Ο μαρουλόκαμπος, οι έγνοιες τους και η δική μας

«Kάτω στο μαρουλόκαμπο δυο γριάδες εμαλώναν / κι η μια 'λεγεν της αλλονής εσύ τον άντρα μου 'χεις. Aν έχω 'γώ τον άντρα σου να πάθω και να ράνω / να γκρεμιστώ απ’ τα λάχανα να πέσω στα μαρούλια / κι απ’ τα μαρούλια στον χαλβά κι απ’ τον χαλβά στην πίτα…».

Δημοτικό το τραγούδι για όσους δεν έτυχε να το ακούσουν. Ένα από τα αμέτρητα που έσωσε η μεγάλη Δόμνα Σαμίου.

Η πίτα είναι βέβαια το ζητούμενο. Για εκείνους, όχι για εμάς. Θεωρητικά, ναι, είναι και για μας, στην υγειά μας γίνεται όλο τα πανηγύρι και χωρίς τα κορόιδα της υποθέσεως πίτα δεν ζημώνεται, μικρή όμως, αλλά σημαντική η λεπτομέρεια, πως την πίτα αυτή εμείς ούτε την είδαμε, ούτε πρόκειται να τη δούμε. Άλλοι τη χαίρονται. Ειδικά όσο μένουμε παρατηρητές και δεν αντιδρούμε.

Ξέρω, θα μου πείτε το γνωστό «τι να κάνουμε;». Και εγώ κλασικά θα απαντήσω πως η δημοκρατία είναι μια αργή διαδικασία συμμετοχής και δεν γίνεται αλλιώς, δεν σώζεις τίποτα από μόνος σου, ούτε μπορείς και ούτε πρέπει. Ο καθένας μας είμαστε μια ψηφίδα στην εικόνα και ώς εκεί. 

Αν στο μυαλό σου -εσύ- γεννήθηκες για να είσαι ο καλλιτέχνης; Όλοι μας κατά καιρούς. Ένα Hard Restart θέλει απλά το μυαλό σου. Αυτό έχει το πρόβλημα, όχι το σύστημα. Το σύστημα μια χαρά είναι. Μόνο που για να δουλέψει, για να βγάζει εικόνα, θέλει τις ψηφίδες ζωντανές. Όχι αμέτοχες. 

Εδώ την παθαίνουν οι περισσότεροι. Πέντε χρόνια δεν μετέχουν, όταν έρθει η ώρα δεν ψηφίζουν και τα επόμενα πέντε χρόνια διαμαρτύρονται όπως έκαναν και τα προηγούμενα. Δεν έχει τίποτα το συγκλονιστικό όμως το σύστημα. Δεν μπορεί να είσαι ο ήρωας, να ανυψώσεις τον εαυτό σου, πόσω μάλλον να τον εξυψώσεις. 

Είναι απλώς μια ανιαρή, απαραίτητη διαδικασία συμμετοχής για να βγαίνει η εικόνα. Διότι εάν δεν τη βγάλεις εσύ και οι υπόλοιποι, θα τη βγάλουν κάποιοι άλλοι. Και πάλι θα διαμαρτύρεσαι. Αλλά δεν έχει τίποτα το συναρπαστικό. Καθήκον ονομάζεται. Κανείς δεν θα σε μάθει ποτέ και ακόμα και εάν σε μάθει, κανείς δεν θα πρόκειται να σε θυμάται όταν η ψηφίδα σου θα φάει τα ψωμιά της. Αλλιώς είναι που μπορείς και πρέπει να το χαρείς.

Πίσω στο σημείο από το οποίο ξεκίνησα, πριν μακρηγορήσω. Τι περιμένουμε από τους πολιτικούς στη διεκδίκηση της πίτας; Περιμένουμε προτάσεις. Όπως επίσης περιμένουμε να είναι σε θέση, εκτός από τη δική τους ματαιοδοξία να μπορούν να λειτουργούν στη βάση μιας μίνιμουμ αντίληψης για το τι συμβαίνει γύρω τους.

Έχουμε πια «μεγαλώσει» ως κοινωνίες και λογικό είναι να μην χάφτουμε τα περί υπηρεσίας τους στο κοινωνικό σύνολο, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις. Όσο πιο πολύ ακούς ότι ένας πολιτικός θέλει να σε υπηρετήσει, τόσο πιο μακριά πρέπει να φεύγεις. Όμως, η ουσία δεν είναι εκεί.

Η ουσία είναι στο εάν έχει κάτι να σου πει. Πρακτικά. Δεν χρειάζονται προγράμματα για να καταλάβεις εάν κάποιος έχει αντίληψη για το συμβαίνει γύρω του και εάν μπορεί και θέλει κυρίως να το αλλάξει. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, εάν δεν το έχει πει ο πρότερός του/της βίος, μπορείς εάν μη τι άλλο να καταλάβεις εάν έχει κάτι να πει και πόση ώρα της μέρας του περνάει προσπαθώντας να προτείνει κάτι πέρα από τον ίδιο του/της τον εαυτό.

Τα... εγώ νομίζω πως μπορώ, είναι ήδη ένδειξη αποτυχίας, πόσω μάλιστα όταν το αυτολιβάνισμα δεν συνοδεύεται και από ένα παράδειγμα έστω για το τι μπορεί και το πώς θα το μπορέσει. Άνθρωπος ο οποίος/η οποία μπαίνει στην όποια διεκδίκηση χωρίς να σου λέει απλά και πειστικά γιατί το κάνει -σε σχέση με εσένα όχι με εκείνον/εκείνη!..- δεν μπορεί να είναι σόι. Και να θέλει να είναι, σπανίως μπορεί. 

Έχουμε πάθει τόσα και τόσα σ’ αυτή τη χώρα με τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τόσων περιπτώσεων κάτω του μετρίου - κι αυτοί είναι δυστυχώς οι… καλύτεροι του συγκεκριμένου είδους. Έχουμε ζήσει και πολύ χειρότερα και φοβάμαι ότι τα βάσανά μας είναι ακόμα πίσω. 

Σε μια στιγμή δύσκολη, πολύ δύσκολη, όπου τα πάντα είναι ρευστά και ενώ βρισκόμαστε ακόμα στο κέντρο της δίνης της πανδημίας και όσων φέρνει και θα φέρει, εγώ προσωπικά δεν έχω ούτε την ώρα ούτε και την όρεξη να ακούσω γιατί θέλει ο ένας ή ο άλλος να κυβερνήσει τη χώρα.

Δεν με κόφτει καν.

Θέλω να ακούσω πώς θα την κυβερνήσει. Τι μου προτείνει, επιμένω, πέρα από τον εαυτό του και την παραφουσκωμένη από τις μωροφιλοδοξίες του αυτοεκτίμηση -αν μπορείς να την πεις κι έτσι, για λόγους ευγένειας έστω- αλλά και πώς σκοπεύει να το πετύχει. Απλά. Πρακτικά. Ανιαρά αν θέλετε.

Το τελευταίο που θα έπρεπε να γινόμαστε αυτή τη στιγμή έναν χρόνο πριν τις εκλογές, είναι θεατές στο ξεδίπλωμα των τσαλακωμένων «εγώ» του κάθε κατά φαντασίαν ικανού και της προσωπικής του ατζέντας. Δεν τους τα τσαλακώσαμε εμείς τα «εγώ» τους. Η όποια αίσθηση επαφής με την πραγματικότητα είναι που τους τα τσαλακώνει. 

Οι καβγάδες τους από εκεί ξεκινούν. Ας μείνουν και εκεί, όσο έχει να κάνει με εμάς, λοιπόν. Μακριά από εμάς. Οι καβγάδες τους επίσης. Η προσοχή μας ας στραφεί σε εκείνους που έχουν να πουν κάτι που μας αφορά εμάς.