Ο Αβέρωφ μεταξύ Αναστασιάδη και λογικής

 

Από τη στιγμή που αποφάσισε να διεκδικήσει την προεδρια το 2023, ο Αβέρωφ Νεοφύτου γνώριζε ότι θα ήταν αναγκασμένος να ακροβατήσει μεταξύ δύο διαφορετικών και εν πολλοίς αντικρουόμενων στόχων. Από τη μια να αποστασιοποιηθεί όσο γίνεται από την προεδρία Αναστασιάδη, η οποία στιγματίστηκε από πρωτόγνωρα επίπεδα διαφθοράς και αρνητικές εξελίξεις στο Κυπριακό, και από την άλλη να υπερασπιστεί το έργο του, αφού η παντελής απαξίωση της διακυβέρνησης σε έναν προεκλογικό διάρκειας πέραν του ενός χρόνου δεν θα μπορούσε παρά να έχει αντίκτυπο και στον ίδιο ως ηγέτη του κυβερνώντος κόμματος. Η επιλογή Χριστοδουλίδη να μην διεκδικήσει το προεδρικό χρίσμα μέσω των εσωκομματικών διαδικασιών, αφήνοντας ανοικτό το ενδεχόμενο να κατέλθει ως ανεξάρτητος απέναντι στον πρόεδρο του ΔΗΣΥ, προσέδωσε στο εγχείρημα Αβέρωφ μεγάλο βαθμό δυσκολίας, αφαιρώντας του τον οποιονδήποτε έλεγχο είχε των εξελίξεων. Κι αυτό διότι, πέραν του ότι τον ανάγκασε να απευθυνθεί αποκλειστικά στο κομματικό ακροατήριο (διακινδυνεύοντας να απωλέσει από νωρίς τις απολύτως αναγαίες εκτός κομματικού πυρήνα ψήφους), κατέστησε τον παράγοντα Αναστασιάδη- που υπό κανονικές συνθήκες θα ήθελε να κρατήσει στο περιθώριο- κεντρικό κομμάτι της προεκλογικής. Με κίνδυνο η υποψηφιότητά του να λάβει χαρακτήρα ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση.

Αυτή η ανάγκη να μείνει κοντά στον ΠτΔ έγινε ξεκάθαρη από την πρώτη στιγμή, αναδεικνύοντας και τις τεράστιες αντιφάσεις που η υποψηφιότητά του κουβαλά. Έτσι, είδαμε τον Αβέρωφ Νεοφύτου, τόσο κατά την εξαγγελία της υποψηφιότητας του όσο και στη συνέντευξή του στο ΡΙΚ, να αυτοπροσδιορίζεται ως ο υποψήφιος του κυβερνώντος κόμματος, αλλά και ως ο στενότερος συνεργάτης του Προέδρου, αναλαμβάνοντας το βάρος της διακυβέρνησης, την ιδια όμως στιγμή να επιχειρεί να διαφοροποιηθεί από ενέργειες που τη στιγμάτισαν, όπως ήταν η διαχείριση του ζητήματος της Αμμοχώστου. Ενώ, σύγχυση δημιούργησε και κάποιες μέρες αργότερα όταν, εμφανιζόμενος στο «Sigma», επιτέθηκε στους πιθανούς ανθυποψηφίους του επειδή ως υπουργοί συμμετείχαν σε αποφάσεις της κυβέρνησης, δημιουργώντας την εντύπωση πως αρκετές από αυτές που και ο ίδιος στήριξε ήταν λανθασμένες.

Η αμφιταλάντευση μεταξύ Αναστασιάδη και της αναγκαίας διαφοροποίησης από αυτόν είναι και το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ στο να χτίσει πάνω σε γερές βάσεις το προφίλ της υποψηφιότητας του. Η οποία εξαρχής κουβαλούσε αρκετά αρνητικά, όπως είναι η αντιδημοφιλία του, η εμπεδωμένη εντός κοινωνίας εικόνα του ως ατόμου του κατεστημένου και του παρασκηνίου, καθώς και ως συνεχιστή αυτής της διακυβέρνησης. Είναι γι’ αυτό που ήταν σημαντικό να δώσει από την αρχή το στίγμα του (εκμεταλλευόμενος και το πλεονέκτημα που του δίνει η προσωρινη απουσία κομματικών ανθυποψηφίων) χτίζοντας ένα ηγετικό προφίλ, ώστε να διασκεδάσει τις ανησυχίες που δημιουργεί το πολιτικό του ιστορικό, να δείξει ότι μπορεί να λειτουργεί και στο προσκήνιο, επιχειρώντας παράλληλα να διαφοροποιηθεί από πολιτικές που τραυμάτισαν την εικόνα της κυβέρνησης (αν και σε πολλές από αυτές συμμετείχε ή συναίνεσε). Ενώ όμως εδώ και πέντε βδομάδες τρέχει μόνος, δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής να δώσει δείγματα γραφής ως προς το τι πρεσβεύει ως υποψήφιος. Αντίθετα, έχει περιορίσει τον πολιτικό του λόγο σε επιθέσεις προς ανθυποψηφίους που δεν έχουν καν ανακοινώσει πρόθεση να διεκδικήσουν. Δημιουργώντας την εικόνα ενός εν δυνάμει Προέδρου που δεν έχει κάτι να πει, δείχνει αβέβαιος ως προς το τι έχει να δώσει, κυρίως όμως ως προς το τι μπορεί να αλλάξει. Διότι ακόμα κι αν είναι «τρεντ», όπως είπε στη συνέντευξή του στο «Σίγμα», η αποστροφή στα κόμματα και την κυβέρνηση, η ουσία δεν αλλάζει. Και αυτή είναι πως ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας σιχαίνεται τους πολιτικούς, ενώ 7 στους 10 πολίτες επιθυμούν αλλαγή αυτής της διακυβέρνησης. Και ο Αβέρωφ εμφανίζεται ως εκπρόσωπος και των δύο.

Το πιο ανησυχητικό είναι πως η πίεση να δώσει μομέντουμ στην υποψηφιότητά του ήδη τον οδηγεί σε λάθη. Η επικληση της ικανότητάς του να φέρνει αποτελέσματα και η υπόδειξη ότι κανένας που συνεργάστηκε μαζί του δεν έχασε, μάλλον επιβεβαίωσε την εικόνα (που και ο ίδιος παραδέχεται ότι έχει γι’ αυτόν η κοινωνία) ενός ανθρώπου που, πίσω από κλειστές πόρτες, συνάπτει «μυστικές» συμφωνίες. Ενώ η αναφορά σε καρχαρίες έδωσε ένα πολύ καλό βήμα στον Χριστοδουλίδη να αναδείξει ενδεχόμενη δική του υποψηφιότητα, ως αυτή που θα φέρει την προσδοκούμενη αλλαγή.

H λογική λέει ότι, αν δεν κάνει το τεράστιο λάθος ή δεν υπάρξουν απρόβλεπτες εξελίξεις που θα αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση σε τέτοιο βαθμό που να πάρουν παραμάζωμα και τον ΔΗΣΥ, θα βρίσκεται στον δεύτερο γύρο. Άλλωστε, και οι ισορροπίες εντός κόμματος τον ευνοούν. Το ζήτημα είναι αν μπορεί να εκλεγεί, έχοντας απέναντί του υποψήφιους που παρουσιάζονται πολύ πιο δημοφιλείς από αυτόν και κουβαλώντας στους ώμους του μια προβληματική διακυβέρνηση 10 χρόνων. Τη στιγμή που, ενώ στην πολιτική του διαδρομή έδειξε διαχρονικά να γνωρίζει όσο λίγοι το πολιτικό παιχνίδι και μοναδική ικανότητα να ελίσστεται, σήμερα εμφανιζεται να αδυνατεί να καθορίσει τις παραμέτρους γύρω από την ίδια την υποψηφιότητά του. Ένα και πλεον μήνα μετά, συνεχίζει να βολεδέρνει μεταξύ κυβέρνησης και λογικής.

Το ερώτημα είναι τι θα πράξει. Θα επικεντρωθεί στο να συσπειρώσει το κομματικό ακροατήριο, ταυτιζόμενος με την κυβέρνηση και φορτώνοντας στην υποψηφιότητά του όλα τα βαρίδια της σημερινής διακυβέρνησης; Θα επιχειρήσει να βασίσει τον προεκλογικό του σε πολιτικές θέσεις, μη διστάζοντας να έρθει σε ρήξη με την υφιστάμενη κατάσταση; Ή θα συνεχίσει το κρυφτό, χτίζοντας στις αδυναμίες των πολιτικών του αντιπάλων, την ίδια όμως στιγμή αναδεικνύοντας τις μεγάλες παθογένειες (και) της δικής του υποψηφιότητας;

antopoly@cytanet.com.cy