«Οι θέσεις του Αβέρωφ Νεοφύτου» του Ντίνου Θεοδότου

 

 

Οι πρώτες δηλώσεις του υποψηφίου για την προεδρία της Δημοκρατίας Αβέρωφ Νεοφύτου είναι απογοητευτικές και αποκαρδιωτικές, αφού κινούνται μέσα στα γνωστά πλαίσια που ανέκαθεν χαρακτηρίζουν τα κόμματα και τους πολιτικούς. Στόχος είναι πάντοτε η με κάθε τρόπο κατάληψη της εξουσίας, αγνοώντας και αδιαφορώντας για τις κατά καιρούς διακηρύξεις τους. Μέχρι τώρα υποστήριζε ρεαλιστικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση του εθνικού μας προβλήματος, εκτιμώντας ότι η επίλυσή του θα έδινε ώθηση στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη για ολόκληρη την Κύπρο. Πάνω σε αυτή τη γραμμή πολιτευόταν και θεωρείτο ο συνεχιστής της κληριδικής παράδοσης μέσα στον Συναγερμό. Δυστυχώς, όμως, το να καλεί, αμέσως μετά την υποψηφιότητά του, για συνεργασίες και διάλογο όλα τα κόμματα, και κυρίως αυτά του Κεντρώου χώρου αποκλείοντας εμφαντικά το ΑΚΕΛ, καταδεικνύει ότι η έγνοια του δεν είναι η λύση του Κυπριακού αλλά η αναρρίχησή του στην εξουσία.

Το Κυπριακό είναι θέμα υπαρξιακό, αφορά το μέλλον και την εθνική μας επιβίωση. Αν παραμείνει ως έχει, δηλαδή στη στασιμότητα και στην αβεβαιότητα, όλα τα άλλα, όπως έγκριση προϋπολογισμών ή προώθηση οικονομικών νομοσχεδίων, αποκτούν δευτερεύουσα σημασία. Τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, όπως το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ, έχουν επανειλημμένα τοποθετηθεί ενάντια στη λύση ομοσπονδίας, το δε ΕΛΑΜ, το οποίο δεν αποκλείει για συνεργασία ο κ. Νεοφύτου, όχι μόνον απορρίπτει την ομοσπονδία, αλλά επιμένει στο ενιαίο κράτος. Ποια φόρμουλα θα επινοήσει ώστε να ικανοποιήσει διαμετρικά αντίθετες απόψεις; Αν τελικά επιτευχθεί συνεργασία με κάποιον από αυτούς, τότε θα έχει κάνει τόσους συμβιβασμούς και θα έχει ρίξει τόσο πολύ νερό στο κρασί του, που είναι σίγουρο πως με τα δεδομένα που έχουμε σήμερα λύση δεν θα δούμε. Ωστόσο, η «συνεργασία» θα τους οδηγήσει στην εξουσία και τα δώρα της.

Η μόνη πολιτική δύναμη που με σταθερή συνέπεια στηρίζει τη λύση ΔΔΟ είναι το κόμμα της Αριστεράς, που για χρόνια τώρα με λόγια και με έργα καλλιεργεί πνεύμα συμφιλίωσης και επανένωσης και το δείχνει σε κάθε περίπτωση. Φυσιολογικά, αν ο κ. Αβέρωφ ήταν συνεπής με τις μέχρι τώρα διακηρύξεις του, έπρεπε να είχε στραφεί για συνεννόηση προς το ΑΚΕΛ, αφού συμφωνούν στο μέγιστο πρόβλημα του τόπου. Όμως φαίνεται ότι η καρέκλα τον ενδιαφέρει πιο πολύ από την Κύπρο. Κατηγορεί την Αριστερά ότι ζει και πολιτεύεται αντισυναγερμικά, όμως η κατηγορία εύκολα μπορεί να αντιστραφεί. Και το δικό του κόμμα ζει και πολιτεύεται αντιακελικά.

Ο κ. Αβέρωφ με την επιλογή του να αποκλείσει το κόμμα της Αριστεράς συσπειρώνει τους απανταχού δεξιούς απευθυνόμενος στον κομματικό τους πατριωτισμό, αφήνει το ΔΗΚΟ να ελπίζει στη νομή της εξουσίας, και το πιο σημαντικό προκαλεί την κομματική και ιδεολογική πόλωση στην οποία επενδύει. Με αυτό τον τρόπο υποβαθμίζεται η προεκλογική περίοδος και αντί να κατατίθενται απόψεις και επιχειρήματα καταντά αντιπαράθεση οπαδών. Τη θέση των επιχειρημάτων θα πάρουν τα εύπεπτα συνθήματα. Η πόλωση συντηρεί τα μεγάλα κόμματα, περιχαρακώνει τους οπαδούς τους και στερεί τον γόνιμο διάλογο.

Δεν έγινε καμιά κίνηση, τουλάχιστον δημόσια, δεν λέχθηκε τίποτα από κανένα από τα δύο κόμματα για να έλθουν σε συνεννόηση στο τεράστιο θέμα που συμφωνούν, το Κυπριακό, αφού ψηφοθηρικά δεν συμφέρει κανένα. Κακά είναι τα ψέματα, για να λυθεί το μέγα εθνικό μας ζήτημα απαιτείται η συναίνεση και η ανάληψη κοινών πρωτοβουλιών των δύο. Όμως, οι πολιτικοί μας δεν ωρίμασαν και ακόμη απέχουμε πολύ από τον ιστορικό συμβιβασμό. Στις λίγες περιπτώσεις, και υπήρξαν τέτοιες, που το ένα κόμμα υποστήριζε το άλλο, το Κυπριακό προχώρησε και έφτασε στο παρά πέντε της λύσης του. Όμως έκτοτε (2017 Κραν Μοντανά) χάνονται όλα όσα κατά καιρούς κερδήθηκαν στις συνομιλίες. Στις δηλώσεις του ο κ. Νεοφύτου δεν είπε τι προτίθεται να κάνει για να ανατρέψει τη στασιμότητα και την κατρακύλα. Το ένα πλήγμα διαδέχεται το άλλο, με τελευταίο το φιάσκο του EastMed, και ο κατήφορος δεν σταματά. Για να μπει φρένο, πρέπει εξάπαντος να υπάρξει συνεννόηση και κοινή δράση όλων των δυνάμεων που συμφωνούν.