Κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση. Με Τάσσο και με... Σπύρο (!)

«Eίναι πολλοί εκείνοι που βιάζονται να μας ξεγράψουν, να μας εξευτελίσουν και να μας μειώσουν», είπε ο Νικόλας Παπαδόπουλος στο συνέδριο του ΔΗΚΟ την περασμένη Κυριακή, για να προσθέσει πως «έτσι νομίζουν» και ότι «νομίζουν λάθος».

«Λογαριάσατε λάθος με το νου σας εμπόροι/ δε μετριέται πατρίδα λευτεριά με τον πήχη», ένα πράγμα. Με τις απολογίες μου για τη μεγάλη ασέβεια στη μνήμη του Θεοδόση Πιερίδη.

Εάν κάτι μας δίδαξε -και αυτό- το συνέδριο του ΔΗΚΟ είναι πως ό,τι κι αν αλλάξεις, τη φύση δεν μπορείς.

Πατριωτικοί δεκάρικοι και αστείρευτη υποκρισία ενός κόμματος με ηγέτη τον μοναδικό Ελληνοκύπριο στην Ιστορία ο οποίος τόλμησε να περιπαίξει την προσπάθεια των Αμμοχωστιανών για επιστροφή στην πόλη τους και -μιλώντας για εξευτελισμούς, Νικόλα- να πει πως γίνεται φασαρία για μια έκταση «μικρότερη της αλυκής της Λάρνακας» (sic). Αυτό είναι το Βαρώσι κατά τον ίδιο.

Και όλα αυτά για να καταλήξει πού; Στο ότι, λέει, το ΔΗΚΟ θα είναι κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση μετά τις προεδρικές εκλογές. Δεν δέχονται κάτι άλλο. Υπάρχει τίποτα πιο… αγνά πατριωτικό από αυτό; Μιλάμε για υψηλά ιδανικά! Kαι αυταπάρνηση πρωτόγνωρη.

Και υπάρχει, αλήθεια, για να σοβαρευτούμε κιόλας κάτι το οποίο να τους εξευτελίζει και να τους μειώνει περισσότερο, εκεί στην ηγεσία αυτού του κόμματος;

Δεν εισηγούμαι ότι οι υπόλοιποι, εννοώ τα άλλα κόμματα, είναι άγγελοι. Κάθε άλλο. Αλλά επειδή με ρωτούν συχνά γιατί έχω αυτή τη στάση προς το ΔΗΚΟ του Νικόλα, η απάντηση, εάν δεν βγαίνει από τα πιο πάνω είναι η εξής: θεωρώ ότι είναι το πιο φτηνιάρικο είδος «πατριωτισμού» με όσο θράσος θα μπορούσε κανείς να προσθέσει στην άνεση με την οποία δουλεύουν τον κόσμο, όταν το μόνο που οραματίστηκαν και οραματίζονται ή καλύτερα κατάφεραν να οραματιστούν ποτέ, είναι τη διχοτόμηση της χώρας ως αναγκαίο κακό. Και βέβαια την πρόσβαση στην εξουσία με τα καλούδια της.

Αλλά ας περιοριστούμε εδώ στη διχοτόμηση, τη «δεύτερη καλύτερη λύση» όπως την είχε αποκαλέσει ο πατέρας του Νικόλα. Το γεγονός ότι αυτός ο άνθρωπος -ο γιος- και αυτό το κόμμα θέλει κιόλας να κυβερνήσει τη χώρα σίγουρα δεν αποτελεί όραμα, για τη χώρα τουλάχιστον. Εφιάλτης ήταν και παραμένει.

Πόσω δε μάλλον, όταν ο Πρόεδρος wannabe -παρόλο που το όνομά του προτάσσεται μεν από τον ίδιο και το όσο προσωποπαγές κόμμα τού απέμεινε αλλά δεν συζητείται σοβαρά, και δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς το γιατί- πόσω μάλλον, λοιπόν όταν ο Νικόλας μιλώντας (το 2022) διακηρύττει ότι δεν πρόκειται να… αναιρέσει «τον Σπύρο Κυπριανού και τον Τάσσο Παπαδόπουλο».

Και καλά τον Τάσσο Παπαδόπουλο, είναι κατανοητό. Είναι ο πατέρας του άλλωστε, όπως είναι βέβαια και το μοναδικό πραγματικό κεφάλαιο, όσο μπορεί να το πει κανείς έτσι, το οποίο έχει να επιδείξει ο Νικόλας πολιτικά. Όμως, τον… Σπύρο; Αλήθεια; Τον Σπύρο;

Τον ίδιο Σπύρο που η εφημερίδα του πατέρα του έβγαζε τις συνταγές του με τα ψυχοφάρμακα για να αποδείξει ότι δεν είχε σώας τας φρένας, που δεν τα είχε αλλά δεν το λες και δημοσιογραφία το να βγάζεις κάτι τέτοιο; Κανείς δεν ξεκατίνιασε τόσο τον Σπύρο όσο η οικογένεια του Νικόλα διαχρονικά. Από πότε του προέκυψε το Κυπριανικό; (!)

Και δεν είναι άραγε εξευτελισμός, εδώ αυτοεξευτελισμός, να ψεύδεται κανείς τόσο προκλητικά και από πάνω, να ξεσπαθώνει εναντίον εκείνων οι οποίοι προσπαθούν «να τον μειώσουν»;

Εάν κάποιος παρακολουθεί το ένα πατατράκ του Νικόλα μετά το άλλο όλα αυτά τα χρόνια και κάνει έστω και το παραμικρό για να τον μειώσει, θεωρώ ότι πρέπει να εξοστρακιστεί από την πολιτική ζωή. Πρώτον, διότι δεν χρειάζεται να κάνει κανείς οτιδήποτε άλλο και, δεύτερον, διότι με αυτό το χάλι δεν είναι και σωστό να κάνει κάτι. Δεν είναι ευγενικό, πώς να το πω;

Αλλά ας υποθέσουμε, χάριν συζήτησης και μόνο, ότι ο Νικόλας κρατάει τον Σπύρο ως λάβαρο και δεν το κάνει για να περιορίσει τις πρόσθετες διαρροές προς τη ΔΗΠΑ. Ας πούμε ότι το πιστεύει. Πόσο κριτήριο μπορεί να έχει κάποιος για να ακολουθεί την πολιτική του Σπύρου, σήμερα;

Και δεν θα πάω καν στα όσα απείρου κάλλους ζήσαμε διαχρονικά λόγω της κατάστασής του, έτσι; Από τις φαντασιώσεις ότι ο τότε Γερμανός πρέσβης συνωμοτούσε με κάποιον ο οποίος τελικά ήταν… το όνομα του σκύλου του εναντίον του Σπύρου, μέχρι το φιάσκο με τους Αιγύπτιους κομάντο στη Λάρνακα και τη διακοπή διπλωματικών σχέσεων με την Αίγυπτο όταν ο Σαντάτ τον είπε «νάνο» και από εκεί στην επιχείρηση για διάσωση των Αμερικανών στη Σερβία και όλα τα άλλα με τα οποία είχε γελάσει και το παρδαλό κατσίκι.

Δεν πάω καν σε όλα αυτά και στα αμέτρητα άλλα, σεβόμενος το όριο του να σχολιάζεις κάποιον ο οποίος ολοφάνερα δεν ήταν καλά, επειδή ήταν δημόσιο πρόσωπο. Ο Νικόλας όμως, το 2022, θέλει να κυβερνήσει ή να συγκυβερνήσει διότι όλα του κάνουν, ακολουθώντας την πολιτική του Σπύρου Κυπριανού;

Εάν το λέει σοβαρά, είναι επικίνδυνο. Εάν απλώς λαϊκίζει, είναι ντροπή. Μπορεί να αποφασίσει και να μας ενημερώσει, διότι εγώ προσωπικά δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι το χειρότερο; Για εκείνον, βέβαια, όχι για εμάς. Αυτό είναι μάλλον ξεκάθαρο.