«Ώρα για κυβέρνηση εθνικής ενότητας;» του Ντίνου Θεοδότου

 

Είμαστε έναν χρόνο μακριά από τις προεδρικές εκλογές και ήδη οι κομματικές διεργασίες βρίσκονται σε εξέλιξη. Τα πολιτικά συνέδρια των κομμάτων συζητούν και αποφασίζουν επαφές και συνεργασίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις με στόχο την προεδρία της Δημοκρατίας. Τα ποσοστά των κομμάτων είναι περίπου γνωστά, ξέρουμε πως κανένα δεν διαθέτει την απαιτούμενη πλειοψηφία για την εκλογή του Προέδρου και οπωσδήποτε θα χρειαστούν συνεργασίες, τουλάχιστον στη δεύτερη Κυριακή, για την κατάληψη της εξουσίας. Παρ' όλο που είναι φυσικό και αναμενόμενο οι όποιες συνεργασίες να γίνονται στη βάση θέσεων, αρχών και προγραμματικών διακηρύξεων, εντούτοις από τις μέχρι τώρα δηλώσεις και προθέσεις τους προκύπτει ότι το μείζον που τους ενδιαφέρει είναι μάλλον η αριθμητική των εκλογών, δηλαδή να προβούν σε εκείνες τις συνεργασίες που θα τους φέρουν στην εξουσία. Αδιαφορούν και παραβλέπουν εάν οι θέσεις των κομμάτων με τα οποία προτίθενται να συνεργαστούν είναι άλλες από τις δικές τους, ακόμη και διαμετρικά αντίθετες. Η με κάθε τρόπο αναρρίχηση στην εξουσία υποβαθμίζει τον δημόσιο βίο, απαξιώνει τους πολιτικούς και τα κόμματα, απογοητεύει τους πολίτες και απομακρύνει τους ψηφοφόρους από τις εκλογές. Οι ικανοί και έντιμοι πολίτες που έχουν τις δυνατότητες να προσφέρουν απέχουν και τελικά τα αξιώματα καταλήγουν σε ένα κύκλωμα ως επί το  πλείστον αμοραλιστών που θέτουν πάνω απ’ όλα το προσωπικό και κομματικό συμφέρον. Τα παραδείγματα είναι πολλά και τα ζούμε: οικονομικά σκάνδαλα, διάβρωση των θεσμών, «χρυσά» διαβατήρια.

Προς επιβεβαίωση τούτων, μεταφέρω μερικά αποσπάσματα από την πολιτική διακήρυξη του Συνεδρίου του ΔΗΚΟ της περασμένης Κυριακής. «Στις επαφές με τις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις, θα πρέπει να προκρίνουμε την υποψηφιότητα του Νικόλα Παπαδόπουλου, τονίζοντας ότι αυτή η θέση δεν είναι κόκκινη γραμμή, επιτρέποντας έτσι τον διάλογο με το ΑΚΕΛ. Ο στόχος είναι να τερματιστεί η διακυβέρνηση από τον ΔΗΣΥ και να καταλάβουμε εμείς την εξουσία. Θα είμαστε κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση, πρέπει να φύγουν αυτοί που κυβερνούν τώρα».

Εδώ εγείρονται τα ερωτηματικά που πρέπει να απαντήσουν οι ηγεσίες των δύο κομμάτων στους οπαδούς τους. Στο μεν θέμα της κοινωνικοοικονομικής πολιτικής το ΔΗΚΟ έχει φιλελεύθερο προσανατολισμό –βλέπε τα νομοσχέδια που ψήφισε με το κυβερνών κόμμα- δηλαδή κάθετα ενάντια στην πολιτική του ΑΚΕΛ. Στο δε Κυπριακό, το μεν ΔΗΚΟ απορρίπτει τη ΔΔΟ ή τη θέλει… με σωστό περιεχόμενο, κάτι που δεν κατάφερε να εξηγήσει επακριβώς, το δε ΑΚΕΛ υποστηρίζει τη ΔΔΟ και την επανένωση με λόγια και με έργα. Πώς θα απαντήσουν στις συγκρουόμενες αυτές απόψεις όταν στη διακήρυξη το Συνέδριο τονίζει πως «δεν υπάρχει περίπτωση να συμβιβαστούμε σε θέσεις αρχής που αφορούν το Κυπριακό»;

Ο τόπος περνά δύσκολες στιγμές και τα δύο τεράστια υπαρξιακά προβλήματα που αντιμετωπίζει, τη διαφθορά που διαβρώνει τα πάντα και το Κυπριακό, που είναι ζήτημα επιβίωσής μας, δεν μπορούν να λυθούν από κυβερνήσεις που αντιπροσωπεύουν μόνο το μισό του πληθυσμού ή έστω μια ισχνή πλειοψηφία. Δεν διανύουμε ομαλές πολιτικές περιόδους που μια πλειοψηφία αποφασίζει και οι όποιες αποφάσεις της εφαρμόζονται χωρίς μακροπρόθεσμες μοιραίες συνέπειες. Δεν μπορούν να λυθούν ζωτικά προβλήματα που θα επηρεάσουν τις επόμενες γενιές με τις μισές πολιτικές δυνάμεις να είναι στην αντιπολίτευση. Ό,τι και να αποφασιστεί, δεν θα μπορεί να εφαρμοστεί και να έχει συνέχεια εάν δεν έχει τη συναίνεση, τη βούληση και την ενεργητική συμμετοχή του συνόλου του λαού και τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων.

Ως εκ τούτου απαιτούνται ευρύτατες συναινέσεις των κομμάτων σε έναν ελάχιστο αριθμό προβλημάτων που θεωρούνται κρίσιμα για το μέλλον του τόπου, με πρώτιστο το Κυπριακό. Να βάλουν κατά μέρος τις εμμονές, τις ιδεοληψίες και τον κομματικό πατριωτισμό, να μην προσδοκούν στα λάφυρα της εξουσίας και να γνοιαστούν ειλικρινά για τον τόπο. Απομένει αρκετός καιρός μέχρι τις εκλογές, κατά τη διάρκεια του οποίου μπορεί να γίνει ώριμος και γόνιμος προβληματισμός και να γίνουν οι υπερβάσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας. Τώρα την έχει ανάγκη ο τόπος, ας αρθούμε όλοι μας στο ύψος των περιστάσεων.