«Το "δεν ήξερα" πλέον είναι δικαιολογία για τα παναΰρκα», της Γιάννας Λαζάρου

 

Διερωτούμαι πραγματικά γιατί να ασχολείται κάποιος με οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του και τους πολύ κοντινούς του ανθρώπους. Μετά θυμούμαι πως το μέλλον των απογόνων μου είναι ήδη δανεισμένο σε μένα τζιαι αν θέλω να έχουν ένα παρόν στο μέλλον στο οποίο θα μπορούν να ζήσουν, τότε ο εφησυχασμός δεν μπορεί να υπάρξει. Το καθετί που συμβαίνει για μας θα πρέπει να ελέγχεται ότι μπορεί να αντέξει στον χρόνο, ότι δεν αφαιρεί αλλά προσθέτει, ότι μπορεί να βελτιωθεί όποτε παραστεί ανάγκη.

Το «δεν ήξερα» πλέον είναι δικαιολογία για τα παναΰρκα, αφού τα ΜΚΔ (μέσα κοινωνικής δικτύωσης) είναι οι «τόποι» όπου μπορείς να βρεις τους πάντες, από προέδρους, επιστήμονες, κομμωτές, καθαριστές, ακτιβιστές, υδραυλικούς, στρατιωτικούς, πυροσβέστες, άνεργους και γενικά άπαντες από όλα τα πλάτη τζιαι τα μήκη του πλανήτη, είτε σε ομάδες ενδιαφέροντος, είτε σε σχόλια σε αναρτήσεις, σε άρθρα, σε βίντεο κ.λπ. να εκφέρουν απόψεις, να ανεβάζουν έρευνες, να κάνουν σχόλια, να μοιράζονται εμπειρίες κ.λπ. για όλα μα όλα τα θεματα. Το στράβωμαν τζιαι το ξιστράβωμαν έν' αλληλένδετα πλέον, αλλά δεν σου φταίει κανένας αν δεν θέλεις να μάθεις, σε χώρες όπου ειδικά μπορείς, αφού έχεις την ευχέρεια. Το φάσμα των «ανυποψίαστων» συμπεριλαμβάνει από μορφωμένους μέχρι αμόρφωτους, από ειδικούς μέχρι ανειδίκευτους. Το στράβωμαν μπορεί να το πάθει ο οποιοσδήποτε έχει εμμονές, οποιοσδήποτε νομίζει πως έν' έξυπνος, οποιοσδήποτε θέλει σημασία.

Για παράδειγμα, κυκλοφόρησε μια έρευνα την οποία πολλοί ειδικοί καταδικάζουν ως προκατειλημμένη, με ελλιπή στοιχεία, με μαγειρεμένα στατιστικά κ.λπ., αλλά για κάποιο λόγο τυγχάνει μεγάλης διαφήμισης από συγκεκριμένους κύκλους τζιαι Μέσα. Η έρευνα αφορά στο ότι τζιαι καλά τα lockdowns δεν γλύτωσαν πολλές ανθρώπινες ζωές, μόνο ένα 0,2%, που σε πραγματικά νούμερα ανά εκατομμύριο θα ήταν 2.000 πλάσματα, στο δε ένα δισεκατομμύριο θα ήταν 2 εκατομμύρια π.χ., οπόταν δεν θα έπρεπε να γίνουν. Ένας κοινός νους θα εδιερωτάτουν πΏς στα σκατά μετρούν οι «ειδικοί» της έρευνας, αφού σε κάποιες χώρες, όπως π.χ. η Ταϊβάν, η Νέα Ζηλανδία, το Βιετνάμ, η Αυστραλία, οι οποίες έχουν αυστηρά λοκντάουν, οι νεκροί από κόβιντ είναι ελάχιστοι, ενώ σε χώρες με μέτρια λοκντάουν ή καθόλου οι νεκροί είναι κατά χιλιάδες. Αν όντως η έρευνα σου κινούσε το ενδιαφέρον τζιαι έχοντας υπόψη τις πιο πάνω περιπτώσεις χωρών, έψαχνες τις πληροφορίες της έρευνας, τότε θα ανακαλύπτες πως για κάποιον περίεργο λόγο οι εν λόγω χώρες δεν συμπεριλαμβάνονται μέσα. Τζιαι τότε, λογικά, λογικά πάντα λέμε, θα έψαχνες ποιος έν' τούτος ο «άσχετος» που την έγραψε. Τότε, ω του θαύματος, θα ανακάλυπτες πως πρόκειται για ακραίο ελευθεριακό (libertarian) της σχολής του «ελεύθερου χεριού της αγοράς», ο οποίος χρηματοδοτείται από όσους ελέγχουν τούτην την «ελεύθερην» αγορά.

Γιατί να μπει όμως κάποιος σε έτσι κόπο, να γράψει κοτζιάμου έρευνα τζιαι να κινδυνεύει τζιόλας να ρεζιλευτεί που τους συναδέλφους του, είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να βασανίσει κάποιον που δεν του φκάλλει νόημα ούλλη η φάση. Μα το πασιφανές φυσικά. Να κουρτίσουν ακόμα χειρότερα τους ήδη αρνητές τζιαι τα νέα φρούτα, τους «κουρασμένους» της πανδημίας, για να μην ξαναδεχτούν ένα λοκντάουν σε μια άλλη πανδημία. Ήδη τα Μέσα παπαγαλίζουν τα νέα σλόγκαν «Ο κόσμος κουράστηκε», «Η Όμικρον είναι ήπια», «Η πανδημία τελείωσε», «Η οικονομία δεν αντέχει άλλο», «Πεθαίνουν οι ευάλωτοι, ηλικιωμένοι, ανεμβολίαστοι» κ.λπ. Κοινώς καλλιεργείται εντέχνως καθημερινά το χτηνόν του μέλλοντος, το οποίο δεν θα θεωρεί πως έστω τζιαι 0, 2% να κοστίζει σε ανθρώπινες ζωές έν' κάτι που θα πρέπει να μας νοιάζει. Το χτηνόν που ήδη σήμερα αντί να ρωτά γιατί δεν πάρθηκαν άμεσα μέτρα που ούλλους, γιατί δεν εδόθηκαν εμβόλια σε ούλλους, γιατί δεν προβλέπεται στα οικονομικά μας συστήματα το απρόβλεπτο για να μπορούν να στηρίξουν όλον τον πληθυσμό για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ρωτά γιατί του στερούν την ελευθερία του με μια μάσκα.

Σόρι, αλλά αν τόσος έν' ο νους μας, ίσως τζιαι να μας αξίζει να μας δουλέφκουν νυχθημερόν. Προς το παρόν αντλώ δύναμη να αντιστέκουμε στην παράνοια λόγω των απογόνων μου. Για να μην καταχραστώ το μέλλον τους. Προς το παρόν.