που θα παραγνώριζα τους όποιους κινδύνους. Θα ήμουν από τους πρώτους που θα στρατευόμουν στην πρώτη γραμμή για το ΟΧΙ, θα ήμουν ίσως έτσι και δημοφιλής, αν δεν πίστευα πως, παρά τα όποια αρνητικά που περιέχονται στην προτεινόμενη λύση ή τις εύλογες ανησυχίες, η προτεινόμενη λύση δεν οδηγούσε στην επανένωση της πατρίδας μας και δεν τερμάτιζε οριστικά την ντροπή που κουβαλούμε από το 1974».

Μήπως, δεκαεφτά χρόνια μετά τον Απρίλιο του 2004 ή τέσσερα και πλέον χρόνια μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά, «ξεπλύναμε» την ντροπή που κουβαλούμε από το 1974; Αντίθετα, μετά το Κραν Μοντανά από θύματα καταντήσαμε, για τον διεθνή παράγοντα, συνυπεύθυνοι, τουλάχιστον όπως ο ίδιος ο ΓΓ καταγραφεί στις εκθέσεις του. Μπορεί να κομπάζουμε για το ότι είμαστε πλήρες μέλος της Ενωμένης Ευρώπης αλλά, κακά τα ψέματα, αδιάλλακτους και αναξιόπιστους μας θεωρούν οι «κουτόφραγκοι» εταίροι μας.

Ο πόλεμος που δέχονται οι «αντιφρονούντες», αναφορικά με τα διαμειφθέντα στο ελβετικό θέρετρο, δεν άρχισε τώρα. Μετά το ναυάγιο, όποιος τολμούσε να «αρθρώσει» διαφορετικό αφήγημα από το δικό μας, τον χλεύαζαν και τον γελοιοποιούσαν. «Δεν ασχολούμαι με καιρικά φαινόμενα», ήταν η απάντηση του Προέδρου προς τον Αβέρωφ Νεοφύτου, όταν μίλησε για το περίφημο «Τσουνάμι».

Δικαίωμα του καθενός να χλευάζει και να επιτίθεται, διαχωρίζοντας τους πολίτες σε πατριώτες και μειοδότες. Όμως στο τέλος, είτε αρέσει σε ορισμένους είτε όχι, θα φτάσουμε στη μεγάλη αλήθεια, η οποία θα καταγραφεί από την ιστορία χωρίς μύθους και παραφράσεις.

Κατά τη σοφή ρήση του Γερμανού φιλόσοφου Άρθουρ Σοπενχάουερ, «κάθε αλήθεια περνάει από τρία στάδια. Πρώτα γελοιοποιείται. Μετά βρίσκει σφοδρή αντίθεση. Και στο τέλος θεωρείται αυτονόητη».

 



***Ο Θεόδωρος Θεοδώρου