Ο όχλος και η αλήθεια που του χαλάει την ημέρα

«Δυστυχώς, είναι μέρος της δουλειάς σου», μου είπε ένας φίλος χθες, καθώς συζητούσαμε το κλίμα των ημερών, την παραποίηση της αλήθειας και κυρίως τον κανιβαλισμό των πάντων με τη μεγαλύτερη ευκολία, από έναν μονίμως πεινασμένο όχλο, ο οποίος αδιάκοπα γυρεύει τα επόμενά του θύματα για να εκτονωθεί.

Ομολογώ ότι μου πήρε πολύ καιρό για να συμβιβαστώ με αυτήν την πραγματικότητα. Και δεν συμβιβάστηκα εντελώς. Το να σε αρπάζει κάποιος ο οποίος δεν ξέρει καν ποιος είσαι και τι έχεις γράψει και να σε κατακρεουργεί, ενίοτε διότι αρνείσαι να γράψεις αυτό που θέλει, την ώρα μάλιστα που σε διαβάζει τζάμπα (!) και με τον Τύπο να αργοπεθαίνει μέρα με τη μέρα, δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί πρέπει να είναι μέρος της δουλειάς μας. Δυστυχώς, όμως, είναι μια πραγματικότητα.

Και ειδικά εάν μιλάς από την πλευρά του Τύπου και εκείνων των λειτουργών του οι οποίοι επιμένουν να κάνουν τη δουλειά τους και να λένε πράγματα, με συνέπειες σοβαρές πολλές φορές, όπως λ.χ. το να σε εκδικούνται υψηλά ιστάμενοι και διεφθαρμένοι πολιτικοί, προκαλώντας σου ζημιά στο εξωτερικό, αν δουλεύεις και εκεί συμπληρώνοντας το εισόδημά σου και εάν είσαι βέβαια τυχερός, όπως εγώ, να μην μπορούν να σου κόψουν τη δουλειά σου εδώ, η διαδικασία αυτή είναι πολλαπλά οδυνηρή για να τη ζεις.

Είναι άδικο όχι μόνο να διαγράφονται τα πάντα με μια μονοκοντυλιά και το να ισοπεδώνουν κάποιοι όσα έκανες τόσα χρόνια, αλλά και να σε παραδίδουν στον όχλο για να γίνεις το επόμενο θύμα της ανθρωποφαγίας του κάθε απαίδευτου, της κάθε ανάγωγης, του όποιου φανατικού και μίζερου, οι οποίοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο στη θλιβερή τους ζωή. Είναι όμως μια πραγματικότητα.

Και με αυτό κατά νου, υπάρχουν δύο πράγματα που μπορείς να κάνεις ως δημοσιογράφος. Το ένα είναι να αποφύγεις, όσο βέβαια σου το επιτρέπει ο όχλος, τη σύγκρουση μαζί του. Το άλλο, να βγεις με ένα πλατύ χαμόγελο και να τους δείξεις το μεσαίο δάχτυλο, όσοι κι αν είναι. Εγώ επιλέγω το δεύτερο. Και έχοντας αποδεχτεί -φύσει οξύθυμος- σε κάποιο βαθμό την πραγματικότητα των ημερών, ομολογώ ότι έχω αρχίσει να το απολαμβάνω. 

Το αγαπημένο μου θέμα για να τους χαλάω την ημέρα είναι αυτό του Ισραήλ. Μόνο και μόνο που έγραψα αυτή τη λέξη, είναι σαν να πάτησα ένα κουμπί και να καταδίκασα τη σημερινή στήλη σε ελάχιστα Likes. Ακόμα και πολλοί που θέλουν να το κάνουν και συμφωνούν, το σκέφτονται διπλά και τριπλά και συνήθως δεν το κάνουν, για να μην τους την πέσουν οι διάφοροι οι οποίοι έχουν επιβάλει μία ή μάλλον μισή ανάγνωση της Ιστορίας, χωρίς μάλιστα να έχουν διαβάσει την υπόλοιπη. 

Έχοντας φυσικά «εμπλουτίσει» αυτήν τους τη μισή ανάγνωση με τερατοποιήσεις, από την εποχή που το μάρκετινγκ των Αράβων ακολουθούσε αυτή τη στείρα στάση έναντι του γειτονικού μας κράτους, κάτι που έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια, με την ειρήνευση ολοένα και πιο πολλών αραβικών χωρών με το Ισραήλ.

Το Μεσανατολικό είναι ένα σύνθετο πρόβλημα. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχει μια Ιστορία την οποία κάποιος πρέπει να τη μελετήσει εις βάθος και η οποία ήταν ανέκαθεν το αγαπημένο μου αντικείμενο. Έχω διαβάσει αμέτρητα βιβλία, το μελετώ για πάρα πολλά χρόνια, ώστε να είμαι τουλάχιστον σε θέση να μην αγνοώ βασικά πράγματα για το πώς ξεκίνησε η ιδέα επιστροφής των Εβραίων στα πατρογονικά τους εδάφη, εκεί όπου προσεύχονταν αδιαλείπτως για να επιστρέψουν από τότε που τους έδιωξαν οι Ρωμαίοι, μετά τις εξεγέρσεις εναντίον τους. 

Η λέξη «σιωνισμός», η οποία κατέληξε και αυτή δαιμονοποιημένη στις μέρες μας, αντιπροσωπεύει ένα ολόκληρο φιλοσοφικό δόγμα, το οποίο, εάν διαβάσει κανείς τους θεωρητικούς του σιωνισμού, θα δει ότι δεν απέκλειε τους Άραβες, αντιθέτως, οραματιζόταν ένα κράτος το οποίο θα τους περιελάμβανε.

Πόσοι, αλήθεια, το ξέρουν αυτό; 

Και πόσοι ασχολήθηκαν να διαβάσουν για τα πογκρόμ των χριστιανικών κοινωνιών της Ευρώπης κατά των Εβραίων, ως διαχρονικά εύκολων «άλλων» και συνεπώς στόχων, τα οποία οδήγησαν τον Χέρτζλ και τους άλλους θεωρητικούς του σύγχρονου σιωνισμού σε αυτό το κίνημα για την επιστροφή των Εβραίων στον χώρο από τον οποίο προέρχονταν, διότι προέβλεψαν το τι θα ακολουθούσε;

Πόσοι γνωρίζουν ότι δεκαετίες πριν το Ολοκαύτωμα, Εβραίοι εγκαταστάθηκαν σε αυτές τις άγονες περιοχές των αμμόλοφων, όπου σήμερα βρίσκεται το Τελ Αβίβ και αλλού, προσπαθώντας να φέρουν τη γνώση από την Ευρώπη και να φτιάξουν ένα πείραμα συμβίωσης, από το οποίο προέκυψε αργότερα το κράτος του Ισραήλ; 

Πόσοι ξέρουν ή ασχολήθηκαν να μάθουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των πρώτων Ισραηλινών ήταν το ένα και πλέον εκατομμύριο των Εβραίων των αραβικών κρατών, οι οποίοι ζούσαν στα κράτη αυτά για εκατοντάδες έως και δυόμιση χιλιάδες χρόνια, δεν είχαν σχέση με το Ισραήλ αλλά είδαν τις περιουσίες τους να κατάσχονται, τις υπηκοότητές τους να αφαιρούνται και τους ηγέτες κοινοτήτων τους να κρεμάζονται σε πλατείες, ως αντίποινο για την ανακήρυξη του Ισραήλ, μετά από δύο σχέδια ειρήνευσης που είχαν προτείνει τα Ηνωμένα Έθνη και τα οποία προνοούσαν για ένα κρατίδιο συντριπτικά μικρότερου του (μικρού πάλι) σημερινού κράτους, αλλά τα απέρριψαν χωρίς συζήτηση οι εκεί Άραβες, οι οποίοι μετά μετονομάστηκαν σε Παλαιστίνιους;

Πόσοι ξέρουν ότι το Ισραήλ ποτέ δεν κήρυξε πόλεμο στους Άραβες, αλλά ότι οι Άραβες ξεκινούσαν πολέμους για να το αφανίσουν και όταν τους έχαναν και το πρόβλημα μεγάλωνε διεκδικούσαν πολιτικά την επιστροφή των εδαφών αυτών και τη διάλυση του Ισραήλ με τρομοκρατικές μεθόδους;

Πόσοι ξέρουν ότι από το ένα εκατομμύριο και πλέον των Εβραίων σε αραβικές χώρες, οι πλείστες δεν έχουν ούτε έναν πλέον; Αλλά και πόσο βλακώδη είναι τα περί «απάρτχαϊντ» στο Ισραήλ (και όχι στα αραβικά κράτη!..), όταν το 20% των Ισραηλινών είναι Άραβες και όταν, παρά τα πολλά προβλήματα, οι Άραβες υπήκοοι του Ισραήλ, δύο εκατομμύρια στο σύνολό τους, είναι παντού: στην Κνέσετ, όπου μάλιστα υπάρχουν ισλαμιστές οι οποίοι συμμετέχουν και στη σημερινή κυβέρνηση, στον στρατό του Ισραήλ και την Αστυνομία -ως υψηλόβαθμοι μάλιστα, Άραβες που υπηρετούν ως δικαστές και στο Ανώτατο Δικαστήριο, ως πρέσβεις του Ισραήλ -και δεν αναφέρομαι εδώ μόνο στους Δρούζους, οι οποίοι είναι μια πρόσθετη κατηγορία και υπηρετούν στον στρατό κανονικά, Άραβες σε όλα τα πανεπιστήμια ως καθηγητές, παντού στη δημόσια ζωή. Άραβες μουσουλμάνοι, όπως και Χριστιανοί.

Δύο εκατομμύρια άνθρωποι από τα δέκα, μέσα στο Ισραήλ. Πόσοι τα ξέρουν αυτά και πόσο η προπαγάνδα και η μονόπλευρη απεικόνιση της πραγματικότητας τα αφήνουν να περάσουν;

Η άγνοια για το Μεσανατολικό και την κατάσταση η οποία δημιουργήθηκε μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών (για καταστροφή του Ισραήλ), που έφερε την κατάληψη της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, κάνει τους περισσότερους να αγνοούν το τι συμβαίνει με τα δύο εκατομμύρια των Αράβων υπηκόων του Ισραήλ και να χάφτουν την προπαγάνδα, η οποία εστιάζει μόνο στα όσα -κακώς- συμβαίνουν στα κατεχόμενα εδάφη και έχει φτάσει στο σημείο να θεοποιεί τη Χαμάς, μια σκοταδιστική τρομοκρατική οργάνωση.

Το Παλαιστινιακό είναι πολιτικό ζήτημα. Και ως τέτοιο αντιμετωπίζεται. Πρέπει να σταματήσει ο εποικισμός, πρέπει να βρεθεί πολιτική λύση, αλλά πρέπει και εμείς όλοι να καταλάβουμε ότι ούτε εμείς δεν θα ανοίγαμε τη Γάζα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια του Ισραήλ, και πως όπως στεκόμαστε απέναντι από λανθασμένες πολιτικές του Ισραήλ, άλλο τόσο πρέπει να εναντιωνόμαστε στην τρομοκρατία και να μην συμβιβαζόμαστε με τα καλέσματα, ακόμα και της «ήπιας» Παλαιστινιακής ηγεσίας της Φάταχ, για καταστροφή του Ισραήλ ή και τη βράβευση ακόμα και από αυτήν την ηγεσία -και σήμερα- ανθρώπων που μαχαιρώνουν Εβραίους πολίτες ως ήρωες. Ή τη χρήση σχολείων και νοσοκομείων ως ορμητηρίων από τη Χαμάς, για να φωνάζει τα τηλεοπτικά συνεργεία όταν απαντούσαν οι Ισραηλινοί. 

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες. Να γράφω και για τις διαβόητες επιτροπές ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ, οι οποίες κατακεραύνωναν το Ισραήλ με μουσουλμανικές πλειοψηφίες και με τον εκπρόσωπο της Λιβύης επί Καντάφι (!) για Πρόεδρο, εξηγώντας και το πώς προέκυψε το διεθνές αφήγημα κατά του Ισραήλ αλλά και ποιο ρόλο έπαιξαν τα συντρόφια μας, τα οποία στην αρχή στήριξαν την ίδρυσή του γιατί σχεδίαζαν να το εντάξουν στη σφαίρα επιρροής τους ως σοσιαλιστικό κράτος, όταν δυτικές χώρες το καταψήφιζαν στον ΟΗΕ. Και άλλα πολλά. Ίσως μια άλλη φορά. 

Σημασία έχει να λέμε την Ιστορία και την αλήθεια ολόκληρη, κόντρα στις μισές αναγνώσεις και τις ορέξεις του όχλου. Αυτό κι αν είναι μέρος της δουλειάς μας.

Όποιος δεν γουστάρει, στο κάτω - κάτω, πρόβλημα δικό του.