Κι όσοι δεν έχουν ψωμί, Φούλη, ας φάνε παντεσπάνι

Δύο ήταν οι κυρίαρχες ειδήσεις από τον χώρο του ΔΗΣΥ χθες. Μοιάζουν ασύνδετες και άσχετες μεταξύ τους, ωστόσο, υπάρχει κάτι εξαιρετικά σημαντικό που τις συνδέει. Και αξίζει, πραγματικά, να το προσέξει κανείς.

Η πρώτη ήταν η «κίνηση ματ», όπως την εκτίμησαν πολλοί, του Αβέρωφ Νεοφύτου να καλέσει τον Νίκο Χριστοδουλίδη σε εσωκομματικές εκλογές, από τις οποίες όποιος νικήσει θα είναι, λέει, και ο υποψήφιος του κόμματος για τις προεδρικές εκλογές.

Προσωπικά, δεν πιστεύω καθόλου ότι ήταν «κίνηση ματ». Αν διαβάσει κανείς την ανακοίνωση του Αβέρωφ Νεοφύτου προσεκτικά, μάλλον πρόκειται περισσότερο για κίνηση εκνευρισμού και κυρίως απώλειας ψυχραιμίας. 

Και δεν θα σταθώ καν στο λεκτικό κομμάτι και τις τουλάχιστον αψυχολόγητες και άβολα άκομψες για τις περιστάσεις αναφορές σε «χρυσόψαρα», ανέντιμους και διάφορα άλλα ποδοσφαιρικού επιπέδου, τα οποία σίγουρα δεν παραπέμπουν σε σοβαρό διάλογο και ενόψει προεδρικών εκλογών. Αυτά, όμως, αφορούν τους ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ.

Δεν πιστεύω ότι ήταν «κίνηση ματ», γιατί απλούστατα βασίζεται σε μία συλλογιστική άκρως αυθαίρετη και αρκούντως προκλητική και για εμάς τους υπόλοιπους. 

Βλέποντας ότι ο ΥΠΕΞ δεν τσίμπησε και αρνήθηκε να κατέβει στις εσωκομματικές διαδικασίες τις οποίες προκήρυξε άρον - άρον ο Αβέρωφ Νεοφύτου για να τον εξουδετερώσει, ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ απέφυγε την υστάτη το μπούμερανγκ και κατέφυγε σε ένα δεύτερο πυροτέχνημα, προτείνοντας στον Νίκο Χριστοδουλίδη εσωκομματικές εκλογές, υπό τον όρο αυτός που θα κερδίσει να είναι ο νέος πρόεδρος του ΔΗΣΥ και ο υποψήφιός του για την προεδρία της Δημοκρατίας.

Με άλλα λόγια, όποιος από τους δύο είναι ο νέος πρόεδρος του ΔΗΣΥ -με τον Αβέρωφ Νεοφύτου σαφώς να ελέγχει δέκα χρόνια μετά τον κομματικό μηχανισμό ο οποίος επηρεάζει και μάλιστα άμεσα «τις 51.000 μέλη» (sic)- θα είναι και ο υποψήφιος για την προεδρία. 

Και μετά; Εάν εκλεγεί; Θα τηρήσει την παράδοση του ΔΗΣΥ να παραιτηθεί από την ηγεσία για να αναλάβει το ύπατο αξίωμα του τόπου; Λογικά. 

Ωραία. Προσπαθώ να καταλάβω, λοιπόν, προς τι οι εσωκομματικές εκλογές - εξπρές και πόσο σεβασμό δείχνουν αρχικώς στο ίδιο το κόμμα, μιας και πρόκειται για μια διαδικασία επιλογής υποψηφίου η οποία δεν γίνεται ως τέτοια, μόνο και μόνο επειδή δεν τσίμπησε ο ΥΠΕΞ με το προηγούμενο κόλπο Αβέρωφ. Προσπαθώ επίσης να εντοπίσω τον σεβασμό που η κίνηση αυτή αφήνει έναντι άλλων ενδιαφερόμενων υποψηφίων οι οποίοι καλούνται να παραστήσουν τους κομπάρσους στη μονομαχία Αβέρωφ - Χριστοδουλίδη, επειδή ο πρώτος νιώθει πως δεν του βγαίνει όπως θα ήθελε και επειδή φοβάται τις απώλειες από το ρεύμα του δεύτερου, το οποίο είναι επίσης γεγονός.

Εάν λοιπόν, σκέφτομαι, ο Αβέρωφ Νεοφύτου είναι ικανός να κάνει (πάλι) λάστιχο το κόμμα του αλλά και τις ιερές -θα έπρεπε να είναι- διαδικασίες του και να μετατρέψει ακόμα και την πιο σοβαρή εσωκομματική διαδικασία σε ένα νέο show για δικό του πολιτικό όφελος και με προοπτική μιας επανάληψης αναγκαστικής σε κάτι μήνες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για το ίδιο το κόμμα, τότε, τι είναι αλήθεια ικανός να κάνει υπό την ιδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας;

Αρκετά δεν έχουν πληγεί οι θεσμοί και το κύρος τους δέκα χρόνια μετά που ανέλαβαν την εξουσία και με τον Αβέρωφ Νεοφύτου να την κάνει για τις Μαλδίβες ή απλά να εξαφανίζεται με κάθε νέα βρομιά που έβγαινε στην επιφάνεια; Πόσο χαζοί θεωρεί ότι είναι οι πολίτες αλήθεια;

Και κάπου εδώ έρχομαι στη δεύτερη είδηση από τον ΔΗΣΥ. Κινητοποιήθηκε, λέει, το σύμπαν για να βρεθεί το παλιοτόμαρο εκείνο το οποίο εξύβρισε τον αντιπρόεδρο του κόμματος και βουλευτή Ευθύμιο Δίπλαρο, τη νοσούσα σύζυγό του και τα παιδιά του στο Twitter. Δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να έχει ίχνος συνείδησης και να μην έγινε έξαλλος όταν είδε τι έγραψε αυτός ο αλήτης.

Όμως, δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει τη μικρή εκείνη λεπτομέρεια του ζήλου του κόμματος, των αρχών και μιας κυβέρνησης η οποία ενώ υπήρξαν δεκάδες περιστατικά πολύ σοβαρών απειλών, ευαισθητοποιήθηκαν μόνο σε δύο περιπτώσεις. 

Η δεύτερη, δικαιολογημένα, στην περίπτωση Δίπλαρου και η πρώτη, αδικαιολόγητα, στην περίπτωση που γράφτηκε ένα περιπαιχτικό σχόλιο για τον πατέρα της τέως υπουργού Δικαιοσύνης και νυν μονίμως αναζητούσας προσοχή στα ΜΚΔ κυρίας Γιολίτη.

Εδώ είναι που συνδέονται τα δύο. Σε μια χρονική στιγμή όπου τα πάντα σ’ αυτή τη χώρα κρέμονται από μία κλωστή και όταν το ένα τρίτο του κόσμου κινδυνεύει από τη φτωχοποίηση ή την έχει ήδη υποστεί, με τους άλλους ή πολλούς άλλους να μην απέχουν και πολύ πια, είναι τουλάχιστον πρόκληση το κυβερνών κόμμα να συνεχίζει να ασχολείται με την κάψα του όποιου Φούλη να γίνει Πρόεδρος έναν χρόνο πριν τις εκλογές και την ίδια ώρα στα αυτονόητα, όπως την προστασία από απειλές, όχι απλές ύβρεις, να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Όπως και σε κάθε τι άλλο, άλλωστε.

Κάποια στιγμή, εάν αξίζουμε καλύτερα, οφείλουμε και να τα απαιτήσουμε. Δεν νομίζετε;