Η πίστη στη διαπλοκή

 

 

Πριν τρία σχεδόν χρόνια, κάποιες δεκάδες πιστών γίνονταν viral, όταν εμφανίζονταν σε βίντεο κρατώντας πλακάτ με συνθήματα όπως «Κάτω τα χέρια από την εκκλησία», «Πίστη, πατρίδα, οικογένεια», απαιτώντας την ανέγερση καθεδρικού ναού στον δημοτικό κήπο της Πάφου και, στη συνέχεια, να προχωρούν σε κατάληψη του δημοτικού μεγάρου, ψέλνοντας τον Ακάθιστο Ύμνο. Ήταν ένα θέαμα που οδήγησε σε ειρωνικές αντιδράσεις αρκετούς και σόκαρε πολλούς άλλους, αγγίζοντας -ακόμα και για την Κύπρο- πρωτόγνωρα επίπεδα γραφικότητας. Ήταν όμως, απ’ ό,τι αποδείχθηκε, και απόλυτα πειστικό, όπως και τα συνθήματα. Αφού τη Δευτέρα, και μετά από χρόνια συζητήσεων, το δημοτικό συμβούλιο Πάφου, ως αρμόδιο όργανο (εδώ δεν χρειάστηκε να παρέμβει ο υπουργός Εσωτερικών), αποφάσισε -κατά πλειοψηφία- πως το αίτημα για ανέγερση ενός νέου ναού 600 τετραγωνικών μέτρων εντός του δημόσιου κήπου, με συντελεστή δόμησης μηδέν, ήταν καθ’ όλα λογικό και νόμιμο, μετατρέποντας το αρχικό «όχι» της 21ης Μαρτίου 2019 σε τελεσίδικο «ναι». Σε μια ακόμα απόφαση τον τελευταίο μήνα, που επιβεβαίωσε τα όρια της διαπλοκής στη χώρα. Συνοψίζοντας, παράλληλα, και τις προοπτικές της.

Ένας φίλος, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διερωτήθηκε αν είναι η ανέγερση του καθεδρικού ναού το πρόβλημα αυτής της χώρας. Βρίσκοντας, σε αυτό του το σχόλιο, αρκετούς συμπαραστάτες. Και εν μέρει είχε δίκαιο. Διότι όντως, δεν είναι ο ναός το κύριο πρόβλημα της χώρας. Έστω κι αν η κατασκευή του θα οδηγήσει στην καταστροφή ενός εκ των κύριων πνευμόνων πρασίνου στην πόλη της Πάφου (εδώ πάμε να μετατρέψουμε σε οικιστική περιοχή τον Ακάμα). Έστω κι αν καταστρατηγήθηκε κάθε έννοια αξιοκρατίας. Έστω κι αν αγνοήθηκαν περιβαλλοντικές γνωματεύσεις, πολεοδομικές μελέτες, συντελεστές δόμησης. Έστω κι αν η συγκεκριμένη απόφαση αναίρεσε κάθε επιχείρημα στη βάση του οποίου οι ίδιοι δημοτικοί σύμβουλοι (οι οποίοι βρίσκονται ακόμα στη θέση τους, ενώ έχει λήξει η θητεία τους, επειδή οι ίδιοι το αποφάσισαν) έλαβαν την πρώτη απόφαση. Όπως το πρόβλημα δεν ήταν ούτε η εικόνα του μεσαίωνα που εξέπεμψε η είσοδος του μητροπολίτη στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου, υπό τις ψαλμωδίες του Ακάθιστου Ύμνου, σ’ ένα κατά τα άλλα κοσμικό και σύγχρονο κράτος. Ούτε καν η εικόνα μιας εκκλησίας που δίνει την εντύπωση πως θεωρεί πως μπορεί, όχι μόνο να εμπλέκεται στις υποθέσεις του κράτους, αλλά και να τις ορίζει.

Το πρόβλημα ήταν η επιβεβαίωση ότι μπορεί και τις ορίζει. Η ευκολία με την οποία, για μια ακόμα φορά, η εκκλησία υπερέβη νόμους και περιορισμούς, καταφέροντας να περάσει από το δημοτικό συμβούλιο μια απόφαση που -όπως και στην περίπτωση του πύργου στην Κινύρα- αντιστρατεύεται τα συμφέροντα των πολλών. Κυρίως όμως, η άνεση με την οποία το δημοτικό συμβούλιο παρέδωσε τα κλειδιά της πόλης στη Μητρόπολη. Η ένταση με την οποία επιβεβαίωσε και το επίπεδο της ανομίας και τα όρια της διαπλοκής. Στέλλοντας για μια ακόμα φορά το μήνυμα πως οι νομοθεσίες, οι οικιστικές ζώνες και οι συντελεστές δεν έχουν σημασία, ούτε αφορούν όλους.

Αυτό θα έπρεπε να είχε ενοχλήσει. Αυτό ήταν το πρόβλημα. Δεν ήταν η γελοιότητα του μητροπολίτη ή όσων μετέβησαν στο δημοτικό μέγαρο, για να απαιτήσουν την ανέγερση του ναού (την οποία κάποιοι θυμήθηκαν πάλι προχθές με το που κλείδωσε η απόφαση), αλλά η γελοιοποίηση των θεσμών. Με μια ακόμα απόφαση που επιβεβαίωσε φορτικά όλες τις προηγούμενες. Αυτό το ατέλειωτο αλισβερίσι. Αλλά και τον τρόπο που στην τελική αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία άνθρωποι που είναι εκεί για να την υπερασπίζονται και οι οποίοι διαρκώς υπόσχονται να οδηγήσουν τη χώρα στη νέα εποχή. Οι ίδιοι που ανέτρεψαν την απαγορευτική απόφαση στη Γεροσκήπου, επιτρέποντας στον Αρχιεπίσκοπο να χτίσει πάνω σε αρχαία, που ενέκριναν πριν κάποια χρόνια την ανέγερση του καθεδρικού ναού στο ιστορικό κέντρο της Λευκωσίας, που ξεκάθαρα δεν συμβαδίζει με το τοπικό σχέδιο και τον χαρακτήρα της περιοχής, και οι οποίοι αντέδρασαν (για τα μάτια του κόσμου και μόνο) στην κατεδάφιση των διατηρητέων που είχε -έτσι κι αλλιώς- προαναγγείλει ο Χρυσόστομος. Γνωρίζοντας προφανώς πως σε αυτή τη χώρα η αντίδραση διαρκεί μια, το πολύ δύο, βδομάδες, πριν στρέψουν την προσοχή τους στο επόμενο θέμα στο Facebook, που θα τους επιτρέψει να επιβεβαιώσουν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά τους. Οι ίδιοι και πάλι ήρθαν να λάβουν μια απόφαση που καταστρατηγεί τη νομιμότητα και αντιστρατεύεται το συλλογικό συμφέρον. Λειτουργώντας για μια ακόμα φορά ως εκφραστές της ανομίας. Το έπραξαν, μάλιστα, με τρόπο τόσο εμφανή, τόσο απροσχημάτιστο που δεν μπορεί παρά να σε αφήνει άφωνο.

Όταν πλέον το μέγεθος της διαπλοκής αμφισβητεί με τέτοια ένταση και συνέπεια το κοινό καλό, είναι η στιγμή που ο πολίτης πρέπει να αναλογιστεί τις δικές του ευθύνες. Είναι ξεκάθαρο ότι η ατέρμονη διαπλοκή δεν απειλεί απλώς τα επίπεδα της δημοκρατίας, δεν αμφισβητεί απλώς το ευρύτερο καλό. Δείχνει πλέον μετρήσιμα και το ξεκάθαρο κόστος της. Αποτέλεσμά της ήταν η οικονομική καταστροφή. Αποτέλεσμά της είναι αυτή η διάλυση με τρόπο ουσιαστικό και άμεσο της ίδιας της χώρας. Η οποία θα συνεχίσει για όσο αυτή η διαπλοκή συντηρείται. Δημόσιοι κήποι και ιστορικά κέντρα είναι γι’ αυτούς, άλλωστε, απλώς παράπλευρες απώλειες. Το ίδιο και η χώρα.

antopoly@cytanet.com.cy