Το εμβόλιο του διαγωνίσματος

 

Αυτές τις ημέρες στα κυπριακά σχολεία κορυφώνεται το μεγάλο πάρτι των διαγωνισμάτων. Όλοι οι μαθητές κρατάνε καθημερινά ένα δύο διαγωνίσματα στην τσάντα τους τα οποία παίρνουν σπίτι τους για να τα υπογράψει η μάμα και ο παπάς. Πολλοί μαθητές δεν τα δείχνουν στους δικούς τους για να μην ακούσουν φωνές, άλλοι τα υπογράφουν μόνοι τους και πάντα οι καθηγητές τους δείχνουν κατανόηση σε αυτού του τύπου την πλαστογραφία.

Τα διαγωνίσματα στο κυπριακό γυμνάσιο και λύκειο δεν είναι ποτέ τα ίδια. Το κυπριακό Υπουργείο Παιδείας για να αποφεύγει αχρείαστους πονοκεφάλους, δηλαδή, έξτρα δουλειά (αναβαθμολογήσεις, επιστολές, καταγγελίες, διαμαρτυρίες κ.λπ.), φροντίζει να στέλνει για κάθε μάθημα «ενδεικτικό διαγώνισμα» όπου όλοι πρέπει να ακολουθήσουν και ακριβώς εδώ στο μικρό μας νησί, το «ενδεικτικό» καθίσταται υπογείως «υποχρεωτικό», αφού όλοι οι καθηγητές και καθηγήτριες ακολουθούν τον ίδιο «τύπο» διαγωνίσματος.

Και ενώ ο στόχος είναι τα διαγωνίσματα να είναι περίπου διαμορφωμένα στο επίπεδο της τάξης, ποτέ δεν θα συμβεί αυτό, αφού το επίπεδο της κυπριακής τάξης είναι κανονικά και με τον νόμο «μικτό», δηλαδή, σε κάθε τάξη πρέπει να μπαίνουν όλα τα επίπεδα των μαθητών.

Πολλές καθηγήτριες σπουδαίες και τρανές κάνουν πολύ δύσκολα διαγωνίσματα. Έτσι, ο Κωστάκης που στον κύριο Αντρέα θα έπιανε 18 στα μαθηματικά, επειδή του κάνει η κυρία Τασούλα πιάνει 16. Η κυρία Τασούλα, μάλιστα, είναι καλύτερη περίπτωση από τον κύριο Γιώργο, που αν του έκανε αυτός θα είχε 14 επειδή δεν τα πολυκαταφέρνει στο μάθημά του, όντας υπερβολικά νευρικός. Το φαινόμενο αυτό το συναντάς παντού σε κάθε σχολείο και γρήγορα οι μαθητές το συνηθίζουν, όπως συνηθίζει ο σκλάβος το μαστίγωμα. Οι πιο σοφοί παιδαγωγοί, μάλιστα, έβγαλαν και ολόκληρη θεωρία για το συγκεκριμένο φαινόμενο που περίπου λέει πως …οι διαφορές αυτές μέσα στο κυπριακό σχολείο είναι οι μετέπειτα κοινωνικές διαφορές και θα πρέπει να τις αποδεχτεί ο μαθητής για να μάθει να προσαρμόζεται στην κοινωνία. Τούτο από μόνο του αποδεικνύει πως στο κυπριακό σχολείο σε καμιά περίπτωση δεν προάγεται η αμφισβήτηση ή …η «κριτική σκέψη» που λένε και οι ίδιοι οι δημιουργοί του. Η κριτική σκέψη θα πρέπει να έχει ως κύριο συστατικό της την ελευθερία της άποψης και όπου δεν υπάρχει ελευθερία της άποψης, ελευθερία στο διαγώνισμα, ευελιξία και βαθμολογική κατανόηση και πολλά άλλα τέτοια, πάντα θα επιστρέφουμε στο ίδιο πισωγύρισμα και στη μυρωδιά της συντήρησης. Ίσως γι' αυτό ο μαθητής του 15 πολύ γρήγορα πείθεται πως θα φέρνει για πάντα 15. Διότι το 15, το 10 και το 8, μέσα σε ένα σύστημα δυσλειτουργικό και αντιφατικό, είναι πολλά βολικό να κάθεται στον εαυτό του, αυτό που λέμε «έκατσε στα αυκά του»…