Αυτό που ουσιαστικά έχουμε ανάγκη

 

Δύο γεγονότα που διάβασα τις τελευταίες μέρες και με συγκίνησαν «δρόσισαν» τις σκέψεις μου που γίνονται ολοένα και πιο απαισιόδοξες. Με έκαναν να πω «ιδού όλοι έτσι πρέπει να είμαστε». Πίστεψα ακόμα μια φορά ότι αυτό που ουσιαστικά χρειαζόμαστε είναι οι συμπεριφορές που θαυμάζω σε αυτά τα γεγονότα. Το πρώτο γεγονός συνέβη στη δρα Νεβά Τσιφτσίογλου, που εργάστηκε δέκα χρόνια στη ΝΑSΑ στην Αμερική. Όταν έβγαλε σπασμένο από το πακέτο το γυαλί ενός ρολογιού χεριού που αγόρασε μέσω του διαδικτύου, πήγε στο ταχυδρομείο για να το επιστρέψει. Είδε ότι εκεί υπήρχε μια ουρά 25 ατόμων περίπου. Μπήκε στη σειρά. Ύστερα στάθηκαν πίσω της τουλάχιστον άλλα 35 άτομα. Όταν ήρθε η σειρά της και έδωσε το πακέτο στην υπάλληλο, αυτή τη ρώτησε «γιατί δεν κλείσατε με ταινία το πακέτο;» Η κυρία Νεβά της είπε: «Επειδή στην είσοδο γράφει 'μπορεί να ζητήσουμε να δούμε το περιεχόμενο του πακέτου, παρακαλώ κρατήστε τα πακέτα σας ανοικτά'». Η υπάλληλος θύμωσε: «Ξέρω καλά τι γράφει στην πόρτα. Αμέσως κλείστε το πακέτο σας με ταινία»! «Αν σας παρακαλούσα, θα μου δίνατε εσείς εκείνη την ταινία;» Η υπάλληλος θύμωσε ξανά: «Όχι, αυτή η ταινία είναι δική μου, οι πελάτες χρησιμοποιούν τη δική τους ταινία»! Και ύστερα της έδειξε το απέναντι κατάστημα που πουλούσε ταινίες προς 20 δολάρια για τις υπηρεσίες πακεταρίσματος και της είπε «πηγαίνετε να πάρετε από εκεί». Κατόπιν τούτου, η κυρία Νεβά τη ρώτησε: «Σας φαίνεται λογικό να με αναγκάσετε να αγοράσω εκείνη την ταινία για ένα πακέτο 15 εκατοστών;». Η υπάλληλος έγινε κατακόκκινη από τα νεύρα της και φώναξε: «Αγόρασε την ταινία και πέρασε αμέσως στο τέλος της σειράς». Και ύστερα φώναξε τους επόμενους που είχαν σειρά λέγοντας «next». Όμως, κανένας από εκείνους που βρίσκονταν στη σειρά δεν κουνήθηκε από τη θέση του. Ακόμα και οι ηλικιωμένοι. Σταμάτησε η υπηρεσία. Ύστερα πήρε τον λόγο μια ηλικιωμένη κυρία που στεκόταν στην ουρά. Είπε το εξής: «Είμαι 76 χρόνων και με πονούν τα γόνατά μου, όμως ενόσω δεν κάνετε τη δουλειά σας και δεν τυλίγετε με ταινία το πακέτο εκείνης της κυρίας δεν κάνω βήμα από εδώ». Κατόπιν τούτου, η υπάλληλος αναγκάστηκε να αρπάξει το πακέτο από τα χέρια της κυρίας Νεβά νευριασμένη και να το τυλίξει. Η κυρία Νεβά, που λίγο έμεινε να κλάψει, με βουρκωμένα μάτια ευχαρίστησε όσους περίμεναν στη σειρά. Και εκείνοι τη χαιρέτησαν χαμογελώντας καθώς έφευγε. Όταν πήγε στον χώρο στάθμευσης και μπήκε στο αυτοκίνητό της, την πλησίασε ένας ηλικιωμένος άνδρας από εκείνους που περίμεναν στη σειρά και της είπε το εξής: «Λυπάμαι γι' αυτή τη λανθασμένη ενέργεια που έγινε σε βάρος σας. Εμείς οι άνθρωποι αποκοπήκαμε πολύ ο ένας από τον άλλον, ενώ τα ζώα στη φύση, τα δέντρα και τα μικρόβια λειτουργούν αρμονικά μεταξύ τους. Αν δεν διαπιστώνεται στη στιγμή το λάθος και δεν υπάρχει ομαδική αντίδραση αμέσως χωρίς να γίνεται ανεκτό, μετατρέπεται σε φυσιολογικό. Εκείνη η κυρία που εξυπηρετεί θα σκεφτεί δύο φορές όταν ξανακάνει λάθος. Εμείς κάναμε το καθήκον μας. Ενόσω δεν αντιδρούμε έναντι μιας άδικης συμπεριφοράς που γίνεται ενάντια σε μας ή σε κάποιον άλλο επειδή φοβόμαστε ή για άλλους λόγους, μπορούμε με βεβαιότητα να πιστεύουμε ότι μας περιμένουν πολύ χειρότερες μέρες στη ζωή μας».

Το άλλο γεγονός που θα περιγράψω έγινε σε ένα βαπόρι που κάνει το δρομολόγιο Καντίκιοϊ-Μπεσικτάς στην Κωνσταντινούπολη. Λίγο μετά την αναχώρηση του βαποριού, τρεις νέοι άρχισαν να παίζουν τζαζ μουσική και να τραγουδούν. Κατόπιν τούτου, ένας σωματώδης υπάλληλος του βαποριού ήρθε προς το μέρος τους οργισμένος και τους είπε να κάνουν ησυχία. Ένας από τους νέους που έπαιζε κιθάρα, τον ρώτησε: «Μα δεν μαζεύουμε χρήματα, απαγορεύεται η μουσική και το τραγούδι;». Κατόπιν τούτου, ένας άνδρας από τους επιβάτες πετάχτηκε από τη θέση του και κατσάδιασε τον εύσωμο υπάλληλο λέγοντας και εκείνος: «Απαγορεύεται και αυτό»; Ένας άλλος επιβάτης είπε το εξής: «Εμείς δεν έχουμε παράπονο, αν θέλουμε δίνουμε και χρήματα. Εσένα τι σε νοιάζει;». Και ύστερα ο επιβάτης που πρόβαλε πρώτος αντίρρηση, άρχισε να τραγουδά το τραγούδι από εκεί που έμεινε. Και οι άλλοι επιβάτες, γυναίκες και άντρες άρχισαν να τραγουδούν με μια φωνή. Ο εύσωμος υπάλληλος σάστισε μόλις είδε την κατάσταση, φοβήθηκε και έφυγε. Οι νέοι που είδαν εκείνη τη στήριξη και αλληλεγγύη, τέλειωσαν εκείνο το τραγούδι και άρχισαν να παίζουν και να τραγουδούν το «Commandante Che Guevara». Κάποιοι επιβάτες πήγαν κοντά στους νέους και τους έδωσαν χρήματα λέγοντας: «Εσείς δεν ζητάτε, εμείς όμως σας δίνουμε».

Ιδού, ακριβώς αυτό είναι που ουσιαστικά έχουμε ανάγκη σε αυτό το νησί. Ενότητα και αλληλεγγύη. Να μην μένουμε σιωπηλοί σε μια αδικία και σε ένα κακό που γίνεται στους άλλους, έστω και αν δεν γίνεται σε εμάς. Να αντιδράσουμε στη στιγμή. Πάντα φωνάζουμε στις πλατείες «ενότητα, αγώνας, αλληλεγγύη», όμως αυτό μένει μόνο στα λόγια. Αν η φωτιά καίει μόνο το μέρος στο οποίο πέφτει εδώ, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο το καίει!