«Riders στην καταιγίδα των illimousinati» της Μαρίας Θεριστή

 

Ζούμε στη χώρα όπου τα υψηλά δώματα καραδοκούν να επαναφέρουν λιμουζίνες για να τις χρησιμοποιούν ακόμα και στον ιδιωτικό τους βίο με δημόσιο χρήμα, την ίδια ώρα που ντελιβεράδες υποχρεώνονται να εργάζονται με δικές τους μοτοσυκλέτες για να μην θεωρούνται εργοδοτούμενοι κι ένα σωρό άλλοι πληβείοι εργαζόμενοι, καλούνται να χρησιμοποιούν τα δικά τους οχήματα και μέσα εργασίας και δεν έχουν εργασιακά δικαιώματα.

Ένα δεκατετράχρονο παιδί, μου υπέδειξε πρόσφατα τις αγγελίες που κυκλοφορούν στην Κύπρο για πρόσληψη ντελιβεράδων. Εγώ δεν τις είχα δει. (Το τελευταίο το λέω για σας, οι οποίοι επικρίνετε παιδιά νεαρούς ακτιβιστές, που αποφασίζουν να βγάζουν πράγματα στη φόρα. Εσάς, που μπορεί να έχετε και παιδιά τα οποία, οι μεγαλοεταιρείες στις οποίες δουλεύουν, τα στέλνουν όχι σπάνια για εργασία εκτός πόλης και τους δίνουνε είκοσι ευρώ (!) μόνο για τα καύσιμα της χρήσης του προσωπικού τους οχήματος. Εσάς, που θα διερωτάστε γιατί υπάρχουν παράξενοι ακτιβιστές και πιθανόν θεωρείτε και νόμιμη τη χρήση του ιδιωτικού αυτοκινήτου από εργαζόμενο, για δουλειές  εταιρείας).

Υπάρχουν κυρίως δύο λογιών illimousinati που έχουν καταφέρει να πείσουν εμάς, τους μη πεφωτισμένους, για τα πιο πάνω φαινόμενα, ότι είναι δήθεν φυσιολογικά:

α) Αυτοί που επιθυμούν διακαώς να τους πληρώνουμε τις λιμουζίνες για να κυκλοφορούν σε κάθε έκταση τετραγωνικού χιλιομέτρου το οποίο ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτήν που λειτουργεί υπό την πατέντα της μονοκρατορίας της ανάγκης και αναζητεί κάθε πέντε χρόνια «ανεξάρτητους», να ηγηθούν αυτού του υπεροπλισμένου οξύμωρου σχήματος προεδρίας, τύπου Floating Democracy με floating λιμουζίνες.

β) Κι εκείνοι που δεν τους πληρώνουμε από τα δημόσια ταμεία, αλλά πληρώνουμε αντανακλαστικά το κόστος των αλλεπιδράσεών τους σε όλο το φάσμα που αφορά το μέλλον του τόπου και του μέλλοντος που φτιάχνεται όπως θέλουνε, αφού η ιστορία τους ανήκει και τους εκχωρήθηκε ωσάν πραγματικοί δικαιούχοι του καταπιστεύματός της.

Αμφότερες και οι δύο κατηγορίες illimusinati ίδρυσαν τις παμπόνηρες εταιρείες που αποκαλούν τους ντελιβεράδες «partners» και τους προσκαλούν σε δήθεν ελκυστικές εργασίες όπου απαραίτητη προϋπόθεση είναι το κόλπο του να έχεις δική σου μοτοσυκλέτα, για να μην  θεωρείσαι εργοδοτούμενος.

Αυτοί μεταξύ άλλων, μετέτρεψαν και τον τόπο, σε μια βλαμμένη περιοχή παροχής υπηρεσιών. Οι τελευταίες δημιούργησαν μια νέα τάξη υπερπλουτισθέντων που εν πάση περιπτώσει δεν ζουν ουσιαστικά εδώ, αλλά μένουν τόσο όσο χρειάζεται, για να φεύγουν τα Σαββατοκύριακα στα εξοχικά τους ανά την Ευρώπη.

Η κατοχή στον τόπο δεν τους αφορά, ούτε συμπεριφέρονται υπό τα δεδομένα ότι υπάρχει κατοχή και το τελευταίο, το θυμούνται μόνο ως απαραίτητο «κάτι» για τις προεκλογικές πατέντες προώθησης κέντρων εξουσίας.

Δεν υπάρχει άλλος τόπος στην Ευρώπη τόσο πονηρός, όπου οι ντελιβεράδες έχουν βαφτιστεί «partners» και τρέχουν καθημερινά σε αυτό τον φορολογικό παράδεισο, να παραδώσουν πλαστικό φαγητό σε άλλους υπηρέτες, που τους είπανε «limited partners» ή που ονειρεύονται να γίνουν μια μέρα «limited partners», δουλεύουν σαν σκυλιά για τη μεγαλοεταιρεία και τρέφονται κυρίως από ντελιβεράδες που κουβαλάνε τα πάντα. Μέχρι και τον καφέ, τρέχοντας, πριν να παγώσει.

Σταθμεύει μπροστά σου η μοτοσυκλέτα στα φανάρια και βλέπεις την αναγραφή «partner» πάνω στη θερμοτσαντούλα με τα φαγητά. Σήμα κατατεθέν της αθλιότητάς μας.

Τέλος πάντων, μαζί με τους ντελιβεράδες, γίναμε όλοι από δω κι από κει, partners μιας τρέλλας κι έρχεται κάποτε ίσως μια μέρα, που όχι μόνο δεν ονειρεύεσαι να γίνεις partner αλλά παρακαλάς να μην σου γίνει τέτοια ύποπτη πρόταση ή υπόσχεση.

Στην Ελλάδα, μια εταιρεία πήγε να αλλάξει σε τέτοιο, το εργασιακό καθεστώς των ντελιβεράδων και βγήκαν για μέρες, χιλιάδες στους δρόμους σε διαμαρτυρίες, μέχρι να αποσυρθεί η πρόθεση αυτή.

Εδώ οι illimousinati, το οικοδόμησαν εξ αρχής το καθεστώς σε διάφορους τομείς και δεν τίθεται θέμα να διαμαρτυρηθεί κανένας στην πορεία, ούτε με πορεία στον δρόμο.

Από τότε που και οι Oligarchyati εισέρρευσαν  εξαγοράζοντας ολάκερη νήσο από τους illimousinati, ωσάν σε παράλληλο Σύμπαν σωτηρίου έτους 1878, με μικρές αποκλίσεις, οι τελευταίοι, προσάρμοσαν τα πάντα υπό το καθεστώς πίεσης και ασφυκτικών προθεσμιών.

Ξεκίνησε έκτοτε, η σιγανή πορεία των riders on the storm. Οι riders της καταιγίδας, οι ντελιβεράδες και άλλοι πολλοί, σηκώνουν στην πλάτη, τη σχιζοειδή εικόνα της νήσου των υπηρεσιών. Είναι η πιο ορατή εικόνα των αντιφάσεων και των δημοκρατικών ελλειμμάτων, που νομίζουμε ότι δεν βρίσκονται μπροστά στο κατώφλι του δικού μας νοικοκυριού.

Από τότε που η νήσος των καταλήξεων «σε -άτι», καβάλησε τελείως το άτι της υφέρπουσας καθολικής διαταραχής, κατρακυλώντας πρόσφατα τις κλίμακες της διεθνούς διαφάνειας, φορώντας τα λευκά κολλάρα της ατσαλάκωτης υπεροψίας της διαφθοράς.

Στο τέλος, συνεστήθη συμμορία, λένε κακεντρεχείς.

Σκέψου, να τους πληρώνεις τις λιμουζίνες και να εύχεσαι  να προσλάβουν τα παιδιά σου για να εργάζονται με βάση τις απαιτούμενες προϋποθέσεις που θέτει συνέχεια τα τελευταία χρόνια η νέα τάξη illimusinati, περί ικανότητας εργασίας υπό το καθεστώς πίεσης και ασφυκτικών προθεσμιών και όχι μόνον.

Τι σχέση έχουν τώρα οι ντελιβεράδες με τα παιδιά σου, που δεν θα δουλέψουν ποτέ ντελιβεράδες και που την κατ’ ουσίαν ανεργία τους τη συγκαλύπτεις ευτυχώς ακόμα, με την καλή σύνταξη που σου έδωσαν οι illimusinati από την αφυπηρέτησή σου από την τράπεζα και από την αφυπηρέτηση της συζύγου σου από το τμήμα του υπουργείου τάδε;

Έλα ντε. Τι σχέση έχει;