Η αυτοκρατορία των φαντασιώσεων

Σε κάθε ψήγμα -έστω- επίκρισης των χειρισμών της κυβέρνησης στο Κυπριακό, η απάντησή της είναι δεδομένη. Όσο και άβολη για την ίδια, αισθάνομαι.

«Και τι έπρεπε να κάνουμε;», μας ρωτούν. Προσπερνώντας τα αυτονόητα, με πρώτο το ότι εάν ο Τύπος και ο λαός θα έπρεπε να γνωρίζει τι θα έπρεπε να είχε κάνει η κυβέρνηση, όταν και η ίδια παραδέχεται εμμέσως ότι δεν το γνωρίζει, τότε δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη να είχαμε κυβέρνηση και θα διοικούσαμε μόνοι μας, ας κρατήσουμε τη συζήτηση σε ένα επίπεδο χρήσιμο.

Κι ας το απαντήσουμε αρχίζοντας από το τι… δεν έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση. Και εδώ το πρωταρχικό είναι περισσότερο από ξεκάθαρο, ειδικά στις μέρες αυτής της κυβέρνησης, η σχέση της οποίας με την αλήθεια, εκεί και όπου υπάρχει -και αφορά άτομα συνήθως όχι τακτικές της, σίγουρα δεν είναι και η καλύτερη.

Η κυβέρνηση, λοιπόν, δεν θα έπρεπε να υποτιμά με τέτοια βαναυσότητα τη νοημοσύνη του κόσμου που την ακούει και που τη συντηρεί με τους φόρους του. Γιατί και αυτό δείχνει να το θεωρεί δεδομένο. Και δεν θα έπρεπε. Όμως, το θεωρεί.

Ευλόγως, θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να ρωτήσει: Όταν ο ίδιος ο Πρόεδρος επαναφέρει στη συζήτηση ζήτημα «κυρώσεων» κατά της Άγκυρας και όταν επιλέγει από εκεί να πει περίπου ότι οι κυρώσεις δεν… ενεργοποιούνται, διότι η κυβέρνηση προτάσσει αυτή τη στιγμή το ζήτημα των ΜΟΕ που έχει προτείνει, είναι αυτό υποτίμηση της νοημοσύνης του κόσμου;

Θα έλεγα, χωρίς κανένα δισταγμό μάλιστα, ότι δεν είναι. Είναι ένα βήμα παραπέρα. Κάτι πολύ χειρότερο. Είναι βάναυση πρόκληση και προσβολή της. Γιατί, πέρα από έναν -μικρό ελπίζω- περιορισμένης πρόσληψης και απόλυτης ευλαβικής ταύτισης σκληρό κομματικό πυρήνα, θα ήθελα να πιστεύω, όπως και όλοι μας άλλωστε, ότι η κυβέρνηση δεν λέει στα σοβαρά τα περί κυρώσεων κατά της Άγκυρας, πόσω δε μάλλον να υπονοεί κιόλας ότι έχει τη δυνατότητα ελιγμών και επιλογής, του τύπου «προτείνουμε ΜΟΕ ή προχωρούμε με κυρώσεις»!..

Ως προς το τι δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να κάνει η κυβέρνηση, το ερώτημα απαντάται και με την απλή υπόδειξη ότι η κυβέρνηση οφείλει να σέβεται τον εαυτό της περισσότερο και να μην τον μειώνει στα μάτια της κοινής γνώμης, υποκύπτοντας στον πειρασμό της γελοιότητας.

Διότι, τέτοια είναι τα περί κυρώσεων κατά της Τουρκίας, όταν οι πάντες γνωρίζουν πως οι συνθήκες δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο, όπως δεν το επέτρεπαν εδώ και πολλά χρόνια, ανέκαθεν για την ακρίβεια, με την περί κυρώσεων συζήτηση να είναι εσωτερικού περιεχομένου, κυρίως δε κατανάλωσης.

Όσο για τα ΜΟΕ, με τα οποία το Προεδρικό επιδιώκει υποτίθεται την ανατροπή των τετελεσμένων στην Αμμόχωστο, και αυτά, ως επί το πλείστον, στην ίδια κατηγορία εμπίπτουν. Κανείς δεν φαντάστηκε άλλωστε ότι το ξαναζέσταμα παλαιότερων προτάσεων με την προσθήκη μερικών μυρωδικών θα ήταν αρκετό για να αλλάξει με μιάς τη στάση της Άγκυρας, ειδικά σε μια χρονική στιγμή, όπου ο ρόλος της στην περιοχή ισχυροποιείται ακόμα περισσότερο με το Ουκρανικό και όχι μόνο.

Συνεπώς, ερχόμενος και στο τι θα μπορούσε να κάνει η κυβέρνηση, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι το Προεδρικό διέθετε και διαθέτει την επιλογή της στοιχειωδώς σοβαρής και κυρίως έντιμης έναντι του λαού διαχείρισης των πραγμάτων, προωθώντας την προσπάθεια για τα ΜΟΕ, παρά τις περιορισμένες προσδοκίες στο παρόν στάδιο, σεβόμενο πάντοτε δύο βασικές παραμέτρους.

Πρώτον, ότι ο κόσμος δεν ζει σε ένα άλλο μακρινό σύμπαν και ότι δεν είναι αφελής και τόσο μάλιστα ώστε να χάφτει αυτά τα παιγνίδια του Λόφου με την κρίση του και, δεύτερον, ότι η μνήμη του του επιτρέπει -όσο κι αν ο Πρόεδρος θα ήθελε να μην ίσχυε αυτό- του επιτρέπει λοιπόν να θυμάται τι έλεγε η ίδια αυτή κυβέρνηση διά του τότε εκπροσώπου της, λίγο καιρό πριν η Άγκυρα προχωρήσει στη μερική διάνοιξη των Βαρωσίων.

Ότι δηλαδή, επρόκειτο για «πυροτεχνήματα» και ότι η Άγκυρα δεν θα τολμούσε να κάνει αυτήν την κίνηση. Εάν μια τέτοια κυβέρνηση, μια κυβέρνηση η οποία αδυνατούσε να κάνει μια απλή ανάγνωση των ξεκάθαρων τότε δεδομένων, χαμένη στην έπαρσή της, θέλει τώρα να μας πείσει ότι έχει φτάσει στο σημείο να «παίζει» την Άγκυρα, παγώνοντας τάχα τις κυρώσεις για να της δώσει άλλη μια ευκαιρία με τα ΜΟΕ, τότε οφείλει να βγει και να μας το πει ξεκάθαρα.

Να γελάσουμε, αν μη τι άλλο, και λίγο, έστω και πικρά, στη γενικότερη μαυρίλα των ημερών. Ας είναι και με τα χάλια μας. Ας είναι και με τα δικά της.