Χρειάζεται επιτέλους και ένας φιλικός αναστοχασμός. Εκεί που πλέον έχει χαθεί το μέτρο, χρειάζεται να μπει φρένο στην κατρακύλα και αναλογιζόμενοι το πάλαι ποτέ ένδοξο παρελθόν να μελετήσουμε τα χρόνια εκείνα της πτώσης. Γιατί βλέπεις μικρή μου αδελφή, η φορά αυτή, δεν είναι η πρώτη κατά την οποία λυγίσαμε.
Ρωτώντας θα μάθεις πως πέσαμε κάτω χίλιες φορές και στην τελική δεν σηκωθήκαμε ούτε και μία. Σε δεκανίκια ξενικά μάθαμε καρδιά μου για χρόνια να στηριζόμαστε. Μα ήτανε κι αυτά δανεικά και στο τέλος μας τα πήραν, όπως πάρθηκε απ’ τις καρδιές μας ένα βράδυ η ελπίδα.
Υπήρξαν χρονιές καλύτερες σε βλέπω να συλλογίζεσαι συχνά και να αναρωτιέσαι. Άραγε αναπολώ ένα καλύτερο μέλλον ή μήπως νοσταλγώ ένα παρελθόν λιγότερο οδυνηρό; Αφού λοιπόν φθάσαμε στο σημείο να μην διακρίνουμε το χθες από την αύριο, το μέλλον από το παρελθόν, μπορώ αισίως να κατονομάσω την παρακμή, ως αυτό που μας χαρακτηρίζει.
Σωτήριο θα είναι το έτος εκείνο που θα πάμε σε σκέψεις αλλιώτικες, προσγειωμένες και θα ειπωθεί στα στόματά μας για άλλη μια φορά το «φιλοκαλούμεν μετ’ ευτελείας». Αλήθεια πού πήγε το ωραίο και πότε πάψαν τα παιδιά να κυνηγούν νεράιδες; Χρόνια της παρακμής, χρόνια της λήθης καρδιά μου θα μου πεις, απευθυνόμενη σε ώτα σπανίως ευήκοα.
Ωραίες στιγμές δεν ζήσαμε ποτές μας, μα με παρηγορεί πως κάποτε προσμέναμε το κάτι καλύτερο, ενώ τώρα δεν παύουμε να παρακαλάμε, «και μη χειρότερα». Γιατί θα με ρωτήσεις μ’ ένα βλέμμα αδειανό και γω θα σου απαντήσω πως το χθες το αγάπησα πιότερο κι απ’ τη ζωή μου την ίδια, γιατί ήτανε γεμάτο με αναμνήσεις που φέρνουν στο μυαλό μου εσένα.
Χαρά θα γευτούμε αφού αποστραφούμε εκείνο που μας πονάει, που δεν είναι τίποτ’ άλλο από το μικρό μας κακομαθημένο εγώ. Έπαψε βλέπεις να ναι αρκετό το άγγιγμα του ανέμου, το χάδι ενός συντρόφου αγαπητού, η λέξη εκείνη που την λένε αγάπη. Χρόνια σκληρά, της λήθης και του μάταιου πόνου που κάνουν τις καρδιές να χτυπάνε άρρυθμα χωρίς να λένε λόγια που να τελειώνουν σε ένα «σ΄αγαπώ, μου λείπεις!»
Λάμπουν κι απόψε τα άστρα χρυσάφι της καρδιάς μου! Μπορεί και να μου φαίνεται φυσικά, γιατί κάπου μακριά σε είδα να χαμογελάς!
Γεώργιος Παπαδόπουλος
Εκπαιδευτικός
Αφιερωμένο στη μικρή εκείνη αδελφή, Χρύσω Χαραλάμπους, που το όνομά της είναι διάσπαρτο στη γραφή μου.
«Φιλοκαλούμεν μετ’ ευτελείας» του Γεώργιου Παπαδόπουλου
Γιατί βλέπεις μικρή μου αδελφή, η φορά αυτή, δεν είναι η πρώτη κατά την οποία λυγίσαμε.
Tags
ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Πολιτική Δημοσίευσης Σχολίων
Οι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευση τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν. Προτρέπουμε τους αναγνώστες μας να κάνουν report / flag σχόλια που πιστεύουν ότι παραβιάζουν τους πιο πάνω κανόνες. Σχόλια που περιέχουν URL / links σε οποιαδήποτε σελίδα, δεν δημοσιεύονται αυτόματα.
