Όχλος ηλιθίων και κρατικοδίαιτοι αργόσχολοι «ακτιβιστές»

 

 

ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ

•           Πέρασε και αυτή η εβδομάδα και δεν είδαμε τα αποκαλυπτήρια του μεγάλου κυκλώματος μαστροπείας, στο οποίο συμμετείχε ο Πρόεδρος, ο οποίος πούλησε την Αμμόχωστο, για να γλυτώσει το κράξιμο από το Al Jazeera, ενώ άλλα επιφανή μέλη της κοινωνίας μας, εμπλέκονταν στην υπόθεση του κατ’ ισχυρισμό βιασμού της Γεωργίας Μπίκα στη Θεσσαλονίκη. Όχι ότι περιμέναμε σοβαρότητα από τον «ακτιβιστή» Ηλία Γκιώνη, ούτε βεβαίως από αυτούς που κρεμόντουσαν από τα χείλη του και ανέμεναν εναγωνίως τα συνταρακτικά «στοιχεία» που θα έστελνε στην Αστυνομία.

•           Όπως πληροφορούμαστε, όσοι είδαν το mail του Γκιώνη, ακόμα κρατάνε το στομάχι τους από τα γέλια, καθώς πρόκειται για έναν αχταρμά, κουτσομπολιών, φημών και μπαγιάτικων παραποιημένων ιστοριών, που σε κανένα σοβαρό κράτος δεν θα κινητοποιούσαν τον γενικό εισαγγελέα και την Αστυνομία. Ωστόσο σε αυτόν τον τόπο όλα μπορούν να συμβούν.

•           Το πιο αστείο είναι ότι η Αστυνομία από την πρώτη στιγμή αντιλήφθηκε ότι πρόκειται για ανοησίες και όμως, δεν βγήκε να το πει γιατί φοβήθηκε τον όχλο των ηλιθίων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που θα φαντασιώνονταν κουκούλωμα. Άφησε λοιπόν την υπόθεση να μισοξεχαστεί και αύριο θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά ο γενικός εισαγγελέας που θα ρίξει αυλαία στο κουκλοθέατρο του «ακτιβισμού» του πληκτρολογίου.

•           Βέβαια ο «ακτιβισμός» έχει γίνει πια μόδα και αποτελεί διέξοδο στην ανυπαρξία πολλών ανθρώπων. Προς Θεού δεν αναφερόμαστε στον κ. Γκιώνη γιατί θα πέσει επάνω μας πάλι το τσούρμο των δικαιωματιστών και δικαιωματίστριων για να μας γδάρει. Μιλάμε για άλλους… δεν τους ξέρετε.

•           Μιλάμε για παράδειγμα για κάποιες κρατικοδίαιτες και κρατικοδίαιτους που ενώ τους πληρώνουμε για να εργάζονται, την ώρα της εργασίας τους κάνουν «ακτιβισμό» γράφοντας απείρου κάλλους παπαρολογίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έτσι νομίζουν ότι εκπληρώνουν την κοινωνική αποστολή τους… μόνο που δεν κάνουν τη δουλειά για την οποία πληρώνονται. Προφανώς προέχει να σώσουν την κοινωνία. Έτσι νομίζουν τουλάχιστον.

•           Λοιπόν για να εξηγούμαστε. Ακτιβισμός είναι να βρεθείς στη θάλασσα και χωρίς αμοιβή, χωρίς αντάλλαγμα να βοηθάς ανθρώπους να μην θαλασσοπνίγονται. Ακτιβισμός είναι να μαζεύεις τα σκουπίδια που πετάνε στους δρόμους, στα δάση στις πλατείες και όπου βρουν οι «μάγκες» συμπολίτες μας. Ακτιβισμός είναι να προσφέρεις αμισθί τις υπηρεσίες σου στο κοινωνικό σύνολο. Υπηρεσίες που είναι μετρήσιμες.

•           Το να κοπανάς τα πλήκτρα μπροστά σε μια οθόνη, δεν είναι ιδιότητα ακτιβιστή, αλλά αργόσχολου. Αν μάλιστα μιλάμε για δημόσιους υπαλλήλους ή στελέχη ΜΚΟ, που με το αζημίωτο υπερασπίζονται δικαιώματα, τότε είναι και λίγο περιπαίξιμο. Ο πραγματικός ακτιβισμός είναι προφορά και θυσία, δεν είναι Lifestyle του κάθε πικραμένου που πεθαίνει για πέντε λεπτά δημοσιότητας.

•           Ακτιβισμός δεν είναι να κάθομαι και να φωνάζω έξω από ένα υπουργείο, ένα δημαρχείο ή ένα δικαστήριο. Δεν αλλάζουν έτσι τα πράγματα. Κανείς δεν τρόμαξε από πέντε δέκα γραφικούς. Ακτιβισμός είναι να διεκδικώ, να επιχειρηματολογώ, να συμμετέχω και να αντιστέκομαι, στη δουλειά μου, στην παρέα μου, στο σπίτι μου, στην καθημερινότητά μου, στη δημόσια υπηρεσία που με ταλαιπωρεί.

•           Ακτιβισμός, είναι να μην υποκύπτω στον κάθε φασίστα «ακτιβιστή». Στον «ακτιβιστή», που θεωρεί πως πρέπει να το βουλώνουν όλοι γιατί αυτός έχει μάθει να βγάζει δυνατές άναρθρες κραυγές, κουβαλώντας αυτάρεσκα τον τίτλο του αντιφασίστα, το οποίο απένειμε στον εαυτό του. Στην πραγματικότητα, πρέπει να κατανοήσουν κάποιοι ότι ο «ακτιβισμός» δεν είναι δουλειά και πρέπει να ψάξουν καμιά αληθινή δουλειά.

•           Στην τελική, κάποτε θα πρέπει να ισορροπήσουμε. Από μια κοινωνία μουγγών δεν είναι ανάγκη να φτάσουμε στην κοινωνία που όλοι φωνάζουν, ακόμα και όταν δεν έχουν τίποτα να πουν. Κάποτε εκτός από το να φωνάζουμε θα πρέπει να μάθουμε να ακούμε, ακόμα και όταν δεν μας αρέσουν αυτά που λένε οι άλλοι. Στη χειρότερη περίπτωση τα αγνοούμε και τα προσπερνάμε.

•           Η απαίτηση να στοιχηθούμε όλοι πίσω από την περιθωριακή άποψη των λίγων, που έμαθαν να ουρλιάζουν, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον ολοκληρωτισμό. Λοιπόν, δεν θα τους κάνουμε τη χάρη. Θα συνεχίσουμε να διαφωνούμε, όταν πρέπει να διαφωνούμε και θα συνεχίσουμε να ακούμε, αυτούς που έχουν κάτι να πουν. Με όσους φιλοδοξούν να γίνουν influencers μέσα από το Twitter θα συνεχίσουμε να σπάμε πλάκα.

•           Περισσότερη πλάκα σπάμε όταν μαζεύονται τρεις τέσσερις, που κουβαλάνε τον ίδιο νουν και κάνουν like ο ένας στον άλλο, με τη φαντασίωση ότι τυγχάνουν λαϊκής αποδοχής. Και η «κουτσή Μαρία» (ελπίζουμε να μην κατηγορηθούμε για ρατσισμό) έχει πλέον ένα κινητό και νομίζει ότι μπορεί να λειτουργεί ως πυρήνας διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Τους αφήνουμε να ζήσουν το όνειρο. Καλή εβδομάδα.