Φελλοί

 

Σκεφτόμουν ότι ζούμε σε μια εποχή που η πρόσβασή μας σε πληροφορίες και γνώσεις είναι πανεύκολη και αντί να γινόμαστε εξυπνότεροι με πολλές γνώσεις όσο μεγαλώνουμε, πάμε αντίστροφα για να καταλήξουμε από εκεί που ξεκινήσαμε… στους ανθρώπους των σπηλαίων, για να μην γράψω τους πίθηκους. Θυμάμαι, όταν ήμουν εγώ μικρή, για να μάθω μια πληροφορία πήγαινα στη βιβλιοθήκη (έπιπλο) του σπιτιού μας και άνοιγα κάτι τεράστιες εγκυκλοπαίδειες, που το βάρος τους ήταν περίπου όπως ένα τούβλο, εκεί χανόμουν για ώρες μέχρι να μάθω αυτά που έπρεπε για το σχολείο και μετά έβλεπα και κάτι άλλο που δεν γνώριζα και το διάβαζα και αυτό. Στις δε άγνωστες λέξεις, άνοιγα κάτι λεξικά που ήταν τρεις τόμοι για να μάθω τι σημαίνει μια λέξη, να δω τα συνώνυμά της, να προσπαθήσω να κάνω προτάσεις στο τετράδιο, μέχρι να είμαι σίγουρη ότι είχα πιάσει το πραγματικό νόημα. Ήταν μια εποχή που τίποτα δεν μας σέρβιραν έτοιμο στο πιάτο. Κάπως έτσι και στο Πανεπιστήμιο. Ώρες πολλές στις βιβλιοθήκες των Πανεπιστημίων, και κανένα μάθημα δεν είχε βασικό βιβλίο, έπρεπε να διαβάζουμε από διάφορες πηγές, επιστημονικά περιοδικά, βιβλία, για να κατανοήσουμε και να κατακτήσουμε τη γνώση. Ήθελε κάποιον κόπο και αρκετόν χρόνο να ψάξεις να διαβάσεις, να τα συνθέσεις, ίσως να διαβάσεις και κάτι άλλο και να βάλεις το μυαλό σου να σκεφτεί, χρησιμοποιώντας την κριτική σου σκέψη.

Σήμερα, ο κόσμος έχει την τεχνολογία στα πόδια του, ό,τι πληροφορία θες χρησιμοποιείς το κινητό σου, μπαίνεις στο διαδίκτυο και στη google και αμέσως έχεις όλες τις πληροφορίες μπροστά στην οθόνη σου, χωρίς καν να χρειαστείς να μετακινηθείς από τη θέση σου. Για τους οπτικούς τύπους υπάρχουν τα βιντεάκια στο youtube, για τους ακουστικούς τύπους υπάρχουν τα pods. Όλοι, από πάρα πολύ μικρή ηλικία, έχουν την ευκαιρία να μαθαίνουν τόσα πολλά! Και όμως, μια τεράστια μερίδα του πληθυσμού μας είναι λες και είναι αγράμματοι (όπως τους πρoπαππούδες μας, που δεν κατάφεραν να φοιτήσουν σε σχολείο, είτε γιατί δεν υπήρχε είτε γιατί ήταν φτωχοί και έπρεπε να δουλέψουν στα χωράφια για μεροκάματο). Πολύς κόσμος δεν γνωρίζει ούτε τα βασικά, δεν χρησιμοποιεί το μυαλό του να σκεφτεί, πόσω μάλλον να έχει κριτική σκέψη. Δεν ξέρω αν το γεγονός ότι η γνώση είναι εκεί διαθέσιμη μάς έκανε τεμπέληδες, υπό την έννοια ότι όταν χρειαστώ αυτήν την πληροφορία θα την ψάξω και επομένως, δεν με ενδιαφέρει να μάθω οτιδήποτε απλά για να το μάθω. Αυτό, βέβαια, έχει και το εξής παράλογο. Όταν κάτι συμβεί, όπως για παράδειγμα η πανδημία, ξαφνικά γινόμαστε όλοι ειδικοί επειδή διαβάσαμε 5 πράγματα στο διαδίκτυο. Μέσα σε μια μέρα γίναμε επιδημιολόγοι, πνευμονολόγοι, φαρμακοποιοί, νοσηλευτές κοκ.

Τόσες πληροφορίες, τόσες ειδήσεις, τόσα γεγονότα και δεν μπορούμε να είμαστε τουλάχιστον πληροφορημένοι για το τι συμβαίνει γύρω μας και στον κόσμο. Δεν έχουμε γνώσεις ούτε και άποψη, ακόμα και για το τι ηγέτη θέλουμε. Μιλώ με κόσμο και ακούω πελλάρες. Να μιλά καλά, να είναι παρουσιάσιμος, λες και τον θέλουμε για ρήτορα ή μοντέλο. Όμως, σε αυτό δεν φταίει μονάχα ο κόσμος, φταίνε και αυτοί όλοι που θέλουν να γίνουν Πρόεδροι και το μόνο που έχουν να μας δείξουν είναι ωραίες πόζες, χαμογελάκια και «ττόκκες»! Η γνώση είναι δύναμη και όσο το αγνοούμε τόσο πιο ανήμποροι θα είμαστε να κρίνουμε και να απαιτούμε. Όπως τους φελλούς που επιπλέουν μέσα στη θάλασσα, αλλά όπου θέλει ο αέρας και το κύμα τους παρασέρνει.