Μακάρι να ήταν μόνο οι ηλίθιοι

Ένα από τα πιο τρομακτικά -και αστεία, αλλά δυστυχώς η πλάκα έρχεται σε δεύτερη μοίρα εδώ- φαινόμενα των ημερών είναι το πόσο η μεταφορά του δημόσιου διαλόγου στα social media έχει υποβιβάσει και συνεχίζει να υποβιβάζει το επίπεδο της συλλογικής αντίληψης.

Προφητικά, όπως όλοι θυμόμαστε, ο Ουμπέρτο Έκο το είχε περιγράψει ως την Εισβολή των Ηλιθίων, εξηγώντας ότι «οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης έδωσαν το δικαίωμα να μιλάνε σε λεγεώνες ηλιθίων, που άλλοτε δεν μίλαγαν παρά μόνο σε μπαρ, αφού είχαν πιει κανένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα». Για να προσθέσει ότι, εκεί που άλλοτε οι γύρω τους τους ανάγκαζαν να σωπάσουν, «σήμερα έχουν το ίδιο δικαίωμα λόγου με ένα βραβείο Νόμπελ».

Αυτό όμως δεν είναι παρά ένα μέρος του προβλήματος. Αν είχαμε να κάνουμε μόνο με τους ηλίθιους, η έκταση του φαινομένου θα ήταν τουλάχιστον η μισή, για να μην πω και ακόμη μικρότερη από αυτήν.

Οι «λεγεώνες των ηλιθίων» οι οποίες, όπως θα πρέπει τουλάχιστον να έχουμε εμπεδώσει μετά από δύο χρόνια πανδημίας, σχολιάζουν με εκπληκτική άνεση ακόμα και τις απόψεις επιστημόνων και τις αμφισβητούν επί της ουσίας τους, χωρίς να έχουν την όποια επιστημονική γνώση και διατυπώνοντας… εναλλακτικές θεωρίες, αυτές λοιπόν οι ορδές, οι οποίες επιτίθενται αδιαλείπτως και βάναυσα στην κοινή λογική, έχουν μια πιο περιορισμένη πρόσβαση στη συλλογική αντίληψη. Τουλάχιστον από έναν βαθμό της και πάνω. Από εκεί και κάτω, άλλωστε, δεν μπορούν να γίνουν πολλά. Κάποιον λόγο θα είχε η φύση. 

Οι στοιχειωδώς νοήμονες άνθρωποι, όσο κι αν παροδικά ενδέχεται να παρασυρθούν από την οχλοβοή, δεν μπορούν και δεν παίρνουν στα σοβαρά τις απόψεις των ηλιθίων. Αν κάτι σώζει διαχρονικά την ανθρωπότητα από την καταστροφή, άλλωστε, είναι αυτός ο ύστατος πολύτιμος μηχανισμός άμυνας στο ανθρώπινο DNA και το μυαλό.

Για να το θέσω και πιο παραστατικά, εάν κάποια στιγμή γινόταν ένα εξελικτικό θαύμα και οι λεγεώνες των ηλιθίων αποφάσιζαν να πηδήξουν από γκρεμούς και ψηλά κτήρια, κάποιοι νοήμονες ίσως να παρασύρονταν και να τους ακολουθούσαν. Οι πλείστοι δεν θα το έκαναν.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν έχει να κάνει τόσο με τους ηλίθιους, όσο με τη δημόσια θέα αυτού του μαζικού πράγματος. Και την ανάγκη πολλών να ξεχωρίσουν μέσα από αυτό το φαινόμενο της εποχής, πότε πουλώντας πνεύμα και πότε αποφασίζοντας ότι πρέπει να επιβάλουν τη δική τους άποψη. 

Και ποια καλύτερη μέθοδος υπάρχει για να το κάνουν αυτό, από το να απονομιμοποιήσουν τις απόψεις των άλλων; Και μη μπορώντας να επιχειρηματολογήσουν, απλώς τις παρουσιάζουν ως… ασύμβατες με την εποχή και τις αρχές της, τις οποίες αυτά τα πλήθη των συνήθως όχι ηλιθίων και των σίγουρα πολιτικώς ορθών αυθαίρετα έχουν επανακαθορίσει.

Διάβαζα, λ.χ., χθες, συζητήσεις στα ΜΚΔ για αυτό με το οποίο και εγώ είχα ασχοληθεί στη χθεσινή Στήλη, τη διαρροή των πλάνων εκείνων στα οποία ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έλεγε, λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές του 2018, ότι χέστηκε εάν τον επανεκλέξει ο λαός ή όχι.

Τολμώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα ότι, πριν την εποχή των ΜΚΔ, ουδείς και ουδεμία θα έμπαινε στη διαδικασία να ωρύεται για την ιδιωτικότητα, τάχα, της συζήτησης (!), αντιλαμβανόμενος/η ότι με την ελάχιστη κοινή λογική δεν υπάρχει κάτι τέτοιο σε αυτήν την περίπτωση. Και πως το μόνο, ηχητικά έστω, παραπλήσιο είναι η λέξη ιδιωτεία, η οποία άβολα αλλά ξεκάθαρα εντοπίζεται στο μυαλό αυτού ή αυτής που υποστηρίζει κάτι τέτοιο.

Και όμως! Πολλά ήταν τα σχόλια των μη ηλιθίων αλλά διψασμένων για προβολή πολιτικώς ορθών, ακόμη και ανθρώπων του ευρύτερου χώρου μας, οι οποίοι κάκιζαν τη δημοσιοποίηση και φώναζαν ότι είναι μια ιδιωτική συζήτηση και ως τέτοια έπρεπε να μείνει!

Και ήταν. Μόνο που σε αυτήν, ένα δημόσιο πρόσωπο, εδώ ο πρώτος τη τάξει πολίτης, έλεγε ότι είχε χεσμένο τον λαό του οποίου την ψήφο διεκδικούσε. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς εξαιρετικός δημοσιογράφος για να καταλάβει ότι αυτό φυσικά και είναι θέμα δημοσίου ενδιαφέροντος, όπως πάντοτε ήταν. Και πως, εάν ένας πολιτικός -εδώ επιμένω, ο ηγέτης της χώρας έχει χεσμένο τον κόσμο που τον πληρώνει και παραταύτα θέλει να επαναδιεκδικήσει- μπορεί τουλάχιστον να κρατάει το στόμα του κλειστό. 

Από τη στιγμή που το ανοίγει, ο Τύπος δεν έχει μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να το δημοσιοποιήσει, πόσω μάλλον εάν μιλάμε για την προετοιμασία σε μια τηλεοπτική συνέντευξη, όχι για κοριό στην κρεβατοκάμαρά του. Πάμε καλά; Μάλλον δεν πάμε.

Στις μέρες μας, λοιπόν, τα πλήθη των πολιτικώς ορθών δικτατόρων του διαδικτύου, απείρως περισσότερο μάλιστα από τους ηλίθιους, καθορίζουν βίαια την ατζέντα, πλήττοντας πράγματα τα οποία άπτονται, όχι μόνο της ελευθερίας της έκφρασης, αλλά και του δικαιώματος στην πληροφόρηση και λιθοβολώντας όποιον και όποιαν τολμήσει να αποκλίνει από το αυτοαποκαλούμενο ως «προοδευτικό» συνήθως σκότος και τη βλακεία.

Όποιος και όποια τολμήσει να πει τα αυτονόητα έχει… αλλότρια κίνητρα. Πληρώνεται. Ξεπλένει. Όποιος και όποια τολμήσει να τους αρνηθεί τον ρόλο του δικαστή και του παντογνώστη είναι σεξιστής, ρατσιστής, μισογύνης και όποιο άλλο επίθετο μπορούν να επιστρατεύσουν ελλείψει επιχειρημάτων, προκειμένου να εξουδετερώσουν την όποια άλλη άποψη, έτσι που να επιβάλουν διά του φόβου, των επιθέσεων και της διαπόμπευσης τη δική τους.

Τίποτα δεν μπορεί να ειπωθεί έξω από τα δικά τους πλαίσια. Απαγορεύεται. Και αυτό, για όσους το αποδέχονται, και δυστυχώς είναι πολλοί πια, είτε από φόβο είτε από την ανάγκη να ανήκουν σε αυτό που μοιάζει όσο φωνάζει αλλά δεν είναι η πλειοψηφία, αυτό λοιπόν υποβιβάζει το επίπεδο της συλλογικής αντίληψης, καταργεί ελευθερίες και ενίοτε επιβάλλει τη δικτατορία των πολιτικά ορθών. 

Και είναι απείρως πιο επικίνδυνο το φαινόμενο αυτό, από την απλή ηλιθιότητα την οποία οφείλουμε να την αντιμετωπίζουμε με κάποια συγκατάβαση, αν μη τι άλλο. 

Αντιθέτως, με όλους αυτούς και αυτές δεν πρέπει να υπάρχει καμία ελαστικότητα ή ανοχή, την ώρα που τολμούν να μασκαρεύουν τα ελλείμματά τους ως ελευθερία έκφρασης, ως φεμινισμό και ως δεν ξέρω και εγώ τι άλλο, προσπαθώντας μέσα από τον πιο κίβδηλο και επικίνδυνο «προοδευτισμό» να καταργήσουν ελευθερίες άλλων ή και το δικαίωμά τους στην άποψη και την ενημέρωση.

Έχουμε υποχρέωση, λοιπόν, να σταθούμε ενάντια σε αυτό το τοξικό και επικίνδυνο για όλους μας φαινόμενο, του εκφασισμού του δημοσίου διαλόγου των ημερών. 

Απέναντι στις «αλήθειες» τους και στο όπλο του φόβου και του διασυρμού επί προσωπικού, όποιου τολμήσει να ψελλίσει κάτι άλλο από αυτούς. Δεν είναι έξυπνοι, ούτε και πανίσχυροι. Είναι bullies, σαν όλους τους άλλους του είδους. Και ως τέτοιοι πρέπει να αντιμετωπίζονται. Ως μια ακόμα απειλή για τη δημοκρατία και τις ελευθερίες όλων μας. Όπως κι αν μασκαρεύονται.