Το ζήτημα της απαγόρευσης των αμβλώσεων που έχει εφαρμοστεί σε πολλές «ανεπτυγμένες» χώρες, δυστυχώς έρχεται και φεύγει στη δημοσιογραφική ατζέντα. Αυτό από μόνο του είναι αφύσικο, παρανοϊκό και κυρίως επικίνδυνο, γιατί πρακτικά μέσω της στάσης μας νομιμοποιούμε αυτήν την τρέλα που μας έχει επιβληθεί. Βήματα μικρά γίνονται. Ωστόσο, παραμένουν μικρά και μεμονωμένα.
Βουτιά στην επικινδυνότητα
Το γεγονός ότι πολλές γυναίκες που θέλουν να προβούν για οποιοδήποτε λόγο σε άμβλωση καταφεύγουν σε ξένη χώρα για να την πραγματοποιήσουν, είναι από μόνο του αρκετό για να διαπιστωθεί το τεράστιο νομικό και γραφειοκρατικό κενό που υπάρχει γύρω απ’ αυτό το ζήτημα. Η τάση αυτή για «ταξίδια αμβλώσεων» καταδεικνύει την ανάγκη για ύπαρξη ενός συστήματος στο οποίο, η κάθε γυναίκα θα είναι πραγματικά ελεύθερη να αποφασίσει για το σώμα της, χωρίς πρακτικές δυσκολίες. Βέβαια, κάτι τέτοιο φαντάζει σκέτη ουτοπία, αφού η γραφειοκρατία για τέτοια ζητήματα σε αρκετές χώρες στην Ευρώπη είναι τεράστια. Την πρωτιά της καλύτερης πολιτικής σε τέτοιου είδους ζητήματα φαίνεται να κατέχει η βορειοκεντρική Ευρώπη, με τη Γερμανία και την Ολλανδία να σημειώνουν τα υψηλότερα ποσοστά, 70,5% και 69,0% αντίστοιχα. Τελευταίες στην κατάταξη παρουσιάζονται η Κύπρος και η Λιθουανία, με τα ποσοστά ικανοποιητικής πολιτικής να φτάνουν με δυσκολία στο 15%. Για άλλη μια φορά, δηλαδή, διαφαίνεται η αδυναμία των νότιων χωρών να ανταποκριθούν επαρκώς σε ό,τι θεωρείται σήμερα θέμα ταμπού.
Η ιστορία μας δείχνει άλλα
Η απαγόρευση των αμβλώσεων είναι πολύ πιο περίπλοκη από οποιαδήποτε κοινωνιολογική και φεμινιστική θεωρία. Γιατί, δεν τίθεται μόνο σεξιστικό ζήτημα για το γεγονός ότι υπάρχει μία νομοθεσία η οποία αποφασίζει για τα σώματα των γυναικών, αλλά πρωτίστως τίθεται ζήτημα ασφάλειας. Η ιστορία μας έχει δείξει αμέτρητες φορές τα αποτελέσματα μιας τέτοιας νομοθεσίας. Γυναίκες και μικρά κορίτσια που επιθυμούν να κάνουν άμβλωση, στην καλύτερη των περιπτώσεων, και αν βεβαίως τους επιτρέπει η οικονομική τους κατάσταση, καταφεύγουν στην πλησιέστερη χώρα προκειμένου να προβούν σε αυτή. Το μελανό σημείο ωστόσο σε όλη αυτήν την παράνοια είναι το γεγονός ότι μία πολύ μεγάλη μερίδα γυναικών καταφεύγει στη μαύρη αγορά, αναζητώντας έναν «σφαγέα» που θα κάνει τη δουλειά φθηνά, ήρεμα, παράνομα και κυρίως κρυφά. Η απαγόρευση των αμβλώσεων δεν σημαίνει κιόλας ότι αυτές θα εξαφανιστούν. Σημαίνει απλώς ότι μία γυναίκα θα είναι ένα βήμα πιο κοντά στην επικίνδυνη άμβλωση. Ένα βήμα πιο κοντά στη σφαγή. Μεταφορική και κυριολεκτική.
