Ας είναι δική σας η καρέκλα σας και δική μας η ελευθερία μας

 

Ένα πρωί Κυριακής στις 21 Ιανουαρίου. Ήταν ένα πρωινό σαν όλα τα άλλα. Ήρεμο, ήσυχο. Ετοιμαζόμασταν να προγευματίσουμε όλοι μαζί στην εφημερίδα. Ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά μας στην τηλεόραση ο Ταγίπ Ερντογάν. Μιλούσε στο βήμα στη γυναικεία οργάνωση του κόμματός του στην Προύσα. Στο πανό που υπήρχε πίσω του έγραφε: «Γυναίκες της Τουρκίας ηρωίδες της δημοκρατίας». Έλεγε το εξής: «Μια ξεφτιλισμένη εφημερίδα στη βόρεια Κύπρο σήμερα έβαλε έναν ανήθικο τίτλο. Καλώ εδώ τα αδέλφια μας στην τουρκική δημοκρατία της βόρειας Κύπρου να πάρουν θέση. Και λέει ότι ο τουρκικός στρατός έκανε μια νέα εισβολή μετά την Κύπρο. Τι ανηθικότητα είναι αυτή, τι ξεδιαντροπιά. Επομένως, εγώ στα αδέλφια μου στη βόρεια Κύπρο λέω πρέπει να τους δώσουν την απάντηση που χρειάζεται ειδικά επιδεικνύοντας μια τέτοια στάση». Η πρόταση δεν είναι σωστή, όμως είναι δική του. Μας υπέδειξε ξεκάθαρα ως στόχο. Τι ήταν αυτό που τον θύμωσε έτσι; Ο πρωτοσέλιδος τίτλος στην εφημερίδα μας: «Ακόμα μια επιχείρηση εισβολής από την Τουρκία». Ο τουρκικός στρατός έμπαινε στο Αφρίν στη Συρία. Όπως είχε μπει στην Κύπρο το 1974. Στον αέρα πάλι υπήρχε μυρωδιά αίματος, προσφυγιάς και θανάτου. Όμως, εκτός από εμάς, κανείς στην κοινότητά μας, κανένα κόμμα, καμία συντεχνία και καμία οργάνωση δεν είχε αντιταχθεί σε αυτό. Και ύστερα θα έλεγαν για εμάς «μακάρι να μην το έγραφαν».

Αφότου ακούσαμε τον Ερντογάν που μας υποδείκνυε ως στόχο στον όχλο του εδώ, μας κινήθηκε η περιέργεια. Για το αν άραγε θα υπάρξει κανείς που θα αντιδράσει σε αυτό εδώ. Άδικα περιμέναμε. Κανείς δεν είπε τίποτα. Θα μπορούσε ο Μουσταφά Ακιντζί ως πρόεδρος να πει κάτι και να καταδίκαζε μάλιστα αυτή την απειλή. Όμως, ούτε εκείνος τόλμησε να το κάνει. Την επόμενη μέρα πάλι εμείς τους δώσαμε την απάντηση.

Πρωινό της Δευτέρας 22 Ιανουαρίου. Ήταν ένα πρωί όπως όλα τα πρωινά. Ο ήλιος πάλι είχε ανατείλει από την ανατολή. Όταν ήρθα στην εφημερίδα κοίταξα έξω από το παράθυρο. Υπήρχε μια κινητικότητα στην πλατεία. Μαζεύονταν. Είχαν έρθει στην εφημερίδα για να μας στηρίξουν μερικοί φίλοι που ανησύχησαν από τις απειλές του Ερντογάν μια μέρα προηγουμένως. Είχαμε γίνει 17 άτομα. Έξω είχαν μαζευτεί γύρω στα χίλια άτομα μαζί με εκείνους που μεταφέρθηκαν από κάποιους δήμους χωριών. Ήρθαν και αστυνομικοί. Ξαφνικά έσκασε η πρώτη πέτρα πάνω στο παράθυρό μας. Έσπασαν τα τζάμια. Η πέτρα έπεσε δίπλα στο πόδι μας. Νόμισα ότι θα επενέβαινε η αστυνομία μετά από αυτή την πέτρα. Όμως, δεν κουνήθηκε καν από τη θέση της. Και μετά από αυτό άρχισαν να πέφτουν οι πέτρες σαν βροχή.

Τηλεφώνησα στον γενικό αστυνομικό διευθυντή Σουλεϊμάν Μανάβογλου. Η γραμματέας του μου είπε «να κοιτάξω αν είναι μέσα». Περίμενα, κοίταξε και ύστερα επέστρεψε κοντά μου. «Είναι σε σύσκεψη», είπε. Και εγώ της είπα το εξής: «Πηγαίνετε να του πείτε. Μήπως περιμένει να μας σκοτώσουν;». Σίγουρα περίμενε την είδηση για τα ματωμένα μας πτώματα. Έδωσε οδηγία στους αστυνομικούς να μην επέμβουν σε απολύτως καμία επίθεση.

Τι τρομερή, τι τραγική, τι ειρωνική μέρα ήταν. Μας λιντσάριζε μπροστά στα μάτια όλων ο εγγυητής μας και την ίδια ώρα υπήρχε μια τελετή ορκωμοσίας στη βουλή. Οι νέοι μας βουλευτές θα έβγαιναν στο βήμα και θα ορκίζονταν. Έξω μια απόπειρα δολοφονίας. Ένα λιντσάρισμα κάτω από τις φτερούγες του κράτους. Και στη βουλή ορκωμοσία! Κανείς εκτός του Ακιντζί δεν βγήκε έξω να κοιτάξει τι γίνεται. Υπάρχει τώρα μια ομάδα που ζητά ψήφο από εσάς, όλοι τους σώπασαν μπροστά σε αυτή την επίθεση λιντσαρίσματος. Λίγο έλειψε να λιντσαριζόταν και ο Ακιντζί, ο οποίος βγήκε έξω και στάθηκε μπροστά σε εκείνον τον μαύρο όχλο. Και εκείνος τηλεφώνησε στον γενικό αστυνομικό διευθυντή Μανάβογλου και τον ρώτησε οργισμένος: «Περιμένετε να τους σκοτώσουν;».

Ο μόνος αστυνομικός διευθυντής που έκανε το καθήκον του εκείνη την ημέρα ήταν ο Αλί Σαβάς Αλτάν και η ομάδα του. Η ομάδα που κράτησε γερά την εξώπορτα δεν επέτρεψε στους επιτιθέμενους να μπουν μέσα και εμπόδισε μια βέβαιη αιματοχυσία. Όμως, δεν κατέστη δυνατό να γίνει καμία σύλληψη εκείνη την ημέρα. Διότι έτσι ήταν η οδηγία. Πρώτη φορά συνέβη στην ιστορία μας να μην συλλαμβάνονται ενσυνείδητα κάποιοι που διέπραξαν έγκλημα μπροστά στα μάτια της αστυνομίας. Ο Αλί Σαβάς Αλτάν τιμωρήθηκε επειδή εμπόδισε την αιματοχυσία και τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Και τώρα οδηγήθηκε στο δικαστήριο και δικάζεται ακόμα με φτιαχτούς ισχυρισμούς. Τιμωρήθηκαν και οι άλλοι αστυνομικοί που βρίσκονταν στην πόρτα και δεν επέτρεψαν την είσοδο των επιτιθέμενων στο κτήριο και κανένας τους δεν πήρε προαγωγή από εκείνη την ημέρα και μετά.

Και ο Τατζιάν Ρεϊνάρ. Ανώτερος δικαστής για οκτώ χρόνια. Παραιτήθηκε από τα καθήκοντά του. Ο λόγος ήταν ότι δέχτηκε πολλές απειλές θανάτου αφότου επέβαλε διάφορες ποινές φυλάκισης σε έξι κρατούμενους που συνελήφθησαν αργότερα και οδηγήθηκαν ενώπιον του στο πρωτοδικείο, ενώ έπρεπε να δικαστούν στο κακουργιοδικείο. Παραιτήθηκε αφότου είδε αυτή τη σοβαρή κατάσταση που επικρατούσε στη δικαιοσύνη και πέρασε στο πλευρό μας στην υπεράσπιση. Ο Τατζιάν Ρεϊνάρ σηκώθηκε και έφυγε από αυτή τη χώρα. Κανένα από τα κόμματα που σας ζητούν ψήφο τώρα δεν υπερασπίστηκε τον Αλί Σαβάς Αλτάν ή τον Τατζιάν Ρεϊνάρ. Οι δε επιτιθέμενοι, τους οποίους έστειλε στη φυλακή ο Τατζιάν, αφέθηκαν ελεύθεροι εκ μέρους της τετραμερούς κυβέρνησης.

Αυτή ήταν η πιο ξεκάθαρη κρατική τρομοκρατία που ζήσαμε στην κοινότητά μας μετά το 1974. Όμως, εκτός από εμάς και μερικά άλλα άτομα κανείς δεν αναφέρθηκε ξανά σε αυτήν. Σε αυτές τις εκλογές δεν λέχθηκε κουβέντα γι' αυτήν. Ιδού γι' αυτό λέμε μποϊκοτάζ! Ας είναι δική σας η καρέκλα σας και δική μας η ελευθερία μας!