Πρόεδρος ή φθαρμένη κομματική ρεζέρβα;

Ο Γιώργος Παμπορίδης «υπήρξε ένας καλός υπουργός Υγείας, αποφασιστικός στην υλοποίηση των εξαγγελιών μου, αλλά και στην απόφασή μου για το ΓεΣΥ», δήλωσε στη συνέντευξή του στο SIGMA ο Πρόεδρος Αναστασιάδης. 

Επιβάλλεται, πιστεύω, να ξεκινήσουμε από αυτό. Δεν μοιάζει εκ πρώτης όψεως να είναι το σημαντικότερο, όμως από πολλές απόψεις είναι. Φανερώνει κατ’ αρχάς μια μικρόψυχη και μικροπρεπή στάση από πλευράς του Προέδρου της χώρας, η οποία καθόλου δεν τον τιμά.

Σύμφωνοι, σε μια κυβέρνηση η οποία θα μείνει στην ιστορία κυρίως για τα σκάνδαλα στα οποία ενεπλάκη το όνομα του Προέδρου της, παρά το όντως σημαντικό έργο κάποιων καλών υπουργών, η φράση «καλός υπουργός» δεν είναι κάτι το οποίο όποιος και όποια διετέλεσε ή και διατελεί υπουργός αυτού του Προέδρου θα πρέπει να υποτιμά.

Νοουμένου, όμως, ότι προέρχεται από οποιονδήποτε πλην του Νίκου Αναστασιάδη. Εάν το λέει εκείνος, με τον τρόπο που το είπε για τον Παμπορίδη, είναι τουλάχιστον ντροπή. Ελαφρώς δε χειρότερο είναι αυτό που είπε στη συνέχεια ο Πρόεδρος. Το ότι ο πρώην υπουργός Υγείας υπήρξε «αποφασιστικός στην υλοποίηση των εξαγγελιών μου, αλλά και στην απόφασή μου για το ΓεΣΥ».

Είναι και αστείο το συγκεκριμένο, καθώς άπαντες οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνώριζαν και γνωρίζουν για τις συγκρούσεις των δύο με αφορμή την επαμφοτερίζουσα -ας την πούμε κομψά- στάση την οποία ο Νίκος Αναστασιάδης τηρούσε έναντι του ΓεΣΥ προσπαθώντας να κρατήσει και τις ισορροπίες με έναν άλλο, ο οποίος περιφερόταν και υποσχόταν στο τέλος, όταν το πράγμα είχε λάβει τέτοια δημόσια προβολή που ο Πρόεδρος και ο ΔΗΣΥ δεν μπορούσαν να κάνουν πίσω, ότι αμέσως μετά τις εκλογές θα άλλαζαν το ΓεΣΥ.

Και έκτοτε δεν έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να το κάνει ικανοποιώντας τα συμφέροντα διαφόρων τους οποίους χρειαζόταν και χρειάζεται. Αυτό άλλωστε κρύβεται πίσω από την επιμονή του για «αλλαγές» στο ΓεΣΥ, οι οποίες έρχονται και ξανάρχονται πεισματικά.

Εάν κάτι χαρακτηρίζει το, Νίκο Αναστασιάδη, είναι η ικανότητά του να λέει στον καθένα αυτό που θέλει να ακούσει, την οποία αντέγραψε καλά, έστω και με τη δεδομένη απώλεια πειστικότητας της κάθε αντιγραφής, ο Αβέρωφ Νεοφύτου.

Είναι όμως γεγονός πως εάν η μείζονα αντιπολίτευση, το ΑΚΕΛ, δεν στεκόταν τότα στο ύψος των περιστάσεων και εάν ο Παμπορίδης είχε να παλέψει μόνος του το θέμα του ΓεΣΥ, με τους διάφορους να εκπροσωπούν εργολαβικά τα συμφέροντα τρίτων, το ζήτημα δεν θα έπαιρνε τις διαστάσεις που πήρε και το γινάτι του Παμπορίδη δεν θα μπορούσε να είχε διασώσει το ΓεΣΥ από τα νύχια των διαφόρων που το λιγουρεύονταν και το λιγουρεύονται μέχρι σήμερα.

Το να επιχειρεί σήμερα ο Νίκος Αναστασιάδης να παρουσιάσει το αποτέλεσμα αυτού του γινατιού, της λαϊκής πίεσης αλλά και της άθλιας κατάστασης του κόσμου ο οποίος δεν είχε λεφτά να αγοράσει καν τα φάρμακά του σε πάμπολλες περιπτώσεις και έπρεπε να πηγαίνει στο ψευδοκράτος για να τα αγοράσει, αφού το δικό του ψευδοκράτος δεν ήταν άξιο να του τα δώσει, ως... απλή εφαρμογή των δικών του εξαγγελιών, είναι παραποίηση της πραγματικότητας. Και δεν έχει περάσει και τόσος καιρός. Νωπές είναι οι μνήμες από θυελλώδεις συνεδρίες στη Βουλή και τις προσπάθειες διαφόρων να κάνουν τη μέρα νύχτα.

Από εκεί και κάτω, θα έλεγα ότι έχω μια πρόσθετη ένσταση ως πολίτης. Βασικότατη. Θα πρέπει επιτέλους να εξηγηθεί στον Νίκο Αναστασιάδη ότι το να περιφέρεται και να κάνει δηλώσεις προεκλογικού περιεχομένου είναι τουλάχιστον ασύμβατο με τον θεσμό που εκπροσωπεί. Εάν θέλει να παραιτηθεί και να μπει στο επιτελείο του (επίσημου…) υποψηφίου του ΔΗΣΥ, μπορεί κάλλιστα να το κάνει. Αυτό ζήτησε και από τον Νίκο Χριστοδουλίδη, και εκείνος το έπραξε.

Ο ΥΠΕΞ δεν γινόταν να ακούγεται ως υποψήφιος στις Προεδρικές και να μένει ΥΠΕΞ, μας είπαν. Ωραία. Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας γίνεται να παραμένει στο ύπατο αξίωμα της χώρας και να κάνει προεκλογική για τον οποιονδήποτε με ξεκατινιάσματα από τηλεοράσεως κιόλας; (!)

Ενόσω παραμένει Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Νίκος Αναστασιάδης, η εικόνα ενός Προέδρου ο οποίος συμπεριφέρεται ως ένας πατέρας ο οποίος αναλαμβάνει να καθαρίσει κομματικά για το λογαριασμό του γιου του επειδή εκείνος δεν μπορεί, είναι μια εικόνα παντελώς ανάρμοστη. Και πλήττει τον θεσμό.

Σε μια περίοδο κατά την οποία ο τόπος αντιμετωπίζει φοβερές προκλήσεις, τόσο στο επίπεδο της δεινής και χειρότερης στα χρονικά εικόνας της χώρας διεθνώς, όσο και σε επίπεδο καθημερινότητας των πολιτών, τραγικής καθημερινότητας για το ένα τρίτο του κόσμου ήδη, αυτό που χρειάζεται η Κύπρος είναι Πρόεδρο που να ασχολείται… με την Κύπρο. Όχι να γίνεται φθαρμένη πια κομματική ρεζέρβα ανάγκης στο άρμα του οιουδήποτε για τις προεδρικές.

Εάν ο Πρόεδρος δεν μπορεί, υπάρχει και η οδός της αποχώρησης. Όσο μένει, οφείλει να σέβεται στοιχειωδώς τον λαό, το αξίωμα που κατέχει και, φυσικά, την αλήθεια.