Μια «κανονική» μέρα στον Πελλότοπο

Παρακολουθούσα χθες τη συνεχιζόμενη δημόσια συζήτηση για τα νέα μέτρα που εξαγγέλθηκαν ενάντια στην πανδημία, σε μια μάλιστα στιγμή που οι ειδικοί προειδοποιούν για την εξέλιξη της ιστορίας με την Όμικρον και την όποια δυνατότητά μας να το διαχειριστούμε.

Οι ειδικοί. Ας αρχίσουμε από αυτούς. Οι ειδικοί, οι οποίοι εμμέσως πλην σαφώς κατήγγειλαν την κυβέρνηση ότι πήρε αποφάσεις πριν να διαβουλευθεί μαζί τους, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν συμφωνούν με κάποια από τα μέτρα αυτά, αλλά και ότι η κυβέρνηση δεν υποχρεούται να τους συμβουλευθεί πριν να καταλήξει σε μέτρα.

Είναι λογικό να μην δεσμεύεται από τις απόψεις των ειδικών η κυβέρνηση, η οποία είναι υποχρεωμένη να σταθμίσει όλους τους παράγοντες, περιλαμβανομένης και της οικονομίας. Είναι όμως δυνατόν να μην συμβουλεύεται η κυβέρνηση την επιτροπή των εμπειρογνωμώνων;

Ένας επιστήμονας έθεσε λ.χ. ένα απλό ερώτημα: εάν δεν επιτρέπεται, είπε, στους ανεμβολίαστους να μπαίνουν σε κλειστούς χώρους -εστίασης, καταστήματα κ.λπ.- τότε γιατί επιτρέπεται να πηγαίνουν στη δουλειά τους; Δεν το έθεσε παίρνοντας θέση στη διαμάχη που υπάρχει. Το έθεσε στη βάση της απλής λογικής και κυρίως της επιστημονικής λογικής.

Όλα αυτά γίνονταν την ώρα που οι γιατροί του Νοσοκομείου Αναφοράς προειδοποιούσαν ότι το νοσηλευτήριο φτάνει σε όρια πληρότητας, ότι οκτώ στους δέκα στις ΜΕΘ είναι ανεμβολίαστοι και ότι ο αριθμός των εισαγωγών αυξάνεται. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως οι γιατροί θα αρχίσουν και πάλι να επιλέγουν ποιος θα διασωληνωθεί και ποιος όχι, με τα κριτήρια να μην αφορούν το εάν είναι εμβολιασμένος/η ή όχι, αλλά πόσες είναι οι πιθανότητες επιβίωσης.

Με άλλα λόγια, ένας γιατρός ο οποίος έφαγε τη ζωή του στα πανεπιστήμια για να μάθει να σώζει ανθρώπους, θα βρεθεί και πάλι στη θέση να αφήσει στο έλεος της τύχης ηλικιωμένους, ανθρώπους με υποκείμενα νοσήματα και άλλους, οι οποίοι είναι πιο πιθανό να καταλήξουν από τον κορωνοϊό. Δεν νομίζω να υπάρχει πιο φρικτό πράγμα, για τον/τη γιατρό που έρχεται σε αυτή τη θέση, αλλά και για όλους μας ως κοινωνία που τον/την αναγκάζουμε.

Θα μου πείτε, εμείς τον αναγκάζουμε; Ναι. Χθες, επίσης, επιμένω να σας υπενθυμίζω ενόσω συνέβαιναν όλα αυτά, παρακολουθούσα αναρτήσεις από μερικούς χώρους εστίασης -λίγους ευτυχώς αλλά και πάλι η ντροπή για την ανθρώπινη ευφυία είναι μεγάλη- οι οποίοι δήλωναν ότι αναστέλλουν τη λειτουργία τους επειδή, λέει, δεν θέλουν να… διαχωρίζουν τους ανθρώπους σε εμβολιασμένους και μη!

Αυτό που ο καθένας την έχει δει φιλόσοφος στο Facebook και όλοι έχουν αποφασίσει ότι μπορούν να αναλύουν τα πάντα, από τα ιατρικά μέχρι τις αρχές του Δικαίου, την ώρα που -εδώ- γυρίζουν τις σιεφταλιές, είναι άλλωστε και το πιο παλαβό των ημερών.

Είναι σχεδόν εξίσου παλαβό με το άλλο, αυτό που πουλούν κάποιοι «ξύπνιοι» δικηγόροι, οι οποίοι μιλούν για «αντισυνταγματικά» μέτρα και ψαρεύουν πελάτες στον χώρο των αντιεμβολιαστών, όπως έκαναν και πιο παλιά, μέχρι οι υποθέσεις να καταρρεύσουν στα δικαστήρια και πάλι, όπως και τότε.

Λέω «σχεδόν», αφού η παλαβομάρα εδώ αφορά μόνο τους πελάτες. Οι δικηγόροι θα πληρωθούν ούτως ή άλλως και το μόνο βέβαιο είναι ότι μια χαρά ξέρουν τι κάνουν. Όπως ξέρουν και ότι δεν έχουν υπόθεση στο δικαστήριο και ότι, βολικά, θα τα ρίξουν στους δικαστές όταν θα ανακοινωθεί η απόφαση στους πελάτες. Και αφού τους πουν με τρόπο διακριτικό πως, τι να γίνει, πρέπει να περάσουν από το ταμείο. Καταλαβαίνουμε συνεπώς πως αυτό κάθε άλλο παρά παλαβομάρα είναι.

Όσο δε για τους φιλοσόφους - ταβερνιάρηδες, οι οποίοι κατέληξαν ότι αυτό είναι το ζήτημα, ο… «διαχωρισμός», κάποιος θα πρέπει να τους ρωτήσει το πολύ απλό, το οποίο μου έλεγε ένας φίλος τις προάλλες: με το κάπνισμα δεν υπάρχει κάτι ανάλογο; Γιατί δεν αντιδρούν και γιατί υπάρχει; Διότι απειλείται η υγεία και η ασφάλεια των άλλων από το παθητικό κάπνισμα.

Από τη στιγμή που βρίσκεσαι μαζί με άλλους ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να εκτεθούν στον κίνδυνο που εσύ προκαλείς, τότε το δικό σου δικαίωμα περιορίζεται. Προέχει η ασφάλεια του άλλου και η ζωή του. Και επειδή, οι αναρτήσεις αυτών των ταβερνιάρηδων - φιλοσόφων καταλήγουν πάντα -ω, ποία έκπληξις…- με μια επίκληση του Θεού, είναι σημαντικό να υπενθυμίσει κανείς τα βασικά.

Πρώτον, ότι ο συγκεκριμένος Θεός διδάσκει υποτίθεται την αγάπη για τον συνάνθρωπο ως πρώτιστη υποχρέωση του πιστού -σίγουρα όχι τον εγωισμό και τη βλακεία- και δεύτερον, ότι όποιος θέλει να συναντήσει τον Θεό του μια ώρα αρχύτερα είναι ελεύθερος/η να το πράξει. Πρακτικά έστω, αφού πρόκειται για «αμάρτημα», με βάση αυτή τη θρησκεία. 

Αυτό που δεν δικαιούται είναι να πάρει κι άλλους ανυποψίαστους για παρέα στο υποτιθέμενο ραντεβού στον ουρανό, επί της ουσίας, στα σκουλήκια του κοιμητηρίου. 

Συνεπώς, οι μεν συγκεκριμένες ταβέρνες και άλλοι χώροι καλά κάνουν και κλείνουν, ενημερώνοντάς μας για να ξέρουμε να μην πάμε ποτέ σ’ αυτές, με δεδομένη την περιορισμένη αντίληψη των ιδιοκτητών για την ανάγκη προστασίας της δημόσιας υγείας (και υγιεινής ίσως;). Οι δε ψέκες αγωνιστές για τα «δικαιώματά» τους εις βάρος των δικαιωμάτων άλλων, μπορούν αν θέλουν να βγουν σε ένα ψηλό κτήριο και να πηδήξουν κάτω, για να πάνε μια ώρα γρηγορότερα στον φίλο τους στον ουρανό -νομίζουν- χωρίς να κρατούν τα κρεβάτια που χρειάζονται άλλοι ασθενείς στις ΜΕΘ.

Απλώς να προσέξουν να μην περνάει κάποιος από κάτω εκείνη την ώρα. Είπαμε, στο καλό. Ίσως είναι επιτέλους και μια πρώτη πράξη προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο που βασάνισαν τόσο, αλλά μόνοι τους. Παρέα δεν επιτρέπεται.